ο προορισμός

Αντιφωνητής: Αν κάποιος δεν ήθελε να μεγαλώσει, ή έστω ήθελε να χαρεί την παιδική αθωότητα όσο μπορεί και εν τέλει αναγκάστηκε να μεγαλώσει απότομα, χωρίς επιλογή; Τι γίνεται σε αυτή την περίπτωση;
Και πώς καταλαβαίνει κάποιος τον προορισμό του; Πως καταλαβαίνει για ποιο πράγμα γεννήθηκε;

Αίγλη: Κοριτσάκι μου, η ζωή είναι ένα παιχνίδι. Και τα παιχνίδια είναι πάντα σκληρά μαζί μας. Επειδή έχουμε την τάση να παραβιάζουμε τους κανόνες. Επειδή δεν είμαστε αρκετά συγκεντρωμένοι στο ρόλο κάθε φορά και κάτι μας διαφεύγει. Επειδή θέλουμε να σπρώχνουμε τα όρια πιο έξω κάθε τόσο.
Πολύ σωστά συμπεριφερόμαστε έτσι. Γιατί και τους κανόνες πρέπει να διαρρήξουμε. Και ν' αφήσουμε τα πράγματα έξω από τον έλεγχό μας. Και να καταργήσουμε τα όρια.
Αλλά ακριβώς αυτή η μάχη μας με τον περιορισμό και την ατέλεια – για την οποία δοξάζω το γένος των ανθρώπων – είναι αυτή που προκαλεί ατυχήματα, δημιουργεί δυσχέρειες, ανοίγει πληγές.
Αυτός είναι ο λόγος της ύπαρξής μας: το πνεύμα να διαρρήξει την αγωνία της ύλης, η ύλη να ντύσει την ειρήνη του πνεύματος.
Είναι δύσκολο και για μένα να το εννοήσω. Κι ούτε το έχω διαβάσει κάπου. Όμως το νιώθω. Ξέρω – χωρίς να ξέρω πώς – ότι ο ρόλος του ανθρώπου μέσα στον σύμπαντα κόσμο είναι αυτός: να ενώσει τα δύο σε ένα, την ύλη και το πνεύμα. Μέσω της ύλης ο κόσμος θέλει να μας φανερώσει ό,τι υπάρχει. Μέσω του πνεύματος ο κόσμος θέλει να δώσει υπόσταση σε ό,τι σχηματίζεται.
Καλή μου φίλη, έχω γράψει το παραπάνω κείμενο μέσα σε δυο λεπτά. Εδώ και μισή ώρα το κοιτάζω. Δε φαίνεται ν' απαντά σ' αυτά που με ρωτάς. Αλλ' αρνείται με πείσμα οποιαδήποτε παρέμβαση. Εκείνο ξέρει.

πού πάει ο παλιός ο χρόνος

Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη,
Θα περάσεις απόψε κι από μένα κι είμαι μες στον πυρετό, ή θα ιδρώνω και θ’ αλλάζω φανελάκι ή θα ριγώ. Τι πράγμα κι αυτό φέτος; Απ’ τα Χριστούγεννα με ταλαιπωρεί η γρίπη. Κι όμως ο χρόνος που πάλιωσε και φεύγει ήταν για μένα ένας ευλογημένος χρόνος. Όλες οι χαρές κι όλες οι λύπες που μου χάρισε ήταν δικές μου. Κι όλες οι αγάπες. Όλη η αγάπη.
Άνθρωποι ήρθαν ή πέρασαν και όλοι μου έδειξαν εκείνο το μοναδικό τους πρόσωπο, το καθ’ ομοίωση, το θείο στοιχείο που κουβαλούν μέσα τους - μερικοί ούτε καν το υποψιάζονται. Εκείνο που κοιτάζει γύρω με διαύγεια στο βλέμμα του και βλέπει παντού την ομορφιά, όσο κι αν είναι βαθιά κρυμμένη. Εκείνο που αντέχει να θαυμάζει και να επαινεί και ν’ αναπαράγει το καλό. Εκείνο που ψάχνει και βρίσκει τη σπίθα και δημιουργεί το καλλίτερο.
Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη,
Δεν έχω κλειδώσει απόψε. Σύρε τη μπαλκονόπορτα και μπες. Θα βρεις στο τραπεζάκι γλυκά και γάλα και σοκολάτα και καφέ. Όλα για σένα είναι, πάρε ό,τι προτιμάς και ξεκουράσου όσο θέλεις. Ύστερα, ξέρεις εσύ, κρύψε τα δώρα μου στις γωνιές του σπιτιού. Εγώ θα τα βρίσκω ένα - ένα, όποιο χρειάζομαι κάθε φορά, σ’ όλη τη διάρκεια του καινούργιου χρόνου.
Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη,
Μην ξεχάσεις να καλωσορίσεις εκ μέρους μου τον καινούργιο χρόνο που θα φέρεις και να κατευοδώσεις τον παλιό μας χρόνο καθώς φεύγει. Και, σε παρακαλώ πολύ, ρώτησε για μένα εσύ - εγώ κάθε χρόνο ερωτώ μ' απόκριση δεν έχω λάβει - ο παλιός ο χρόνος όταν φεύγει από μας πού πάει;

επιλογές

Αντιφωνητής: Διαβάζω τη μετέωρη βούληση και, αν μου επιτρέπεις, θα ήθελα οι τελευταίοι στίχοι να υποδεικνύουν σαφέστερα τις δυο επιλογές.

Αίγλη: Η αλήθεια είναι ότι ούτ’ εγώ έχω συλλάβει με διαύγεια το νόημα των τελευταίων στίχων που μου δόθηκαν. Είναι, άραγε, μόνο δυο οι επιλογές; Κι αν είναι μόνο αυτές, έχουμε ν’ αποφασίσουμε υπέρ της μιας και ν’ απορρίψουμε την άλλη; Δεν θα μπορούσαμε - αφού ολοκληρώσουμε την ένωσή μας με τους κόσμους που μας γέννησαν - να περάσουμε τα σύνορα και να βγούμε στον σύμπαντα κόσμο;

η αγάπη

"blue seeds" phot@rt by Aeglie

Αντιφωνητής: Άλλωστε, το μίσος είναι το αντίθετο της αγάπης.
Αίγλη: Η αγάπη, αγάπη μου, δεν είναι δύναμη να ενέχει το αντίθετό της. Η αγάπη είναι ουσία. Και σαν τέτοια έχει το αντίδοτό της. Δηλαδή, εκείνο που αναστέλλει τα συμπτώματα. Αυτό είναι ο φόβος. Υπό την επήρεια του φόβου ακυρώνεται κάθε έκφανση αγάπης. Το μίσος δεν είναι παρά το αποτέλεσμα της αγάπης σε καταστολή. Και, αντίθετα απ' ό,τι νομίζουμε, δε μισούμε το αντικείμενο που μοιάζει ν' αρνείται την αγάπη μας. Μισούμε, μάλλον, τον εαυτό μας που δεν ανταποκρίνεται στη βούλησή μας, να διαλύσει το φόβο και ν’ αποκαταστήσει τη διέλευση της αγάπης από και προς τον εαυτό μας, μέσω του ανθρώπου ή του πράγματος ή της συνθήκης που έχει ενωθεί με τα σπλάχνα μας.

έως τελείωσης

Αίγλη: Ξημερώθηκα πάλι, γράφω και διαβάζω, διαβάζω και γράφω, το παραμικρό δίνει αφορμή να ξεχειλίζουν οι σκέψεις, οι σκέψεις και οι λέξεις. Τέλος, τα κλείνω όλα, πάω να take a before dawn nap, πριν αρχίσουν να τραγουδούν τα ξυπνητήρια.

Αντιφωνητής: Νύχτες που φεύγουν γρήγορα. Να 'ξερες πόσες έχω ξημερώσει ανηλεώς κι εγώ. Δεν είναι ό,τι πιο όμορφο, όμως; Δεν είναι η καλλίτερη παρέα του κόσμου; Ο μεγαλύτερος έρωτας, ίσως;

Αίγλη: Η συνουσία του άυλου σώματος μας, λέω, θα συντελείται μέσω της τέχνης – δεν εξηγείται αλλιώς. Ο λόγος που μπαίνει μες στο είναι μας κι ο λόγος που βγαίνει απ’ τα σπλάχνα μας δονούν το αόρατο κορμί μας, όπως η σαρκική επαφή δονεί – έως τελείωσης – το μέρος μας από πυκνότερη ύλη.