χορδές

αυτοί είναι οι θεοί: τραγουδούν και γίνεται ο κόσμος

Wilfred Thesiger, Οι Άραβες των Βάλτων, μετάφραση Άρης Μπερλής

Λίγες αράδες είχα διαβάσει στην οθόνη του κύριου Άρη Μπερλή, όταν το μετέφραζε. Δεν ήξερα το βιβλίο. Σκέφτηκα να διαβάσω το πρωτότυπο, αλλά επικράτησε η δεύτερη σκέψη: να μην έχει χαθεί η μαγεία της πρώτης ανάγνωσης όταν θα διαβάζω την ελληνική έκδοση. Η απόλαυση απέδειξε ότι άξιζε την αναμονή.
Το περίμενα καιρό. Κυκλοφόρησε στις αρχές του Δεκέμβρη. Αλλά ο Δεκέμβρης έχει πολλή δουλειά. Ύστερα, οι γιορτές. Αλλά οι γιορτές έχουν πολλούς περισπασμούς. Τελικά, η επιστροφή στην ευλογημένη καθημερινότητα, όπου όλα τα αγαπημένα έχουν τη θέση και την ώρα τους.
Οι Άραβες των Βάλτων είναι ένα άλλο βιβλίο, ένας τόπος αλλού, ένας χρόνος άλλοτε. Στην αρχή το ρούφηξα άπληστα. Και σαν η δίψα κατευνάστηκε, άρχισα να επιβραδύνω όσο περισσότερο μπορούσα. Άφηνα το σελιδοδείκτη πριν το τελευταίο κεφάλαιο που είχα ήδη διαβάσει. Δεν ήθελα να τελειώσει. Είναι λίγες μέρες τώρα που το διάβασα αλλά δεν το έχω βάλει ακόμη στο ράφι. Κάθε τόσο ξεφυλλίζω και διαβάζω σκόρπια αποσπάσματα. Δεν εννοώ να κλειδώσω αυτή την υγρή γεύση στη μνήμη.
Το βιβλίο είναι ένας περίπατος. Ή, καλύτερα, μια διαδρομή με μονόξυλο ή με ταράντα στα νερά που απλώνονται ανάμεσα σε στενές λωρίδες γης από τον Τίγρη ως τον Ευφράτη. Μια διαδρομή ανάμεσα σε ανθρώπους, οικογένειες, φυλές. Είναι η διαδρομή του συγγραφέα, που ζει μαζί με τους Άραβες των Βάλτων ‘σαν ένας από αυτούς’. Είναι η συμμετοχή του στις δραστηριότητές τους. Η ένταξή του στο συλλογικό. Είναι ο συντονισμός της ανάσας του

με την ανάσα των βάλτων

πνοή της άνοιξης, του Ανδρέα Καρακόκκινου

Σας έχω πει πάλι, πώς διαβάζω ένα βιβλίο ποίησης.

Αν το επιτρέπουν οι σελίδες, όπως το μικρό, δροσερό, φωτεινό βιβλίο του Ανδρέα, μονορούφι, την πρώτη φορά. Ύστερα το κρατώ μέρες στο προσκεφάλι μου, διαβάζοντας λίγους στίχους κάθε βράδυ. Τα τελευταία βράδια, απολαμβάνω ποιήματα όπως αυτό που δίνει τον τίτλο του στην ποιητική συλλογή.

Ή, όπως:
“Αν μπορέσεις να ονειρευτείς
το χαμόγελο της Ανατολής
ο ήλιος θα σου χαρίσει
μια μέρα λαμπερή
και θα ζεστάνει την ψυχή σου.”
Τον ευχαριστώ πολύ πολύ για τη χαρά που μου έδωσε, να μου το στείλει.
Ο Ανδρέας Καρακόκκινος δε νιώθει την ανάγκη να χρησιμοποιήσει ακριβοθώρητες εκφράσεις. Αναζητά τη φλόγα που ζωντανεύει τις απλές, καθημερινές λέξεις. Εκείνες τον οδηγούν ν’ ακούσει την καρδιά του κόσμου του, την καρδιά του σύμπαντος κόσμου. Είναι γενναιόδωρος και απλόχωρος. Επιτρέπει στις λέξεις του να επεκταθούν στις άπειρες διαστάσεις τους.
Αυτή η μικρή αφιερωματική ανάρτηση, είναι το μικρό μου δώρο, με την ευκαιρία της ονομαστικής του γιορτής.
Ανδρέα, σου εύχομαι ολόψυχα χρόνια πολλά κι ευλογημένα, φωτεινά και δημιουργικά, πλούσια σε ανοιξιάτικες στιγμές.

ένα αγαπημένο βιβλίο

Συνεχίζω να παίζω με τα βιβλία - τα χάρτινα αυτά έμψυχα όντα - με τον τρόπο που πρότεινε η pink fish. Μου αρέσουν πολύ τα βιβλία φαντασίας. Κάθε τόσο ένα καινούργιο καταλαμβάνει τη θέση του πιο αγαπημένου. Τα τελευταία δέκα χρόνια όμως αυτή τη θέση δεν έχει καταφέρει να διεκδικήσει άλλο από το ΣΙΛΜΑΡΙΛΛΙΟΝ του πάρα πολύ αγαπημένου μου ΤΖ.Ρ.Ρ. ΤΟΛΚΙΝ, μεταφρασμένο από την Ευγενία Χατζηθανάση - Κόλλια (κανείς δεν έχει μεταφράσει τον Τόλκιν καλύτερα). Μια ολόκληρη κοσμογονία περιγράφεται εδώ.
Αντιγράφω από την αρχή:

Στην αρχή ο Έρου, ο Ένας, ο οποίος στη γλώσσα των Ξωτικών ονομάζεται Ιλούβαταρ, έφτιαξε με το λογισμό του τους Άινουρ, κι αυτοί δημιούργησαν μια μεγάλη Μουσική ενώπιόν του. Μέσα απ' αυτήν τη Μουσική άρχισε ο Κόσμος, γιατί ο Ιλούβαραρ έκανε ορατό το τραγούδι των Άινουρ και το είδαν σαν ένα φως στο σκοτάδι. Και πολλοί απ' αυτούς αγάπησαν την ομορφιά του και την ιστορία του, που την είδαν να αρχίζει και να ξεδιπλώνεται σε όραμα. Και τότε ο Ιλούβαταρ έδωσε στο όραμά τους Υπόσταση και το τοποθέτησε στο Κενό και έστειλε τη Μυστική Φωτιά να καίει στην καρδιά του Κόσμου, που ονομάστηκε Έα.

Διαβάζοντας, βρείτε το ρυθμό του κειμένου κι αναπνεύστε βαθιά να νιώσετε τη δόνησή του. Είναι κρίμα που δεν μπορώ να βάλω την άνω τελεία εκεί που βρίσκεται στο κείμενο. Όμως είμαι σίγουρη ότι κι έτσι θ' ακούσετε τον ήσυχο βηματισμό των λέξεων.
Και από τη σελίδα 123 (όπου σαν τάχα τυχαία έπαιζε το προηγούμενο παιχνίδι):

Έτσι μίλησαν ο Μαέδρος και ο Μάγκλορ, ο Κέλεγκορμ και ο Κουρούφιν, ο Καράνθιρ, ο Άμροντ και ο Άμρας, πρίγκιπες των Νόλντορ, και πολλοί μαζεύτηκαν από φόβο ακούγοντας τα φοβερά λόγια. Γιατί ένας όρκος σαν κι αυτόν, καλός ή κακός, δεν μπορεί να πατηθεί και καταδιώκει ως την άκρη του κόσμου και αυτόν που τον δίνει και αυτόν που τον πατάει. Ο Φινγκόλφιν, λοιπόν, και ο Τούργκον ο γιος του, μίλησαν εναντίον του Φέανορ και ειπώθηκαν άγρια λόγια, έτσι ώστε γι' άλλη μια φορά ο θυμός πλησίασε την κόψη των σπαθιών. Ο Φινάρφιν όμως μίλησε μαλακά, όπως το συνήθιζε, και γύρεψε να ηρεμήσει τους Νόλντορ, πείθοντάς τους να σταματήσουν και να σκεφτούν πριν γίνουν πράγματα που δε θα μπορούσαν να ξεγίνουν, και ο Ορόντρεθ, μόνος από τους γιους του, μίλησε με τον ίδιο τρόπο. Ο Φίνροντ ήταν με τον Τούργκον, το φίλο του, η Γκαλάντριελ όμως, η μόνη γυναίκα από τους Νόλντορ που μπορούσε να σταθεί εκείνη την ημέρα ψηλή και θαρραλέα ανάμεσα στους αντιμαχόμενους πρίγκιπες, ήταν πρόθυμη να φύγει. Δεν έδωσε κανέναν όρκο, τα λόγια όμως του Φέανορ για τη Μέση-γη είχαν ανάψει στην καρδιά της, γιατί ποθούσε να δει τις απέραντες αφύλακτες εκτάσεις κι εκεί να κυβερνήσει ένα βασίλειο σύμφωνα με τη θέλησή της. Ίδια γνώμη με την Γκαλάντριελ είχε ο Φίνγκον, ο γιος του Φινγκόλφιν, που τον συγκίνησαν κι αυτόν τα λόγια του Φέανορ, αν κι ελάχιστα τον αγαπούσε, και με τον Φίνγκον στάθηκαν όπως πάντα ο Άνγκροντ και ο Αέγκονρ, οι γιοι του Φινάρφιν. Αλλά αυτοί κάθισαν ήσυχοι και δε μίλησαν εναντίον των πατεράδων τους.

Προσκαλώ όσους αγαπούν αυτά τα μαγικά βιβλία να παρουσιάσουν το δικό τους πιο αγαπημένο.