Sunday

καλοκαιρινό

καυτό μεσημέρι
τα σώματα λιώνουν
τα φλέγει ο πόθος
το λάβρο αγέρι

η τέντα σκιάζει
τραπέζι στρωμένο
κρασί παγωμένο
καρπούζι, μαχαίρι

το κύμα σφυρίζει
χτυπάει το βράχο
δροσιά ψιχαλίζει
το βράδυ να φέρει

γαλάζια εσπέρα
φοράει ο θόλος
το όνειρο, φως μου
κεντά πλάνο αστέρι

χρυσό το ποτάμι
κυλά της σελήνης
τη θάλασσα πλένει
μαγεία νυχτέρι

κρυμμένα απ’ τη μέρα
παιδιά μεθυσμένα
βαδίζουν στην άμμο
γυμνά, χέρι χέρι

η νύχτα μας φεύγει
ποια βιάση την τρέχει
αυγή φτάνει, σβήνει
το έσχατο αστέρι

ημέρα αιθρία
νωχέλειες ώρες
ο ίμερος ζει στη
σκιά, καλοκαίρι

Thursday

πάτρια φλόγα

"sky flame" phot@rt by Aeglie
Η καρδιά ανακαλεί
τη μυρωδιά της πατρίδας
στο πρόσωπο ενός ανθρώπου
που αναδύθηκε τη ζωή
στα ίδια χώματα
Ο νους ακούει τα πάτρια νερά
πώς χύνονται
στη θάλασσα του κόσμου
Η μνήμη φέρνει τον παιδικό άνεμο
Διατρέχει τα πρόσωπα,
εισχωρεί την ανάσα,
ξυπνά τις εγγραφές,
επιστρέφει στη γλώσσα
την αρχαία φλόγα

Sunday

The Long Way Through the Chairs, by M. Travis Lane

Το Μακρύ Ταξίδι Μέσ’ απ’ τις Καρέκλες


"still & curved" phot@rt by Aeglie
Η γάτα ξεκινά το μακρύ ταξίδι μέσ’ απ’ τις καρέκλες,
ασκίαστο κέντημα κίνησης, μετά
τη γραμμή ανάμεσα
δυο βελονιές, κρυφή, διακριτική, περίπλοκη.

Η απόλυτη αίσθηση ευχαρίστησης της διαδρομής
είναι ένα είδος σπάνιας ποίησης
που κάνει το ταξίδι πιο απολαυστικό
απ’ όπου ποτέ βρεθεί.

Είναι επίσης ένα είδος ζωής
αρετή της δεν είναι κάποιος ήσυχος χώρος
κουλουριασμένη στη θέρμη του αγκώνα σου, νύχτες,
ούτε αυτό που ξαπλώνει σαν μελάνι στο χαρτί, που ψεύδεται,

αλλά η αλήθεια
που ατέλειωτα εναλλάσσεται,
κρυφή, διακριτική, περίπλοκη, κίνηση
η απόλυτη απόλαυση

M. Travis Lane


Friday

η 1η Μαΐου για το Γιάννη Ρίτσο

‘άφησέ με νάρθω μαζί σου’

Πάνε εκατό χρόνια σήμερα. Ήταν στο κάστρο που είχαν στραμμένο το μάτι τους πειρατές και κουρσάροι. Χάρισα τότε ένα γιο σ’ εκείνο το αρχοντόσπιτο. Άνοιξε τα μάτια του στο φως κι είπε μες στο πρώτο κλάμα του ένα τραγούδι που το ξέραν τα παιδιά από πάντα και το ξεχνούσαν με τον ήλιο.
Είδε τη ζωή του και μου την έδειξε: μια ωραία περιπλάνηση, σχεδόν μια δραπέτευση - δεν ξέρω από πού και για πού, - μια μυστική δραπέτευση που δίνει μια μυστικότητα στην κάθε κίνηση, όπου ανεβοκατεβαίνεις σκάλες πολλές και μεγάλους πλακόστρωτους διαδρόμους που κάνουν ν' αντηχούν απεριόριστα οι κλειδώσεις σου και που στο τέλος μένεις μόνος μ' όλο σου τον πλούτο ποδοπατημένο.
Στέναξε, γιατί ήταν μια λύπη να βλέπεις πλήθος τα σπουργίτια πεινασμένα να χαμοπετάνε στα τρυγημένα αμπέλια και μίλησε στον άνθρωπο για ν’ ακυρώσει το ματωμένο νόμο: Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα, μοναχός στη δόξα και στο θάνατο. Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί. Άφησέ με νάρθω μαζί σου.

Με πλάγια-έντονα γράμματα αποσπάσματα από τα ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου: ‘όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού’, ‘η γέφυρα’, ‘ώρες βροχής’ και ‘η σονάτα του σεληνόφωτος’

η προτροπή της Αγγελικής
η συμμετοχή της roadartist
σας προσκαλώ όλους να συνεχίσετε αυτή τη σειρά αφιερωμάτων στον ποιητή

Wednesday

κήποι τα σώματα

Κήποι ποτίζονται
Μοσχοβολούν
Όπως τα σώματα
Σαν ξεδιψούν στον έρωτα

Thursday

το ταξίδι

ως που η σκέψη βάρυνε στο νου του ποιητή και πήρε να γλιστράει, αργά, να φτάσει να γείρει να ησυχάσει στην καρδιά του, μα αίφνης, σ’ εκείνη την απότομη καμπή, βούτηξε και σηκώθηκαν ψηλά, άγρια τα νερά κι είχε μόλις αναχωρήσει για τη μεγάλη πτήση στη θάλασσα μέσα του

Sunday

Yellow Bowl, by Rachel Contreni Flynn

Κίτρινο Μπολ

Αν το φως χύνεται σα νερό
μες στην κουζίνα όπου λικνίζομαι
με τα κουρασμένα παιδιά μου,

αν το χαλάκι στα πόδια μας
είναι υφασμένο μ’ έντονα λουλούδια,
και το κίτρινο μπολ στο τραπέζι

αναπαύεται με το γλυκό βάρος
των φρούτων, ζεστά απ’ τον ήλιο δαμάσκηνα,
αν το κορμί μου γέρνει πάνω απ’ τα μωρά,

κι αν τραγουδώ,
τότε η μοναξιά χάνει το σχήμα της,
κι αυτή η ησυχία είναι απλά ησυχία.

Friday

το τέλος του θανάτου


Το τέλος του φόβου
βρίσκει τον άνθρωπο
να σκαρφαλώνει τις κορυφές των καιρών
Το σκοτάδι καταλύεται
Η μνήμη σαρκώνει ό,τι γεννήθηκε
Καινούργια σώματα,
καμωμένα απ' τον πηλό του ουρανού

συμπαντική θύελλα, από την Αθηνά Σουγλέρη
 
english version

 
φιλοξενία και διατύπωση κάποιων σκέψεων

Sunday

σφιγμένα χείλη

Χλωμή Κυριακή, νωχελική
Απλωμένη στο χαλί
με τα χαρτιά της, τα μολύβια
όλη τη μέρα
Αργότερα, πριν σκοτεινιάσει
ήθελε βόλτα
Στην άκρη του δρόμου του γυρισμού
ένα μικρό πουλί
Πληγωμένο; Νεκρό;
Κι ένα παιδί από πάνω του
Βλέφαρα ακίνητα
Χείλη σφιγμένα
Πεισματικά σφιγμένα χείλη
μικρού παιδιού

Wednesday

εσπερινή επιστροφή

Επιστρέφουμε
αυτή τη μαγική εσπερινή ώρα
με τη μπόρα να δυναμώνει
κάτω απ’ το βαρύ, κλειστό ουρανό
κι ύστερα πάλι να γίνεται ψιλόβροχο
Ένα ουράνιο τόξο
στεφανώνει
τον βορειοανατολικό ορίζοντα
κι ο ήλιος χλωμός
πλαγιασμένος δυτικά
ρίχνει ένα ποτάμι φως
πάνω στις φρεσκοπλυμένες στέγες