η 1η Μαΐου για το Γιάννη Ρίτσο

‘άφησέ με νάρθω μαζί σου’

Πάνε εκατό χρόνια σήμερα. Ήταν στο κάστρο που είχαν στραμμένο το μάτι τους πειρατές και κουρσάροι. Χάρισα τότε ένα γιο σ’ εκείνο το αρχοντόσπιτο. Άνοιξε τα μάτια του στο φως κι είπε μες στο πρώτο κλάμα του ένα τραγούδι που το ξέραν τα παιδιά από πάντα και το ξεχνούσαν με τον ήλιο.
Είδε τη ζωή του και μου την έδειξε: μια ωραία περιπλάνηση, σχεδόν μια δραπέτευση - δεν ξέρω από πού και για πού, - μια μυστική δραπέτευση που δίνει μια μυστικότητα στην κάθε κίνηση, όπου ανεβοκατεβαίνεις σκάλες πολλές και μεγάλους πλακόστρωτους διαδρόμους που κάνουν ν' αντηχούν απεριόριστα οι κλειδώσεις σου και που στο τέλος μένεις μόνος μ' όλο σου τον πλούτο ποδοπατημένο.
Στέναξε, γιατί ήταν μια λύπη να βλέπεις πλήθος τα σπουργίτια πεινασμένα να χαμοπετάνε στα τρυγημένα αμπέλια και μίλησε στον άνθρωπο για ν’ ακυρώσει το ματωμένο νόμο: Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα, μοναχός στη δόξα και στο θάνατο. Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί. Άφησέ με νάρθω μαζί σου.

Με πλάγια-έντονα γράμματα αποσπάσματα από τα ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου: ‘όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού’, ‘η γέφυρα’, ‘ώρες βροχής’ και ‘η σονάτα του σεληνόφωτος’

η προτροπή της Αγγελικής
η συμμετοχή της roadartist
σας προσκαλώ όλους να συνεχίσετε αυτή τη σειρά αφιερωμάτων στον ποιητή

χειρόγραφο (γ’)

Γυρεύω πάλι την απάντηση. Αυτή τη μία απάντηση. Την απάντηση που έχουμε κρύψει καλά κάτω από αιώνες μάταιης, σκοτεινής ιστορίας. Διατρέχω τις σελίδες που έχω διαβάσει ή έχω αφήσει ως τώρα αδιάβαστες. Ιδιόγραφη την ξεσκεπάζω στις "Αργυροσέληνες: Ακριβό μου Σέλας, λόγος τρίτος". Πίσω, στα πρώτα όνειρα της αυγής του ανθρώπου. Πριν ο άνθρωπος φοβηθεί να πραγματοποιήσει τον μετασχηματισμό. Πριν τρομάξει τον έρωτα.

πρώτη χειρόγραφη συμμετοχή

δεύτερη χειρόγραφη συμμετοχή

γίνου φως

Στέκομαι εκεί που έπεσες
Στέκομαι εκεί απ’ όπου πέταξες
Κρατώ τη μαργαρίτα
που με καλημέρισε
ανθισμένη
απ’ το φυτό που φροντίζω
φυλακισμένο
σε μια γλάστρα στο μπαλκόνι
Της μιλούσα όλο το δρόμο
Γιατί την έκοψα από το βλαστό της
Πού θα την αφήσω
Εκεί που ήσουν
Είσαι εδώ, μου λέει
Είσαι εδώ
Τρίτη νύχτα
που φλέγεται το πνεύμα σου
μέσα στην πόλη
Την παρακαλώ να σε βοηθήσει
να ελευθερώσεις την ψυχή σου
Την ικετεύω να σε βοηθήσει
να ελευθερώσεις τη βούλησή σου
Τώρα που ο πηλός που ήσουν
θα διαλυθεί στο χώμα
Γίνου το φως που είσαι

Στη μνήμη του έφηβου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου που, το Σάββατο 6 Δεκεμβρίου, του αφαιρέθηκε η ζωή που του είχε δωρηθεί.

Aς χτίσουμε τον κόσμο πιο όμορφο, πιο φωτεινό - μακριά από μας ο μάταιος χαλασμός.

σαν λουλούδι στην άνοιξη

Λέγεται ότι: «Ο Μπαχ μόλις είχε γυρίσει από ένα ταξίδι. Η γυναίκα και δύο από τα παιδιά του είχαν πεθάνει κατά την απουσία του. Στο ημερολόγιό του έγραψε: καλέ μου Θεέ, μόνο να μη χάσω τη χαρά μου.» Αυτό σκεφτόμουν το πρωί, ανάμεσα στ’ άλλα, τις δυο ολόκληρες ώρες που στριφογύριζα στο κρεβάτι μου. Ούτε να σηκωθώ είχα διάθεση ούτε να κοιμηθώ μπορούσα. Είχα ξαπλώσει αφού είχα ακούσει τα πουλιά να φέρνουν πάλι την ημέρα. Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πολλές πολλές ώρες ύπνου. Με την κούραση όλης της εβδομάδας και μετά το ξενύχτι. Αλλά στη γειτονιά μου υψώνεται άλλη μια καινούργια οικοδομή. Και για τους οικοδόμους το Σάββατο είναι εργάσιμη.
1. Την πρωινή χαρά δεν μπορεί να μου χαλάσει τίποτα. Ούτε τα σφυροκοπήματα. Ούτε η κούραση που ακόμα με κατέχει. Ξυπνώ, λες, ερωτευμένη, κάθε πρωί. Δεν ήταν πάντα έτσι. Τα τελευταία χρόνια, όμως, δεν ξέρω πώς, η καρδιά μου έχει ανοίξει στη ζωή σαν λουλούδι στην άνοιξη.
2. Μου αρέσει να μένω μες στα σκεπάσματα και να παρακολουθώ τις σκέψεις να διατρέχουν το μυαλό μου. Κάποτε, κάποια επιμένει. Θέλει την προσοχή μου. Συνήθως έχει να μου επισημάνει ότι κάτι μέσα μου δεν αναπνέει σωστά. Του δίνω χώρο.
3. Αγαπώ πολύ τους ανθρώπους. Μερικές φορές, ξαφνιάζομαι κι η ίδια απ’ αυτό. Μερικοί νομίζουν ότι γίνονται εχθροί μου, επειδή διαφωνούν μαζί μου ή δίνουν μια μάχη στην οποία παίζω τον αντίπαλο ρόλο. Είναι στιγμές που εκείνους αγαπώ περισσότερο.
4. Ανοίγω το ραδιόφωνο, πλάι στο κρεβάτι μου, πάντα στη συχνότητα του Τρίτου Προγράμματος. Το χαμηλώνω. Ήταν δυνατά για ό,τι θέλω τώρα από τη μουσική. Πάντα η κλασική μουσική πρώτη θέση στην καρδιά μου. Η άρπα. Λατρεύω την άρπα.
5. Αποφασίζω να σηκωθώ, επιτέλους. Έχω ήδη σηκωθεί μια στιγμή κι έχω ανάψει θερμοσίφωνα. Μπάνιο, πρωινό, blogging. Είναι πάνω από χρόνο που συμμετέχω στο ηλεκτρονικό μέρος της ζωής. Το βρίσκω συναρπαστικό. Τόσοι άνθρωποι ξαφνικά μου είναι γνώριμοι.
6. Η μέρα είναι πολύ τρυφερή, ελαφρά συννεφιασμένη. Δε θα μείνω σπίτι. Ντύνομαι τα μαλακά και άνετα βαμβακερά και ποδένομαι τα running. Κατηφορίζω όλο το δρόμο ως το κέντρο της πόλης. Τη λατρεύω αυτή την πόλη. Έχει χίλιες πληγές. Και χίλια δύο θαύματα.
7. Γυρίζω σπίτι, όταν η γειτονιά έχει πια ησυχάσει. Ρίχνω επάνω μου σαπούνι και χλιαρό νερό, να χαλαρώσουν τα μέλη μου απ’ την ανηφοριά. Μπαίνω μες στην κουβέρτα για τον μεσημεριάτικο ύπνο μου. “Ελληνική συνήθεια” μου είχε πει κάποιος αγαπημένος, μάλλον με αποδοκιμασία. Επέστρεψε στην πατρίδα του μ’ αυτή την ελληνική, απολαυστική, ξεκουραστική συνήθεια πολυτελείας.
8. Δεν έχω καλύτερο τρόπο να βρω τις επτά (7) μεγάλες αλήθειες μου, όπως με προσκαλεί να κάνω η καλή μου e-φίλη roadartist, παρά περιγράφοντας μικρά, καθημερινά πράγματα.

Ας πάρει όποιος θέλει τη σκυτάλη κι ας παίξει με τον εαυτό του, εκθέτοντας ό,τι νιώθει ότι είναι θεμελιωμένο μέσα του.

στο παιχνίδι λέμε ναι

Οδυσσέας Ελύτης
"Μαρία Νεφέλη"

και

Gustave Moreau
"Hésiode et la muse"

Η ανταπόκρισή μου στην
πρόσκληση της Φλόρας.

Παίξτε κι εσείς
μ' ένα ποίημα,
ένα ρητό,
έναν πίνακα
ή και
κάτι διπλό,
αν νιώθετε
όπως εγώ απόψε.

θυμάμαι

Ένας χρόνος σήμερα από την πρώτη μου ανάρτηση. Έχω περάσει πολύ όμορφα εδώ. Σ’ αυτό το περιβόλι, το κρεμασμένο στο πουθενά, στο παντού. Σ’ αυτόν το χώρο έξω από το χώρο. Που ατελείωτα ανοίγει γι’ αλλού.
Μια μέρα, ανοίγοντας στον κόσμο της καλής μου φίλης roadartist, βγήκα στον κόσμο του free spirit, όταν είχε ήδη αφήσει αυτόν τον κόσμο. Παρατηρώ τώρα ότι στα σχόλιά του δεν εμφανίζεται ημερομηνία. Αλλά ξέρω ότι το τελευταίο – αυτό το “γαμώτο!” του 0comments – ήταν χτες, τέτοια ώρα περίπου, καθώς έρχονται ένα ένα στο e-mail box μου.
Εμείς συνεχίζουμε αιχμάλωτοι του χρόνου και του δρόμου, αλλά η ζωή δεν τελειώνει ποτέ ούτε στέκεται πουθενά.

χειρόγραφο (β')

Ξαφνικά, ήθελα να κάνω κάτι μόνο για μένα. Από μένα για μένα. Κι έπιασα να ξεφυλλίζω τα χειρόγραφα βιβλία μου. Ύστερα ήθελα να παίξω Ιδιογράφως πάλι. Από τις "Αργυροσέληνες: Σφαίρα από Σκοτάδι, λόγος πρώτος"

πρώτη χειρόγραφη συμμετοχή

τρίτη χειρόγραφη συμμετοχή

χειρόγραφο (α')

Παίρνω τη σκυτάλη από τη RoadArtist και την ευγενική πρόσκληση από την Πετρούλα και φωτογραφίζω ένα δισέλιδο από την τριλογία "Αργυροσέληνες: Ιχνεύω Φέγγος, λόγος δεύτερος" - που δεν τυπώθηκε ποτέ, αλλά κυκλοφορεί ανάμεσα στους φίλους μου Ιδιογράφως.

Σας προσκαλώ όλους να συμμετάσχετε. Το χειρόγραφο είναι πολύ πιο προσωπικό. Γι' αυτό και πιο πολύτιμο. Δείτε πώς παίζεται στ' αλήθεια το παιχνίδι στους συνδέσμους που σας δίνω, γιατί εγώ αυθαιρετώ πάλι.

δεύτερη χειρόγραφη συμμετοχή

τρίτη χειρόγραφη συμμετοχή

πάντα ο έρωτας

Παίρνω τη σκυτάλη από το music game story της roadartist για να φτιάξω τη δική μου ιστορία.

Ο χρόνος διέτρεξε το χειμώνα και το θάνατο
Προχώρησε στην άνοιξη, τον απρίλη, την ανάσταση
Βγήκα στο δρόμο, έφυγα, ως τους κόλπους σου έφτασα
Έριξα βότσαλα λευκά σε μια Μυρτώα θάλασσα
Απρόσκλητος ήρθε – μόνο έτσι ξέρει
Ήταν εκείνη η κυκλική ημέρα, που
Το ρούχο το μεταξωτό μες στο ποτάμι το 'ριξα
Τι κι αν αλλάζει το χρώμα των ματιών του
Καινούργιο αν εκφέρει απ’ τα χείλη μου όνομα
Ίδιος είναι, είναι εκείνος, πάντα ο έρωτας
Εύγονος, δημιουργός, ελευθερώνει φως
Άφησα το νερό να πάρει ό,τι ως τώρα φόρεσα
Να ταξιδέψει τα σκουλαρίκια με τον ποταμό
Κρυφά για ν' ακούν των ερώτων τα θαύματα
Σε είδα μέσα στην καρδιά μου
Να λάμπεις πλάι,
στο ουρανί αεράκι ενός νησιού που με ονειρεύεται
Και βούτηξα βαθιά να βαδίσω πλάι σου αθόρυβα
Και να ζυγίσω την
Ανάγκη να σε πάρω εγώ
Τη χρεία πεθυμιά χρωμάτισα
Και πείνασα και δίψασα και μάτωσα
Σου ζήτησα τον πόθο το σαρωτικό
Που 'χει τις ρίζες στο βυθό
και τα κλαδιά στον ουρανό
Τον ρώτησα
Γιατί είναι τα πάθη;
Για να ευλογείται η γη
Εξορία εδώ, νόστος εκεί
Στους αιθέρες τον ύψωσα καταμεσήμερο
Να κάψω τα φτερά του μες στη ντάλα του ήλιου
Να μείνω πάλι ωραία και μόνη, όπως πάντοτε ύστερα
Και για να πάρω το ταξίδι απ’ την αρχή
Μες στα σύννεφα βολτάρω σαν την όμορφη αστραπή
Κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω γίνεται βροχή

Οι στίχοι από μελωποιημένα μέρη της ποίησης του Οδυσσέα Ελύτη: Ζωγραφιές Ηράκλειες, Ανάγκη να σε πάρω εγώ, Ανοίγω το στόμα μου, Δεν ξέρω πια τη νύχτα, Ανάμεσα Σύρο και Τζια, Το τραγούδι της Μαρίας Νεφέλης.

Σας προσκαλώ όλους να φτιάξετε τη δική σας ιστορία, εντάσσοντας στο κείμενο στίχους από αγαπημένα σας τραγούδια.

ερωταποκρίσεις

Επιτέλους, μια βδομάδα μετά καταφέρνω ν' ανταποκριθώ στην ευγενική πρόσκληση της roadartist. Έτσι θα μάθετε μερικά πράγματα για μένα, όπως τα βλέπω σήμερα. Τα καλλίτερα και τα βαθύτερα είναι πίσω από τις άλλες γραμμές.

1. Όνομα
   Αίγλη


2. Γενέθλια
   11 Δεκεμβρίου, παγκόσμια ημέρα του παιδιού


3. Χρώμα μαλλιών
   βαμμένα


4. Χρώμα ματιών
   καστανά


5. Έχεις ερωτευτεί ποτέ
   αχ, αυτά παθαίνω κάθε τόσο


6. Είδος μουσικής που ακούς
   κλασσική


7. Ποιος αγαπημένος σου μένει πιο μακριά
   ο Αλέξανδρος, ο πολυαγαπημένος μου ανιψιός


8. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις
   ξυπνώ με ραδιόφωνο, έτσι το πρώτο πράγμα μες στον ξύπνιο νου μου είναι η μελωδία που παίζει το Τρίτο


9. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι
   my perfume “my queen”


10. Τι έχεις στον τοίχο σου
    ένα παραδοσιακό κρεμαστό κέντημα, που απεικονίζει ένα καράβι, να ταξιδεύουμε πάντα


11. Τι έχεις κάτω απ' το κρεβάτι σου
    το πάτωμα


12. Αν ήσουν μόνος στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τι θα έκανες
    θα πετούσα τα σπασμένα στα σκουπίδια, αν δεν άξιζε να τα κολλήσω


13. Αγαπημένος αριθμός
    1+1=!!!


14. Αγαπημένο όνομα
    Εαρέντιλ


15. Τα χόμπι σου
    να παίζω με τις λέξεις, να χαζεύω τις ζωγραφιές, να σφυρίζω μουσική, να χορεύω, να κολυμπώ, να οδηγώ


16. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα
    εδώ, μου αρέσει πολύ αυτό που κάνω τώρα, με περιγράφω στον εαυτό μου


17. Μια ευχή για το μέλλον
    ν’ αγαπιόμαστε


18. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες
    θα πήγαινα μπροστά, αλλά αφού το πεδίο ζητάει να συμπληρωθεί με παρελθόν, θα προτιμήσω τη χρυσή εποχή της Αθήνας


19. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου
    το pavilion, το pavilion


20. Αγαπημένο λουλούδι
    σκούρο κόκκινο τριαντάφυλλο


21. Αγαπημένη σειρά
    παρά πέντε


22. Αγαπημένη ταινία
    Blue, by Krystoff Kislovski – το τέλος των πάντων, η αρχή όλων, η ατάκα της πρωταγωνίστριας στον άντρα που την περιμένει “μ’ αγαπάτε ακόμα;”


23. Αγαπημένο τραγούδι
    το τραγούδι του δρόμου - και η φωνή της Αλίκης Καγιαλόγλου


24. Aγαπημένο βιβλίο
    Μαρία Νεφέλη


25. Αγαπημένο ζώο
    δελφίνι


26. Αγαπημένο ρούχο
    φουλάρι


27. Αγαπημένος καλλιτέχνης
    e.e.cummings


28. Αγαπημένο χρώμα
    ροζ – ροζ; ροζ, αυτό γράφτηκε τώρα


29. Αγαπημένο φαγητό
    πατάτες ψητές


30. Κακή συνήθεια
    πολλά λόγια


31. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει
    συνέχεια


32. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει
    τεμπελιά


33. Συνηθισμένη ατάκα
    όλα καλά


34. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις
    να παίζω άρπα


35. Μεγαλύτερος φόβος
    χμ, δεν ξέρω, μάλλον με ταλαιπωρούν πολλοί μικροί
    
36. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι
    αυτά τα υπέροχα πλάσματα που μας περιμένουν να έρθουμε σπίτι για ν’ απολαύσουμε τη συντροφιά τους και που έχουμε αναλάβει την ευθύνη της φροντίδας τους

Με τη σειρά μου, προσκαλώ όποιον θέλει να μας πει για τον εαυτό του να πάρει την ευκαιρία αυτού εδώ του παιχνιδιού.
Καλό ξημέρωμα

σελίδα 123, περίοδοι 6, 7 & 8

"Now with the promise of a contract to deliver fifty-two million pounds to the Japanese over the next decade they were back, rediscovering what they had already found. It was, as the man from Renco Development said, 'all systems go'.
When we turned off Highway 17, the long spring day had become early night."

No Great Mischief, by Alistair MacLeod, published by Vintage, 2001

Η συμμετοχή μου στο παιχνίδι που με προσκάλεσε η πετρούλα
Το παιχνίδι παίζεται μ' αυτούς τους όρους:
1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Μεταφέρω, λοιπόν, την πρόσκληση στους:
Εύα Έξαρχου
αγγελοφόρο
Δημήτρη Γκόγκολο
road artist
Φλώρα

η αγία κάθε μέρα

Έτσι όπως αρχίζει το Ημερολόγιο σε Φόντο Παραμυθιού, με μια επιστροφή. Με κάθε επιστροφή στην αγία κάθε μέρα, που μας κρατά ενεργούς σ’ αυτή τη ζωή που μας δόθηκε. Την αφορμή μου δίνει η καθημερινότητα του Δημήτρη κι επιστρέφω πόσα χρόνια πίσω για να δω, άραγε, τι έχει αλλάξει. Τίποτα, ίσως; Πολλά; Όλα; Όλα, όχι. Σίγουρα όχι όλα. Αρκετά, ναι. Αγαπώ πιο εύκολα τώρα κι απογοητεύομαι πιο δύσκολα. Εμπιστεύομαι τους ανθρώπους, γιατί τους βλέπω πια όπως είναι κι όχι πίσω από τα γυαλιά των προσδοκιών μου.
Αλλ’ ας επιστρέψουμε στο θέμα. Στην αγία κάθε μέρα. Που ξυπνώ στις έξι κάθε πρωί. Πετάγομαι ν’ ανάψω το θερμοσίφωνα και ν’ ανεβάσω τη θερμοκρασία στο καλοριφέρ. Βάζω το τρίτο στο snooze. Χουζουρεύω πάλι για λίγο. Ύστερα το παίρνω απόφαση. Η μέρα αρχίζει. Το τρίτο παίζει ευεργετική μουσική. Βάζω καφετιέρα, ανοίγω pavilion, στρώνω κρεβάτι, πίνω καφέ, κάνω τσιγάρο, κοιτάζω meteo, διαλέγω ρούχα, τσεκάρω την ηλεκτρονική αλληλογραφία, μπαίνω στο μπάνιο.
Σε καμιά ώρα είμαι στο αυτοκίνητο. Σταματώ στη γωνία ν’ αφήσω τα χτεσινά σκουπίδια στον κάδο. Συνεχίζω για το γραφείο. Λίγο ψάξιμο συνήθως για το παρκάρισμα. Ένα μπουκάλι νερό απ’ το super κι ανεβαίνω στο μικρό μου βασίλειο. Αγαπώ πολύ τη δουλειά μου και τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζομαι και το χώρο μου εκεί. Εργάζομαι το κεκτημένο οκτάωρο. Με διαλείμματα για να πω δυο κουβέντες με τους συναδέλφους, να ελέγξω το otenet.tools, την ανταπόκριση στα posts μου, το τι έχουν αναρτήσει άλλοι bloggers.
Κάποιες μέρες επιστρέφω σπίτι μετά τις πέντε για λίγο νοικοκυριό, λίγο διάβασμα, λίγο γράψιμο, αρκετή αλληλογραφία, εκλεκτική τηλεόραση. Για να βγω πάλι αργότερα για μια παράσταση, ένα ποτό ή ό,τι συμβαίνει εκεί έξω.
Τις άλλες μέρες δεν επιστρέφω πριν από πολύ αργά. Μετά τη δουλειά έχει μάθημα κι ύστερα όλο κάτι γίνεται που θέλω να το παρακολουθήσω. Κάποια παρουσίαση βιβλίου, κάποια έκθεση, κάποια εκδήλωση.
Το σπάνιο είναι το καλλίτερο. Όταν επιστρέφω από τη δουλειά και δεν έχω άλλη δουλειά. Μπορώ τότε να διαβάσω με την ησυχία μου ένα ολόκληρο βιβλίο ή να γράφω ατελείωτα ως αργά τη νύχτα, ως νωρίς το πρωί. Αυτές οι νύχτες - οι πιο κουραστικές, οι πιο απολαυστικές - καταλήγουν συνήθως σ’ έναν δίωρο ύπνο πριν να πρέπει να σηκωθώ ξανά για την επόμενη μέρα.
Καλημέρα, νύχτα μέρα
Κάθε μέρα, καλημέρα
Καλημέρα, πέρα ως πέρα

Με τη σειρά μου προσκαλώ όλους να δώσουμε στην καθημερινότητά μας την ποιότητα και το σεβασμό που της πρέπει. Και ναι, να γράψουμε γι' αυτά τα πράγματα που είναι τόσο απλά και ίδια και καθόλου μα καθόλου μικρά κι ασήμαντα.

ένα αγαπημένο ποίημα

Η συμμετοχή μου στο ''αντισταθείτε'' που πρότεινε η εαρινή συμφωνία και τη σκυτάλη του μου πέρασε ο Δημήτρης Αθηνάκης:

Οδυσσέας Ελύτης

Μαρία Νεφέλη

Κεραυνός Οιακίζει

Τ' είναι αυτό που μπερδεύεται μες στα μαλλιά μου
σαν τη νυχτερίδα και τινάζω με τρόμο το κεφάλι μου,
άλλοτε σαν δίχτυ αόρατο ριχμένο από μακριά
με τραβάει κι αδύνατον να του ξεφύγω,
πιάνει τη σκέψη μου όπως ακούω πώς πιάνουν οι παγίδες τα πουλιά
σταματώ να σκέφτομαι και μ' αφήνει,
τρέχω στους καθρέφτες και δεν βλέπω τίποτε.

Αλλού είναι ο θάνατος.

Κεραυνός οιακίζει.

Εσείς άνθρωποι θα χαθείτε
το χτένι μες στο χέρι σας θ' ακινητήσει ένα πρωί στον αέρα
κι ο καθρέφτης θα δείξει την υποδόρια υφή
των ιστών όπου ο χρόνος
όπως έντομο σε απελπισία παγίδεύτηκε.

Αλλού είναι ο θάνατος.

Μη μ' αφήνετε να τρέξω γιατί θα χαθώ.
Δεν μου δόθηκε η χάρη να κλάψω αλλά φοβάμαι.

Δεν έχω συγγενείς
απ' όλη τη ζωή
προσπάθησα να φτιάξω μια πετρώδη νεότητα.

Γέμισα τον έρωτα σταυρούς.

Η Λύπη ομορφαίνει επειδή της μοιάζουμε.

Με τη σειρά μου, προσκαλώ όλους να δώσουμε χώρο στην ποίηση και να της επιτρέψουμε να μας ομορφύνει και να μας εκλεπτύνει.