άκου τις λέξεις όταν σωπαίνουν (βροχη)

Μοχθεί, ιδρώνει η γη
Κλαίει ο ουρανός
Ανοίγει πηγές
Πλένεται ο τόπος
Κλείνει πληγές
Η δίψα καταπραΰνεται
Το νερό
στη βαρύτητα αφήνεται
Να ελκυστεί
απ’ το κέντρο της έλλειψης
Κελαρύζει φροντίδα
Τραγουδάει ζωή
Μουσκεύει δάση ταράτσες
Ποτίζει πάρκα, αυλές
Κατρακυλά υδρορροές
Πλημμυρίζει δρόμους
Θαμπώνει παράθυρα
Ξεδιπλώνει ομπρέλες
χρωματιστές
Βρέχει,
ξεπλένει, ξεδιψά
Ό,τι το ζήτησε

άκου τις λέξεις όταν σωπαίνουν (θαλασσα)

Μια υπόσχεση
Από μακριά
Σιγοσφυρίζει
Σιγοτραγουδά
Σα να σέρνεται
Σα να κυλά
Από πολύ μακριά
Από πολύ βαθιά
Ξέρει τ’ όνομά μου
Είναι η αγκαλιά
Το άλας του κόσμου
Το αλάτι της γης
Η αλμύρα του κορμιού
που είμαστε
Πού είμαστε
Μέσα σε τόσο γαλάζιο
Ωχροί στους βυθούς
Κόκκοι άμμου
Λευκοί στους αφρούς
Δροσοστάλες
Διάφανοι στου ανέμου
Πνοές
Τους δρόμους

άκου τις λέξεις όταν σωπαίνουν (ανοιξη)

"paint spring to be" phot@rt by Aeglie

Νύχτες αγρυπνούν μέσα στο φέγγος

Μέρες ξημερώνουν μες στο φως

Αγάπη ανθίζει μέσα σου

Σε σχηματίζει ρόδο

Άνοιγεις ήσυχα

Το φως του χώρου

Χρωματίζει ουράνιο τόξο

Ένα δάκρυ

Στο μάγουλο του χρόνου

Χαρά ελευθερώνεται

Το αυγινό λυκόφως

Υπόσχεται η λαμπηδόνα

Για να κρυφτεί οριστικά μες στην ημέρα

άκου, οι λέξεις

άκου τις λέξεις όταν σωπαίνουν (χιονι)

Γενναιόδωρο, μαλακό
Αθόρυβο
Λευκό και ήσυχο
Στη γαλήνη του καλύπτει
Ό,τι επικαλύπτει
Πέφτει ατάραχο
Νιφάδες
Απ’ τους ουρανούς
Ως που με κρύβει
Στη σιγαλιά
Μες στην καρδιά της πλάσης
Γιατρεύει τον πηλό που είμαι
Απ’ το θόρυβο του κόσμου
Κλείνει τις πληγές
Τα ραγίσματα
Σβήνει τα ίχνη της λαβωματιάς
Ύστερα λιώνει
Γλιστράει στο χι
Κυλάει στο ό
Φεύγει στο νι
Έχει πάρει ό,τι περισσεύει
Με αφήνει πάντα πίσω
Στη δική μου ζωή
Διάφανη, κρυστάλλινη, διαυγή

άκου τις λέξεις όταν σωπαίνουν (νυχτα)

Απλώνει τα σκούρα πέπλα της
πάνω σε όλα τα χρώματα
Τυλίγει το θόρυβο στην ησυχία
Νύχτα, η πίσω αυλή της ημέρας
Το άλφα περιτυλίγει τους θνητούς
Γι’ αυτούς η ανάπαυση
Το ύψιλον ανοίγει αγκαλιά
Ξαπλώνουν οι ονειρευτές
Ατενίζουν γαλαξίες
Συνομιλούν με τ' άστρα
Γι’ αυτούς η αγρύπνια
Ετοιμάζουν τη μέρα
Όλα δροσερά και φρέσκα
Πριν η αυλαία σηκωθεί

άκου τις λέξεις όταν σωπαίνουν (ερωτας)

Αφουγκράσου το ταυ
πώς τραγουδάει στην ανάσα του
Έρωτας κι αποκοιμήθηκε
Τανύζει τη βέργα
στην εισπνοή
Τεντώνει το νεύρο
Υψώνεται
Πάνω από το άλφα
Πέρα απ’ το ωμέγα
Η καρδιά αναγνωρίζει
Το βέλος φεύγει
Μες στο υποκείμενο
Εκπνοή