στο παιχνίδι λέμε ναι

Οδυσσέας Ελύτης
"Μαρία Νεφέλη"

και

Gustave Moreau
"Hésiode et la muse"

Η ανταπόκρισή μου στην
πρόσκληση της Φλόρας.

Παίξτε κι εσείς
μ' ένα ποίημα,
ένα ρητό,
έναν πίνακα
ή και
κάτι διπλό,
αν νιώθετε
όπως εγώ απόψε.

πάντα ο έρωτας

Παίρνω τη σκυτάλη από το music game story της roadartist για να φτιάξω τη δική μου ιστορία.

Ο χρόνος διέτρεξε το χειμώνα και το θάνατο
Προχώρησε στην άνοιξη, τον απρίλη, την ανάσταση
Βγήκα στο δρόμο, έφυγα, ως τους κόλπους σου έφτασα
Έριξα βότσαλα λευκά σε μια Μυρτώα θάλασσα
Απρόσκλητος ήρθε – μόνο έτσι ξέρει
Ήταν εκείνη η κυκλική ημέρα, που
Το ρούχο το μεταξωτό μες στο ποτάμι το 'ριξα
Τι κι αν αλλάζει το χρώμα των ματιών του
Καινούργιο αν εκφέρει απ’ τα χείλη μου όνομα
Ίδιος είναι, είναι εκείνος, πάντα ο έρωτας
Εύγονος, δημιουργός, ελευθερώνει φως
Άφησα το νερό να πάρει ό,τι ως τώρα φόρεσα
Να ταξιδέψει τα σκουλαρίκια με τον ποταμό
Κρυφά για ν' ακούν των ερώτων τα θαύματα
Σε είδα μέσα στην καρδιά μου
Να λάμπεις πλάι,
στο ουρανί αεράκι ενός νησιού που με ονειρεύεται
Και βούτηξα βαθιά να βαδίσω πλάι σου αθόρυβα
Και να ζυγίσω την
Ανάγκη να σε πάρω εγώ
Τη χρεία πεθυμιά χρωμάτισα
Και πείνασα και δίψασα και μάτωσα
Σου ζήτησα τον πόθο το σαρωτικό
Που 'χει τις ρίζες στο βυθό
και τα κλαδιά στον ουρανό
Τον ρώτησα
Γιατί είναι τα πάθη;
Για να ευλογείται η γη
Εξορία εδώ, νόστος εκεί
Στους αιθέρες τον ύψωσα καταμεσήμερο
Να κάψω τα φτερά του μες στη ντάλα του ήλιου
Να μείνω πάλι ωραία και μόνη, όπως πάντοτε ύστερα
Και για να πάρω το ταξίδι απ’ την αρχή
Μες στα σύννεφα βολτάρω σαν την όμορφη αστραπή
Κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω γίνεται βροχή

Οι στίχοι από μελωποιημένα μέρη της ποίησης του Οδυσσέα Ελύτη: Ζωγραφιές Ηράκλειες, Ανάγκη να σε πάρω εγώ, Ανοίγω το στόμα μου, Δεν ξέρω πια τη νύχτα, Ανάμεσα Σύρο και Τζια, Το τραγούδι της Μαρίας Νεφέλης.

Σας προσκαλώ όλους να φτιάξετε τη δική σας ιστορία, εντάσσοντας στο κείμενο στίχους από αγαπημένα σας τραγούδια.

ένα αγαπημένο ποίημα

Η συμμετοχή μου στο ''αντισταθείτε'' που πρότεινε η εαρινή συμφωνία και τη σκυτάλη του μου πέρασε ο Δημήτρης Αθηνάκης:

Οδυσσέας Ελύτης

Μαρία Νεφέλη

Κεραυνός Οιακίζει

Τ' είναι αυτό που μπερδεύεται μες στα μαλλιά μου
σαν τη νυχτερίδα και τινάζω με τρόμο το κεφάλι μου,
άλλοτε σαν δίχτυ αόρατο ριχμένο από μακριά
με τραβάει κι αδύνατον να του ξεφύγω,
πιάνει τη σκέψη μου όπως ακούω πώς πιάνουν οι παγίδες τα πουλιά
σταματώ να σκέφτομαι και μ' αφήνει,
τρέχω στους καθρέφτες και δεν βλέπω τίποτε.

Αλλού είναι ο θάνατος.

Κεραυνός οιακίζει.

Εσείς άνθρωποι θα χαθείτε
το χτένι μες στο χέρι σας θ' ακινητήσει ένα πρωί στον αέρα
κι ο καθρέφτης θα δείξει την υποδόρια υφή
των ιστών όπου ο χρόνος
όπως έντομο σε απελπισία παγίδεύτηκε.

Αλλού είναι ο θάνατος.

Μη μ' αφήνετε να τρέξω γιατί θα χαθώ.
Δεν μου δόθηκε η χάρη να κλάψω αλλά φοβάμαι.

Δεν έχω συγγενείς
απ' όλη τη ζωή
προσπάθησα να φτιάξω μια πετρώδη νεότητα.

Γέμισα τον έρωτα σταυρούς.

Η Λύπη ομορφαίνει επειδή της μοιάζουμε.

Με τη σειρά μου, προσκαλώ όλους να δώσουμε χώρο στην ποίηση και να της επιτρέψουμε να μας ομορφύνει και να μας εκλεπτύνει.