καυτό μεσημέρι
τα σώματα λιώνουν
τα φλέγει ο πόθος
το λάβρο αγέρι
η τέντα σκιάζει
τραπέζι στρωμένο
κρασί παγωμένο
καρπούζι, μαχαίρι
το κύμα σφυρίζει
χτυπάει το βράχο
δροσιά ψιχαλίζει
το βράδυ να φέρει
γαλάζια εσπέρα
φοράει ο θόλος
το όνειρο, φως μου
κεντά πλάνο αστέρι
χρυσό το ποτάμι
κυλά της σελήνης
τη θάλασσα πλένει
μαγεία νυχτέρι
κρυμμένα απ’ τη μέρα
παιδιά μεθυσμένα
βαδίζουν στην άμμο
γυμνά, χέρι χέρι
η νύχτα μας φεύγει
ποια βιάση την τρέχει
αυγή φτάνει, σβήνει
το έσχατο αστέρι
ημέρα αιθρία
νωχέλειες ώρες
ο ίμερος ζει στη
σκιά, καλοκαίρι
writing and translating works, and some thoughts in words; by Eulie Aeglie
Sunday
Thursday
πάτρια φλόγα
![]() |
| "sky flame" phot@rt by Aeglie |
τη μυρωδιά της πατρίδας
στο πρόσωπο ενός ανθρώπου
που αναδύθηκε τη ζωή
στα ίδια χώματα
Ο νους ακούει τα πάτρια νερά
πώς χύνονται
στη θάλασσα του κόσμου
Η μνήμη φέρνει τον παιδικό άνεμο
Διατρέχει τα πρόσωπα,
εισχωρεί την ανάσα,
ξυπνά τις εγγραφές,
επιστρέφει στη γλώσσα
την αρχαία φλόγα
Sunday
The Long Way Through the Chairs, by M. Travis Lane
Το Μακρύ Ταξίδι Μέσ’ απ’ τις Καρέκλες
Η γάτα ξεκινά το μακρύ ταξίδι μέσ’ απ’ τις καρέκλες,
ασκίαστο κέντημα κίνησης, μετά
τη γραμμή ανάμεσα
δυο βελονιές, κρυφή, διακριτική, περίπλοκη.
Η απόλυτη αίσθηση ευχαρίστησης της διαδρομής
είναι ένα είδος σπάνιας ποίησης
που κάνει το ταξίδι πιο απολαυστικό
απ’ όπου ποτέ βρεθεί.
Είναι επίσης ένα είδος ζωής
αρετή της δεν είναι κάποιος ήσυχος χώρος
κουλουριασμένη στη θέρμη του αγκώνα σου, νύχτες,
ούτε αυτό που ξαπλώνει σαν μελάνι στο χαρτί, που ψεύδεται,
αλλά η αλήθεια
που ατέλειωτα εναλλάσσεται,
κρυφή, διακριτική, περίπλοκη, κίνηση
η απόλυτη απόλαυση
M. Travis Lane
| "still & curved" phot@rt by Aeglie |
ασκίαστο κέντημα κίνησης, μετά
τη γραμμή ανάμεσα
δυο βελονιές, κρυφή, διακριτική, περίπλοκη.
Η απόλυτη αίσθηση ευχαρίστησης της διαδρομής
είναι ένα είδος σπάνιας ποίησης
που κάνει το ταξίδι πιο απολαυστικό
απ’ όπου ποτέ βρεθεί.
Είναι επίσης ένα είδος ζωής
αρετή της δεν είναι κάποιος ήσυχος χώρος
κουλουριασμένη στη θέρμη του αγκώνα σου, νύχτες,
ούτε αυτό που ξαπλώνει σαν μελάνι στο χαρτί, που ψεύδεται,
αλλά η αλήθεια
που ατέλειωτα εναλλάσσεται,
κρυφή, διακριτική, περίπλοκη, κίνηση
η απόλυτη απόλαυση
M. Travis Lane
Labels:
canadian,
M. Travis Lane,
poetry,
translation
Friday
η 1η Μαΐου για το Γιάννη Ρίτσο
‘άφησέ με νάρθω μαζί σου’Πάνε εκατό χρόνια σήμερα. Ήταν στο κάστρο που είχαν στραμμένο το μάτι τους πειρατές και κουρσάροι. Χάρισα τότε ένα γιο σ’ εκείνο το αρχοντόσπιτο. Άνοιξε τα μάτια του στο φως κι είπε μες στο πρώτο κλάμα του ένα τραγούδι που το ξέραν τα παιδιά από πάντα και το ξεχνούσαν με τον ήλιο.
Είδε τη ζωή του και μου την έδειξε: μια ωραία περιπλάνηση, σχεδόν μια δραπέτευση - δεν ξέρω από πού και για πού, - μια μυστική δραπέτευση που δίνει μια μυστικότητα στην κάθε κίνηση, όπου ανεβοκατεβαίνεις σκάλες πολλές και μεγάλους πλακόστρωτους διαδρόμους που κάνουν ν' αντηχούν απεριόριστα οι κλειδώσεις σου και που στο τέλος μένεις μόνος μ' όλο σου τον πλούτο ποδοπατημένο.
Στέναξε, γιατί ήταν μια λύπη να βλέπεις πλήθος τα σπουργίτια πεινασμένα να χαμοπετάνε στα τρυγημένα αμπέλια και μίλησε στον άνθρωπο για ν’ ακυρώσει το ματωμένο νόμο: Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα, μοναχός στη δόξα και στο θάνατο. Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί. Άφησέ με νάρθω μαζί σου.
Με πλάγια-έντονα γράμματα αποσπάσματα από τα ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου: ‘όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού’, ‘η γέφυρα’, ‘ώρες βροχής’ και ‘η σονάτα του σεληνόφωτος’
η προτροπή της Αγγελικής
η συμμετοχή της roadartist
σας προσκαλώ όλους να συνεχίσετε αυτή τη σειρά αφιερωμάτων στον ποιητή
Wednesday
Thursday
το ταξίδι
ως που η σκέψη βάρυνε στο νου του ποιητή και πήρε να γλιστράει, αργά, να φτάσει να γείρει να ησυχάσει στην καρδιά του, μα αίφνης, σ’ εκείνη την απότομη καμπή, βούτηξε και σηκώθηκαν ψηλά, άγρια τα νερά κι είχε μόλις αναχωρήσει για τη μεγάλη πτήση στη θάλασσα μέσα τουSunday
Yellow Bowl, by Rachel Contreni Flynn
Κίτρινο Μπολ
Αν το φως χύνεται σα νερό
μες στην κουζίνα όπου λικνίζομαι
με τα κουρασμένα παιδιά μου,
αν το χαλάκι στα πόδια μας
είναι υφασμένο μ’ έντονα λουλούδια,
και το κίτρινο μπολ στο τραπέζι
αναπαύεται με το γλυκό βάρος
των φρούτων, ζεστά απ’ τον ήλιο δαμάσκηνα,
αν το κορμί μου γέρνει πάνω απ’ τα μωρά,
κι αν τραγουδώ,
τότε η μοναξιά χάνει το σχήμα της,
Αν το φως χύνεται σα νερό
μες στην κουζίνα όπου λικνίζομαι
με τα κουρασμένα παιδιά μου,
αν το χαλάκι στα πόδια μας
είναι υφασμένο μ’ έντονα λουλούδια,
και το κίτρινο μπολ στο τραπέζι
αναπαύεται με το γλυκό βάρος
των φρούτων, ζεστά απ’ τον ήλιο δαμάσκηνα,
αν το κορμί μου γέρνει πάνω απ’ τα μωρά,
κι αν τραγουδώ,
τότε η μοναξιά χάνει το σχήμα της,
Labels:
american,
poetry,
Rachel Contreni Flynn,
translation
Friday
το τέλος του θανάτου

Το τέλος του φόβου
βρίσκει τον άνθρωπο
να σκαρφαλώνει τις κορυφές των καιρών
Το σκοτάδι καταλύεται
Η μνήμη σαρκώνει ό,τι γεννήθηκε
Καινούργια σώματα,
καμωμένα απ' τον πηλό του ουρανού
συμπαντική θύελλα, από την Αθηνά Σουγλέρη
english version
φιλοξενία και διατύπωση κάποιων σκέψεων
Sunday
σφιγμένα χείλη
Wednesday
εσπερινή επιστροφή
Subscribe to:
Posts (Atom)
