πνοή της άνοιξης, του Ανδρέα Καρακόκκινου

Σας έχω πει πάλι, πώς διαβάζω ένα βιβλίο ποίησης.

Αν το επιτρέπουν οι σελίδες, όπως το μικρό, δροσερό, φωτεινό βιβλίο του Ανδρέα, μονορούφι, την πρώτη φορά. Ύστερα το κρατώ μέρες στο προσκεφάλι μου, διαβάζοντας λίγους στίχους κάθε βράδυ. Τα τελευταία βράδια, απολαμβάνω ποιήματα όπως αυτό που δίνει τον τίτλο του στην ποιητική συλλογή.

Ή, όπως:
“Αν μπορέσεις να ονειρευτείς
το χαμόγελο της Ανατολής
ο ήλιος θα σου χαρίσει
μια μέρα λαμπερή
και θα ζεστάνει την ψυχή σου.”
Τον ευχαριστώ πολύ πολύ για τη χαρά που μου έδωσε, να μου το στείλει.
Ο Ανδρέας Καρακόκκινος δε νιώθει την ανάγκη να χρησιμοποιήσει ακριβοθώρητες εκφράσεις. Αναζητά τη φλόγα που ζωντανεύει τις απλές, καθημερινές λέξεις. Εκείνες τον οδηγούν ν’ ακούσει την καρδιά του κόσμου του, την καρδιά του σύμπαντος κόσμου. Είναι γενναιόδωρος και απλόχωρος. Επιτρέπει στις λέξεις του να επεκταθούν στις άπειρες διαστάσεις τους.
Αυτή η μικρή αφιερωματική ανάρτηση, είναι το μικρό μου δώρο, με την ευκαιρία της ονομαστικής του γιορτής.
Ανδρέα, σου εύχομαι ολόψυχα χρόνια πολλά κι ευλογημένα, φωτεινά και δημιουργικά, πλούσια σε ανοιξιάτικες στιγμές.