Showing posts with label ημερολόγιο. Show all posts
Showing posts with label ημερολόγιο. Show all posts

Saturday

λευκές τουλίπες

Η μαγεία της Παρασκευής: επιστρέφεις τόσο κουρασμένη! Δε μου δίνεις σημασία. Δε θέλεις ούτε να μιλήσεις. ‘Θα κοιμηθώ όλο το σαββατοκύριακο’ λες. Ψέματα. Σε λίγες ώρες ξυπνάς έτοιμη για περιπέτεια. Αλλά είναι η ευκαιρία μου να σε φροντίσω. Να παραγγείλω φαγητό. Να στρώσω τραπέζι. Πάντα γελάς όταν βλέπεις να έχω φέρει λουλούδια.
Σε περιμένω. Βγαίνεις απ’ το μπάνιο, ανάβεις τα κεριά. Κλείνω τα φώτα, ανοίγω το κρασί. Γεμίζω δυο ποτήρια. Ησυχία. Μόνο ο αέρας απ’ έξω. Ξέρω πόσο απολαμβάνεις αυτές τις σιωπές του σπιτιού. ‘Ακούω την ανάσα του’ είχες πει. Και άλλοτε, ‘μας αγαπάει αυτό το σπίτι.’
Κινείσαι γύρω νωχελικά με το ποτήρι το κρασί στο χέρι. Βγαίνεις για λίγο στο μπαλκόνι. Οι μαργαρίτες έχουν ανθίσει. Ο δυόσμος βλάστησε πάλι στη γλάστρα που είχε μαράνει η παγωνιά.
Γυρίζεις σε μένα. Τυλίγεις το χέρι σου γύρω απ’ το λαιμό μου. Ξέρεις τη συνέχεια: θα βάλω τη μουσική χαμηλά και σταδιακά θα τη δυναμώνεις, θα στροβιλιστούμε για λίγο, πίνοντας και τσιμπολογώντας, πριν καθίσουμε στο τραπέζι.
Οι Παρασκευές στο σπίτι είναι προβλέψιμες. Η έκπληξη είναι ότι κάθε φορά είναι σαν καινούργιες. Σαν την ίδια παράσταση στο θέατρο κάθε βράδυ. Κάτι, που δεν ανιχνεύω ακόμα, αναδίδει φρεσκάδα.
Και τώρα ξέρω: μόλις με πάρει ο ύπνος, θα σηκωθείς απ’ το κρεβάτι και θα εγκατασταθείς, ως τις μικρές ώρες, στο γραφείο.

φρέσκα λουλούδια

Εξαντλημένη χτες μπήκα σπίτι κατά τις οχτώ το βράδυ. Μπάνιο, δείπνο, μια ζεστή σοκολάτα μ' ένα τσιγάρο, όσο να ρίξω μια ματιά στην ηλεκτρονική επικοινωνία. Και κατά τις εννιά στο κρεβάτι. Τηλεφώνημα: ‘δεν σε πιστεύω! για ύπνο; καλά, όνειρα γλυκά.'
Ξύπνησα σήμερα, μετά τον δωδεκάωρο ύπνο μου, τόσο φρέσκια κι ευτυχής και λάμπουσα, σ' αυτήν την εξαιρετικά φωτεινή προανοιξιάτικη μέρα. Τα πουλιά. Το πρώτο που άκουσα ήταν τα πουλιά. Θέλω να φύγω, να βγω έξω, τα τρέξω, να κυλιστώ στα λιβάδια, να ξεγελαστώ με όλα εκείνα που ξεγελιούνται κι ανθίζουν πρόωρα. Θέλω να βγω να ρουφήξω τον φλεβαριάτικο ήλιο.
Αλλά σήμερα έχουμε να δούμε τους φίλους μας. Μόνο σήμερα μπορούμε όλοι μαζί. Ύστερα εκείνοι θα φύγουν πάλι από την πρώτη για τη δεύτερη πατρίδα, επιστροφή στο σπίτι.
Έβαλα μουσική, καφέ, άνοιξα τα μπαλκόνια στην άνοιξη, συγύρισα. Άλλαξα σεντόνια, πετσέτες, κεριά στα κηροπήγια, ένα στικ ν' αρωματίσει το φρέσκο σπίτι.
Με το δεύτερο καφέ, τώρα, ανοίγω πάλι το ηλεκτρονικό παράθυρό μου στον κόσμο. Κάποια μηνύματα με ‘καληνύχτα' και ‘καλό ξημέρωμα' προσκαλούν την ‘καλημέρα' απάντησή μου. Κι εδώ αποτυπώνω την καθημερινότητα. Που είναι τόσο αλλιώτικη κάθε μέρα. Που είναι τόσο φρέσκια κάθε πρωί. Που είναι εντελώς ηλιόλουστη σήμερα.
Σε λίγο θα σε συναντήσω στο super. Θα διαλέξουμε τα καλλίτερα υλικά. Κι εκείνο το ξινόμαυρο κρασί. Ευτυχώς, θα μαγειρέψουμε μαζί. Εγώ θα κάνω τις σαλάτες. Εκεί είναι που τα καταφέρνω καλύτερα. Ξέρεις εσύ. Και, να μην το ξεχάσω, αγάπη μου. Λουλούδια, φρέσκα λουλούδια για τα βάζα μας.

Thursday

καλωσορίζω

Σήμερα, ξύπνησα με μια χαρά μέσα μου! Ανάβλυζε τόσο έντονα απ' τα σπλάχνα μου, που ‘φερνε δάκρυα στα μάτια. Δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό. Μου συμβαίνει όλο και πιο συχνά τελευταία. Χωρίς φανερή αιτία. Μια φίλη - που ξέρει, λέει, απ' αυτά - επιμένει ότι έχω πια συντονιστεί με το Είναι, με τον Εαυτό, ή όπως θέλω να το λέω. Εγώ νομίζω ότι όσο πιο δημιουργικά έχω περάσει τη χτεσινή μέρα, τόσο πιο ευγνώμων καλωσορίζω τη σημερινή.

Tuesday

η πρώτη μας νύχτα

Καλώς όρισες, λοιπόν. Όλο αυτό το πανηγύρι ήταν για σένα – η υποδοχή. Πάμε για ύπνο τώρα, τις λες; Είσαι κι εσύ κουρασμένος, δεν είσαι; Έλα κι από αύριο έχει πάλι πρωινό ξύπνημα. Επιστροφή στη δουλειά. Αλλά τι σου λέω; Τα ξέρεις, δεν τα ξέρεις; Καλύτερα από μένα. Εδώ να σου στρώσω; Τι μου έχεις γι’ απόψε; Δε σε ρωτώ για τ’ άλλα. Δε σε ρωτώ γι’ αύριο. Γι’ αργότερα. Είμαι μεγάλη πια. Ξέρω. Δε θα καταλάβω. Δε θα καταλάβω ό,τι κι αν μου πεις για το μέλλον που μου έφερες. Αν δεν έρθει η στιγμή, δε θα καταλάβω. Κάτι έμαθα ύστερα από τόσους χρόνους που κοιμήθηκαν μαζί μου.
Mη μου μελαγχολείς. Δε σε συγκρίνω με κανέναν άλλο. Είμαι μεγάλη πια. Μόλις στην προηγούμενη παράγραφο στο είπα. Έχω μάθει το μάταιο της σύγκρισης. Κι έχω μάθει ότι πρέπει να σ’ αφήσω να κινηθείς με τους δικούς σου χρόνους για να σε απολαύσω καλύτερα, να σε χαρώ, να μάθω από σένα. Ότι πρέπει να σου παραδοθώ για να κερδίσω τα δώρα σου – όλα και ολόκληρα. Για να δούμε, θα τα καταφέρω να εφαρμόσω αυτά που έμαθα ή θα τα κάνω πάλι μούσκεμα.
Στ’ αλήθεια θέλω να σε χαρώ, θέλω να σου δοθώ, να μοιραστώ τα πάντα μαζί σου. Δε θέλω μυστικά και ψέματα. Έχω πληγώσει πολύ τον εαυτό μου προσπαθώντας να του κρύβομαι και να τον κοροϊδεύω. Κι έχω πληγώσει πολύ τους άλλους, λέγοντάς τους αυτό που θέλουν ν’ ακούσουν. Ύστερα η ίδια μου η αλήθεια με προδίδει. Aποκαλύπτεται αίφνης κάποια στιγμή ερήμην μου. Γι’ αυτό σου λέω, αφού εσύ κι εγώ θα ζήσουμε από σήμερα ως του χρόνου μαζί, καλύτερα να είμαστε έντιμοι απ’ την αρχή. Δε συμφωνείς;
Αχ, το ξέρω, πώς δεν το ξέρω. Αλλά εσύ το βρίσκεις εύκολο; Να εξαρτάται πάντα από μένα; Να είναι πάντα δική μου ευθύνη; Να είναι πάντα ζήτημα της βούλησής μου; Είναι δύσκολο, πρέπει να το παραδεχτείς. Αυτό νομίζω κι εγώ. Το πιο δύσκολο πράγμα σ’ όλον τον σύμπαντα κόσμο. Ν’ αποφασίσει ο άνθρωπος να πάρει μιαν απόφαση. Είδες που με καταλαβαίνεις; Ωχ, μην αρχίζεις από τώρα να με κρίνεις. Όχι δεν εξασκώ τη δεξιότητά μου στις διαπραγματεύσεις, όχι. Απλώς, συζητάμε. Καλά κι εγώ νυστάζω. Έλα, κοιμήσου τώρα.

Saturday

γενέθλια μέθη


Μια μέθη. Μια μέθη με κυριεύει. Είναι καιρός. Bδομάδες τώρα. Μια μέθη που δε φαίνεται η αιτία της. Κάθε χρόνο αυτή την εποχή. Γύρω απ’ τη γενέθλια ημέρα μου. Η ίδια αίσθηση. Στροβιλίζομαι. Τα ρουφάω όλα. Όλα μπαίνουν μέσα μου. Απ’ την εισπνοή μου, απ’ όλους τους πόρους. Ο ύπνος περισσεύει. Ο χρόνος δε χωρά. Είμαι παντού. Είμαι με όλους. Είμαι όλα. Ένα.
Και γίνονται τόσα πράγματα αυτή την εποχή. Από την παρουσίαση βιβλίου στην γκαλερί. Και στην επόμενη γκαλερί. Κι ύστερα στο πάρτι. Και στο άλλο πάρτι. Αυτά μόνο για χτες βράδυ. Σήμερα τα ίδια πάλι και περισσότερα αν χωρέσουν ως αργά τη νύχτα ή ως νωρίς το πρωί.
Εκείνο που με μαγεύει όμως είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι. Εκείνοι που γνωρίζω εξαρχής μα και οι γνώριμοι, που όμορφα με ξαφνιάζουν και τους ξαναβρίσκω απ' την αρχή. Οι άνθρωποι που ξέρω τόσο καλά. Οι άνθρωποι που ξέρω τόσο λίγο.
Η φλόγα στα μάτια. Το τρέμουλο στη φωνή. Ο ιδρώτας στο χέρι. Το λίκνισμα στο χορό που μ’ ακουμπάει και στέκεται. Το ‘χάρηκα’ ‘να τα πούμε’ ‘φεύγω τώρα’ ‘θα διαβάσω το blog σου’.
Φυσικά και δε θα γυρίσουμε σπίτι αν δεν ακούσουμε τα πουλιά να προμηνύουν χαραυγή.
Έξω η εκπνοή ορατή στην παγωνιά της δεκέμβριας Αθήνας.
Καλή Κυριακή.

Sunday

rainday brings forth sunday

Βροχή, χτες, τέλεια. Είχα σηκωθεί απ’ τις έξι, μετά από δώδεκα ώρες ύπνου. Κάποιος είχε τηλεφωνήσει το προηγούμενο βράδυ ‘σε πόση ώρα να περάσω;’ αλλά δεν με είχε πείσει ν’ αφήσω τα χουζούρια μου. Ούτε είχε καταφέρει να με θυμώσει τόσο που να χαλάσει τον ύπνο μου. Why did you take me for granted? all you who take me for granted, σκεφτόμουν το πρωί. Τι θα πει: όπως την προηγούμενη Παρασκευή;
Χτες ήταν υπέροχα. Όσο ήταν ακόμα σκοτεινά, άνοιξα το pavilion κι άρχισα τις επισκέψεις, να δω τι γίνεται στα πέριξ, ανανέωσα το blog μου και προσπάθησα να επικοινωνήσω μ’ ένα φίλο που τον ξέρω τόσο καλά κι ακόμα δεν τον έχω γνωρίσει – δεν έχω δει τα μάτια του. Δεν ήταν εκεί. Ήταν αλλού. Του λείπει ο έρωτας. Του άφησα μια ευχή και σώπασα. Τι να του πω εγώ; Είναι από τα πράγματα που μόνο μόνος του μαθαίνει κανείς. Πάντα λείπει ο έρωτας. Ακόμα και τη στιγμή που είμαστε ένα - τις περισσότερες φορές. Μόνο μια φορά, θυμάμαι, έγιναν όλα τόσο όμορφα, που υψώθηκα. Μισή, δηλαδή. ‘Έφυγες,’ είπε ύστερα. Δεν είχε έρθει μαζί.
Έτσι γίνεται με τον έρωτα, την ομορφιά, το θαύμα: μας δείχνουν το πρόσωπό τους μια στιγμή και μας αφήνουν ύστερα να το γυρεύουμε ίσως κι ολόκληρη ζωή.
Καθώς η μέρα μπαίνει ολόκληρη μέσα στο σπίτι μου, λέω να σηκωθώ, να συγυρίσω, να στρώσω, χειμώνας έρχεται. Στο μεταξύ με προλαβαίνει φθινοπωρινή η βροχή. Τέλεια η βροχή. Το τραγούδι της. Κλείνω το pavilion, ανοίγω όλα τα παράθυρα. Να ρουφήξω τους ήχους της, τις μυρωδιές της. Ξαπλώνω στο πάτωμα. Η εικόνα της Louise Gluck έρχεται στο νου μου. Και τα λόγια της αρχίζουν σιγά – σιγά, αποσπασματικά, όσα θυμάμαι, να τρέχουν όπως σε trailer μες στο κεφάλι μου. Σηκώνομαι και ψάχνω τα ράφια. Ποίηση, τεύχος 24. ΕΚΕΜΕΛ, έτος 1ο. Κι ένα κλασέρ με όλη τη Louise Gluck, όπως μ’ έχει ξανά στο παρελθόν παιδέψει. Μολύβια, λεξικά, λευκό χαρτί. Τ’ απλώνω όλα ένα γύρο στο πάτωμα.
Με ό,τι έχω εδώ θα εργαστώ. Δε θ’ ανοίξω τώρα μηχάνημα. Θ’ ακούω τη βροχή να τραγουδάει. Θα δουλέψω όπως παλιά, την προ-pavilion εποχή. Τότε είχα ένα καλάθι για τα χαρτιά. Έγραφα κι έσκιζα. Ξανάγραφα και πάλι έσκιζα. Πολλές – πολλές φορές, στρίμωχνα τα πεταμένα να χωρέσουν. Η Μαρία Λαϊνά, συμβουλεύοντάς με για την πτυχιακή μου σ’ ένα σημείο που με δυσκόλευε, μου πρότεινε να κάνω το ίδιο και στο computer. ‘Αγνόησε το παλιό κείμενο, γράψ’ το απ’ την αρχή, όπως κάναμε παλιά που αλλάζαμε την κόλλα το χαρτί στη μηχανή.’ Και it worked; it worked pretty well, μπορώ να πω. Την άκουσα πρόσφατα μια Κυριακή να συνομιλεί με το Γιώργο Χρονά: ‘Γιώργο, μπορώ να απαντήσω μ’ ένα ποίημα;’
Συγκρίνω πάλι τις παλιές μου απόπειρες με τη μετάφραση της Δήμητρας Κωτούλα. Δεν μπορώ να το αποφύγω – ούτε θέλω. Η Δήμητρα έχει μεταφράσει καταπληκτικά. Εγώ κάνω ακόμα διορθώσεις. Όχι στην κατεύθυνσή της, όχι. Διορθώνω τη δική μου απόδοση, αλλά πάλι με τη δική μου χρήση της γλώσσας. Αυτή είναι η μαγεία στη μετάφραση: απλώνεσαι στις άπειρες διαστάσεις της γλώσσας σου. Μερικές φορές είναι στοίχημα: θα το αποδώσω εξ ίσου καλά, αλλά θα το αποδώσω διαφορετικά.
Δεν ξέρω πόσες ώρες πέρασα έτσι. Αλλά ξέρω ότι κοιμήθηκα κουρασμένη κι ευτυχής. Ναι, πάλι νωρίς για σαββατόβραδο. I'm so sorry, this bothers you. Αλλά το πιο συχνά όταν βγαίνουμε έξω πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται 'τι κάνω τώρα εγώ εδώ;'
Σήμερα έχω ξύπνησει απολύτως διαυγής. Κι έχω μπροστά μου μιαν ολόφρεσκη sunday.