Aeglie’s Adventure in the Wonder Word World

new

2009-09-16T16:01:00.020+03:00

ένα παιδί κι ένα φεγγάρι

2009-09-08T00:33:00.000+03:00

Ανοίγουν τώρα τα σύννεφα
Αποκαλύπτεται ολόγιομο, διάφανο, αργυρόλευκο
Πλέει τον ωκεανό του ουρανού
Μου δίνεις να κρατήσω το χέρι σου
Άφοβα βλέπεις ψηλά, μακριά
Στη στροφή, στα πόδια μας
ένα παιδί δεν έχει φάει σήμερα

μικρό φθινόπωρο

2009-09-01T22:42:00.000+03:00

στάλες πάνω στα γυμνά μπράτσα, τους γυμνούς ώμους
στάλες στο έδαφος το στρωμένο την άσφαλτο
στάλες, βάρυνε, δακρύζει ο ουρανός
μες στο μεσημέρι του καλοκαιριού
ανακουφίζει τη δίψα της γης του
κυλάει η βροχή μαζί με τον ιδρώτα στο στήθος σου

κρυμμένοι στη δροσιά

2009-08-03T01:27:00.000+03:00

Η σκιά στα δυτικά του βράχου το πρωί
Τα τζιτζίκια: μεσημεριανό νανούρισμα
Ο ζεστός απογευματινός άνεμος
Ο παγωμένος απογευματινός καφές
Μια ολόκληρη νωχελική ημέρα
κάτω απ’ τη δροσιά των ευκαλύπτων
Κάποτε ο ήλιος παίρνει το δρόμο για να βασιλέψει
Τότε από τις μακριές, προστατευτικές σκιές
σ’ αυτή την κρυμμένη γωνιά του τόπου
γυμνά κορμιά διασχίζουν την άσκεπη αμμουδιά
Πέφτουν και σβήνουν τη φλόγα τους στη θάλασσα
Στην άκρη στο νερό περιμένει ένα καρπούζι

μυρίζει ανάμνηση

2009-07-25T17:34:00.007+03:00

Μυρίζει κάψα, μεσημέρι
Το χώμα αχνίζει
Το κορμί μου με θυμάται
στη χρυσή πλαγιά
παιδί
να κρύβομαι μες στα σπαρτά
την ιερή ώρα που οι μεγάλοι
νανουρίζονταν
πλάι στο ρέμα
κάτω απ’ τα πλατάνια

κουράστηκε

2009-07-10T01:55:00.005+03:00

Λίγα πράγματα ήξερα για τον Michael Jackson, όσα χρόνια ζούσε. Θυμόμουν ένα όμορφο αγόρι και κατά καιρούς το έβλεπα να ασχημίζει τον εαυτό του, καθώς μεγάλωνε. Περισσότερα έμαθα τις τελευταίες μέρες, αφού πέθανε. Έχω χορέψει με τα τραγούδια του νύχτες. Έχω χορέψει μαζί μ’ ένα αγόρι που έμαθε να χορεύει με τη βία. Με τη βία που ασκούσε πάνω του ο άνθρωπος που ήθελε τόσο πολύ να μπορεί ν’ αγαπάει. Είμαι σίγουρη ότι το κορμί του θυμόταν τον πόνο και το μυαλό του θυμόταν το φόβο, όλ’ αυτά τα χρόνια, κάθε φορά, στις πρόβες, στη σκηνή. Φαίνεται, κουράστηκε να φοβάται.

χορδές

2009-07-02T07:41:00.002+03:00

αυτοί είναι οι θεοί: τραγουδούν και γίνεται ο κόσμος

γυναίκα στο δρόμο

2009-06-26T17:08:00.000+03:00

άστεγη ζωή: το αδέσποτο χέρι της ταΐζει ένα μικρό πουλί σπόρους σουσάμι και στοργή

[white spring] by Lisa Olstein

2009-06-14T03:23:00.011+03:00

Εργάζομαι πάνω σ’ ένα δείγμα τόσο χλωμό, είναι σαν ν’ ατενίζω το χιόνι απ’ την πλώρη ενός πλοίου μες στην ομίχλη. Χάνω την επαφή με τα πράγματα – τη σύνδεση του φτερού, τη λεπτή τρίχα – λες και το ίδιο το λεπιδόπτερο εξαφανίζεται, μένει ωστόσο εμπρός μου το κενό. Ή, στη γύμνια του, οι λεπτές διαφορές αίφνης μεγεθύνονται: η πολύ απαλή σκιά πιο φωτεινή στο λευκό αρχίζει ν’ αναπνέει με μιαν αυστηρότητα που καθηλώνει ώστε και μόνο η σκέψη του χρώματος τρομάζει. Έχει χιονίσει και το βράδυ είναι μπλε. Οι βοσκοί μοιάζουν με σημαδούρες, με υδρόβια μακρύποδα σε πολύ βαθιά νερά. Θα πρέπει να κολυμπήσουν να βγουν στην ακτή. Τ’ άλογά τους είναι υπομονετικά. Τους αρέσει να οδηγούνται απ’ το παχνί τους. Τους αρέσει ν’ ακονίζουν τα δόντια τους στην πύλη. Θα στέκονται, γόνατα κλειδωμένα, με τις ώρες.

[white spring] by Lisa Olstein

white spring moth

Αφιερωμένο στη Μαρία και για όλους μια ευχή:
Ας ξεκλειδώσουμε τη βούλησή μας για ζωή.

δώρο

2009-06-05T16:15:00.003+03:00

μ’ έφτασε η φωνή σου – όχι τα λόγια, λόγια δεν άκουσα, όχι – η φωνή σου: τα χρώματα, οι δονήσεις, οι κυματισμοί της γλίστρησαν τα μαλλιά μου, κύλησαν τη ράχη μου, άνοιξαν χώρο πλάι μου να χωρέσει η καρέκλα να καθίσεις κοντά μου - το κορμί σου ανάδυε το πικρό άρωμα της επιθυμίας που δε θέλει να χορτάσει - η ζεστή σου φωνή διέστειλε τον κύκλο γύρω απ’ το τραπέζι, διέστειλε το βράδυ, τη νύχτα, τις μικρές ώρες, σαν για ν’ αργήσει το πρωί, να προλάβει το χάδι, να ξαφνιάσει το ρίγος –και πώς να δεχτώ τον έρωτα που φέρνεις δώρο

καλοκαιρινό

2009-05-31T01:16:00.004+03:00

καυτό μεσημέρι
τα σώματα λιώνουν
τα φλέγει ο πόθος
το λάβρο αγέρι

η τέντα σκιάζει
τραπέζι στρωμένο
κρασί παγωμένο
καρπούζι, μαχαίρι

το κύμα σφυρίζει
χτυπάει το βράχο
δροσιά ψιχαλίζει
το βράδυ να φέρει

γαλάζια εσπέρα
φοράει ο θόλος
το όνειρο, φως μου
κεντά πλάνο αστέρι

χρυσό το ποτάμι
κυλά της σελήνης
τη θάλασσα πλένει
μαγεία νυχτέρι

κρυμμένα απ’ τη μέρα
παιδιά μεθυσμένα
βαδίζουν στην άμμο
γυμνά, χέρι χέρι

η νύχτα μας φεύγει
ποια βιάση την τρέχει
αυγή φτάνει, σβήνει
το έσχατο αστέρι

ημέρα αιθρία
νωχέλειες ώρες
ο ίμερος ζει στη
σκιά, καλοκαίρι

πάτρια φλόγα

2009-05-21T01:02:00.007+03:00

Η καρδιά ανακαλεί
τη μυρωδιά της πατρίδας
στο πρόσωπο ενός ανθρώπου
που αναδύθηκε τη ζωή
στα ίδια χώματα
Ο νους ακούει τα πάτρια νερά
πώς χύνονται
στη θάλασσα του κόσμου
Η μνήμη φέρνει τον παιδικό άνεμο
Διατρέχει τα πρόσωπα,
εισχωρεί την ανάσα,
ξυπνά τις εγγραφές,
επιστρέφει στη γλώσσα
την αρχαία φλόγα

The Long Way Through the Chairs, by M. Travis Lane

2009-05-10T11:24:00.002+03:00

Το Μακρύ Ταξίδι Μέσ’ απ’ τις Καρέκλες

Η γάτα ξεκινά το μακρύ ταξίδι μέσ’ απ’ τις καρέκλες,
ασκίαστο κέντημα κίνησης, μετά
τη γραμμή ανάμεσα
δυο βελονιές, κρυφή, διακριτική, περίπλοκη.

Η απόλυτη αίσθηση ευχαρίστησης της διαδρομής
είναι ένα είδος σπάνιας ποίησης
που κάνει το ταξίδι πιο απολαυστικό
απ’ όπου ποτέ βρεθεί.

Είναι επίσης ένα είδος ζωής
αρετή της δεν είναι κάποιος ήσυχος χώρος
κουλουριασμένη στη θέρμη του αγκώνα σου, νύχτες,
ούτε αυτό που ξαπλώνει σαν μελάνι στο χαρτί, που ψεύδεται,

αλλά η αλήθεια
που ατέλειωτα εναλλάσσεται,
κρυφή, διακριτική, περίπλοκη, κίνηση
η απόλυτη απόλαυση

M. Travis Lane

@ people & ideas

η 1η Μαΐου για το Γιάννη Ρίτσο

2009-05-01T11:56:00.011+03:00

‘άφησέ με νάρθω μαζί σου’

Πάνε εκατό χρόνια σήμερα. Ήταν στο κάστρο που είχαν στραμμένο το μάτι τους πειρατές και κουρσάροι. Χάρισα τότε ένα γιο σ’ εκείνο το αρχοντόσπιτο. Άνοιξε τα μάτια του στο φως κι είπε μες στο πρώτο κλάμα του ένα τραγούδι που το ξέραν τα παιδιά από πάντα και το ξεχνούσαν με τον ήλιο.
Είδε τη ζωή του και μου την έδειξε: μια ωραία περιπλάνηση, σχεδόν μια δραπέτευση - δεν ξέρω από πού και για πού, - μια μυστική δραπέτευση που δίνει μια μυστικότητα στην κάθε κίνηση, όπου ανεβοκατεβαίνεις σκάλες πολλές και μεγάλους πλακόστρωτους διαδρόμους που κάνουν ν' αντηχούν απεριόριστα οι κλειδώσεις σου και που στο τέλος μένεις μόνος μ' όλο σου τον πλούτο ποδοπατημένο.
Στέναξε, γιατί ήταν μια λύπη να βλέπεις πλήθος τα σπουργίτια πεινασμένα να χαμοπετάνε στα τρυγημένα αμπέλια και μίλησε στον άνθρωπο για ν’ ακυρώσει το ματωμένο νόμο: Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα, μοναχός στη δόξα και στο θάνατο. Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί. Άφησέ με νάρθω μαζί σου.

Με πλάγια-έντονα γράμματα αποσπάσματα από τα ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου: ‘όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού’, ‘η γέφυρα’, ‘ώρες βροχής’ και ‘η σονάτα του σεληνόφωτος’

η προτροπή της Αγγελικής
η συμμετοχή της roadartist
σας προσκαλώ όλους να συνεχίσετε αυτή τη σειρά αφιερωμάτων στον ποιητή

κήποι τα σώματα

2009-04-29T01:41:00.004+03:00

Κήποι ποτίζονται
Μοσχοβολούν
Όπως τα σώματα
Σαν ξεδιψούν στον έρωτα

το ταξίδι

2009-04-23T11:50:00.007+03:00

ως που η σκέψη βάρυνε στο νου του ποιητή και πήρε να γλιστράει, αργά, να φτάσει να γείρει να ησυχάσει στην καρδιά του, μα αίφνης, σ’ εκείνη την απότομη καμπή, βούτηξε και σηκώθηκαν ψηλά, άγρια τα νερά κι είχε μόλις αναχωρήσει για τη μεγάλη πτήση στη θάλασσα μέσα του

Vétheuil in the fog, by Claude Monet

Yellow Bowl, by Rachel Contreni Flynn

2009-04-12T23:52:00.009+03:00

Κίτρινο Μπολ

Αν το φως χύνεται σα νερό
μες στην κουζίνα όπου λικνίζομαι
με τα κουρασμένα παιδιά μου,

αν το χαλάκι στα πόδια μας
είναι υφασμένο μ’ έντονα λουλούδια,
και το κίτρινο μπολ στο τραπέζι

αναπαύεται με το γλυκό βάρος
των φρούτων, ζεστά απ’ τον ήλιο δαμάσκηνα,
αν το κορμί μου γέρνει πάνω απ’ τα μωρά,

κι αν τραγουδώ,
τότε η μοναξιά χάνει το σχήμα της,

κι αυτή η ησυχία είναι απλά ησυχία.

Yellow Bowl

Rachel Contreni Flynn

το τέλος του θανάτου

2009-04-03T22:26:00.013+03:00

Το τέλος του φόβου
βρίσκει τον άνθρωπο
να σκαρφαλώνει τις κορυφές των καιρών
Το σκοτάδι καταλύεται
Η μνήμη σαρκώνει ό,τι γεννήθηκε
Καινούργια σώματα,
καμωμένα απ' τον πηλό του ουρανού

συμπαντική θύελλα, από την Αθηνά Σουγλέρη

english version

φιλοξενία και διατύπωση κάποιων σκέψεων

σφιγμένα χείλη

2009-03-29T23:56:00.006+03:00

Χλωμή Κυριακή, νωχελική
Απλωμένη στο χαλί
με τα χαρτιά της, τα μολύβια
όλη τη μέρα
Αργότερα, πριν σκοτεινιάσει
ήθελε βόλτα
Στην άκρη του δρόμου του γυρισμού
ένα μικρό πουλί
Πληγωμένο; Νεκρό;
Κι ένα παιδί από πάνω του
Βλέφαρα ακίνητα
Χείλη σφιγμένα
Πεισματικά σφιγμένα χείλη
μικρού παιδιού

εσπερινή επιστροφή

2009-03-25T19:27:00.007+02:00

Επιστρέφουμε
αυτή τη μαγική εσπερινή ώρα
με τη μπόρα να δυναμώνει
κάτω απ’ το βαρύ, κλειστό ουρανό
κι ύστερα πάλι να γίνεται ψιλόβροχο
Ένα ουράνιο τόξο
στεφανώνει
τον βορειοανατολικό ορίζοντα
κι ο ήλιος χλωμός
πλαγιασμένος δυτικά
ρίχνει ένα ποτάμι φως
πάνω στις φρεσκοπλυμένες στέγες

Aesthetic, by Lionel Kearns

2009-03-22T03:03:00.013+02:00

Αισθητική

Σε αγγίζει εκεί, σε αγγίζει ακριβώς
εκεί, ώστε ακινητείς, και για μια στιγμή
ενώ ένα ισχνό ηλεκτρικό ρεύμα διατρέχει
τη ραχοκοκαλιά σου και μουδιάζει τα σπλάχνα σου
ξέρεις ότι είσαι ζωντανός. Η τέχνη δεν είναι
κάτι εντός ή εκτός της ζωής. Είναι
μάλλον η μορφή που παίρνει μερικές φορές η ζωή,
σαν ένα ραβδί με τη μια άκρη ακονισμένη,
αιχμηρή.

Lionel Kearns

υγρό τραγούδι

2009-03-21T22:08:00.005+02:00

Ξεπλένει η βροχή
την αγωνία του νου,
τον κόπο της ημέρας
Μια εκπνοή
θαμπώνει το παράθυρο
Παίζεις
Τα δάχτυλα σου
διατρέχουν το διάφανο
Καινούργιο παραμύθι
ψιθυρίζεις
Υγρό τραγούδι
τρέχει το δρόμο
σφυρίζει το σύνθημα
ανοίγει η αυλαία
βγαίνουμε στα νερά

με γυμνό οφθαλμό

2009-03-20T21:47:00.006+02:00

Ο κυνηγός μεσουρανεί την ώρα που επιστρέφεις. Βλέπω τη ζώνη του με γυμνό οφθαλμό. Να ‘ρθεις και να πετάξεις τη ζώνη σου στο πάτωμα περιμένω. Ο γείτονας Σείριος κοιτάζει και βλέπει: πώς μας τυλίγει ο έρωτας, πάλι απόψε. Η άνοιξη ακόμα ψυχραίνει. Αύριο, επίσημα, ίση η μέρα με τη νύχτα. Εδώ, στο ένα σώμα, αντιστοιχεί το άγγιγμα στο τρεμούλιασμα. Σε σκεφτόμουν όλη μέρα και τρεμούλιαζα μέσα μου. Αναρωτιόμουν: με προδίδει το σώμα μου; Κοιτάζω τα πόδια σου - τόσο νωχελικά! - όπως μόνο εσύ ξέρεις να τα κινείς. Θα διαλυθώ, νομίζω. Ικετεύω τον αέρα ανάμεσά μας να στραφείς σε μένα.

στο σείριο υπάρχουνε παιδιά

ανεπαίσθητα

2009-03-13T00:24:00.005+02:00

τα δάχτυλά σου πριν με αγγίξεις
απ’ το βουνό ένα κοτσύφι
η φωνή σου στον ύπνο μου
οι ήσυχοι ήχοι της νύχτας
τα μαλλιά σου στο λαιμό μου
ο ήλιος στο σπίτι το πρωί
ο πρωινός αποχαιρετισμός
η ψύχρα στα μάγουλα

ουρανός στα νερά

2009-03-09T01:14:00.006+02:00

Καθρεφτίζεται ρόδινος ο ουρανός στα νερά. Το αυτοκίνητο τρέχει το δρόμο πλάι στη θάλασσα. Αυτή την ώρα, μόλις πριν οι εσπερινοί ξεδιπλώσουν τις σκιές τους ν’ αγκαλιάσουν γύρω τον ορίζοντα. Μυρίζει ιώδιο απ’ το ανοιχτό παράθυρο ο αέρας. Ο αέρας ανακατεύει τα μαλλιά σου. Παίρνει μαζί του το τραγούδι: How deep is the ocean, darling? How high is the sky?

how deep is the ocean, Billie Holiday

τα δυσδιάκριτα

2009-03-08T23:34:00.007+02:00

Υποταγμένη γυναίκα σημαίνει υποταγμένη ανθρωπότητα: τα παιδιά – είτε αγόρια είτε κορίτσια – μιας μητέρας που δεν τα καταφέρνει να ζει σε περιβάλλον σεβασμού απέναντι στην ανθρώπινη ιδιότητά της ή να υπερασπιστεί τον εαυτό της, όταν αυτό παραβιάζεται, είναι οι αυριανοί υποταγμένοι πολίτες του κόσμου. Δεν υπάρχει πιο αποτελεσματική συνταγή για να είναι όλοι υπό έλεγχο. Υποστηρίζεται δε, από πολλές ιδεολογίες. Και από πολλούς ‘προοδευτικούς’ ανθρώπους. Ανάμεσά τους, γυναίκες. Γι’ αυτό είναι τόσο δύσκολο να το αλλάξουμε. Πρέπει να είμαστε διαρκώς σε εγρήγορση και για τα προφανή αλλά και για τα δυσδιάκριτα που θέτουν σε δοκιμασία την ανθρώπινη ιδιότητα της γυναίκας.

λευκές τουλίπες

2009-03-07T01:56:00.008+02:00

Η μαγεία της Παρασκευής: επιστρέφεις τόσο κουρασμένη! Δε μου δίνεις σημασία. Δε θέλεις ούτε να μιλήσεις. ‘Θα κοιμηθώ όλο το σαββατοκύριακο’ λες. Ψέματα. Σε λίγες ώρες ξυπνάς έτοιμη για περιπέτεια. Αλλά είναι η ευκαιρία μου να σε φροντίσω. Να παραγγείλω φαγητό. Να στρώσω τραπέζι. Πάντα γελάς όταν βλέπεις να έχω φέρει λουλούδια.
Σε περιμένω. Βγαίνεις απ’ το μπάνιο, ανάβεις τα κεριά. Κλείνω τα φώτα, ανοίγω το κρασί. Γεμίζω δυο ποτήρια. Ησυχία. Μόνο ο αέρας απ’ έξω. Ξέρω πόσο απολαμβάνεις αυτές τις σιωπές του σπιτιού. ‘Ακούω την ανάσα του’ είχες πει. Και άλλοτε, ‘μας αγαπάει αυτό το σπίτι.’
Κινείσαι γύρω νωχελικά με το ποτήρι το κρασί στο χέρι. Βγαίνεις για λίγο στο μπαλκόνι. Οι μαργαρίτες έχουν ανθίσει. Ο δυόσμος βλάστησε πάλι στη γλάστρα που είχε μαράνει η παγωνιά.
Γυρίζεις σε μένα. Τυλίγεις το χέρι σου γύρω απ’ το λαιμό μου. Ξέρεις τη συνέχεια: θα βάλω τη μουσική χαμηλά και σταδιακά θα τη δυναμώνεις, θα στροβιλιστούμε για λίγο, πίνοντας και τσιμπολογώντας, πριν καθίσουμε στο τραπέζι.
Οι Παρασκευές στο σπίτι είναι προβλέψιμες. Η έκπληξη είναι ότι κάθε φορά είναι σαν καινούργιες. Σαν την ίδια παράσταση στο θέατρο κάθε βράδυ. Κάτι, που δεν ανιχνεύω ακόμα, αναδίδει φρεσκάδα.
Και τώρα ξέρω: μόλις με πάρει ο ύπνος, θα σηκωθείς απ’ το κρεβάτι και θα εγκατασταθείς, ως τις μικρές ώρες, στο γραφείο.

η τιμωρία είναι έγκλημα

2009-03-05T18:28:00.005+02:00

Πάνω από δυο χιλιάδες χρόνια από τότε, ίσως είναι ώρα πια. Δεν είναι αργά, ελπίζω – νωρίς δεν είναι σίγουρα – ν’ αναρωτηθούμε εξαρχής για το παράδειγμα του Σωκράτη που έθρεψε τον πολιτισμό μας. Να σκεφτούμε ξανά πόσο είναι συνετή – για μας τους σημερινούς ανθρώπους, ας μην κρίνουμε τους προγόνους – η αποδοχή της νομιμοποιημένης ποινής. Να συλλογιστούμε γύρω από το ενδεχόμενο να αμφισβητηθεί η τιμωρία.
Τέτοιες και άλλες συναφείς σκέψεις με κατατρέχουν από το Σάββατο, οπότε παραβρέθηκα στην Επίσκεψη της Γηραιάς Κυρίας στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας.
Ένα δυνατό έργο, δυναμωμένο ακόμα πιο πολύ από την απουσία σκηνικών. Ο χώρος, στον οποίο κάθε σκηνή διαδραματίζεται, περιγράφεται από τους ηθοποιούς – όχι μόνο λεκτικά: κάποιος σκορπίζει μαραμένα φύλλα και μας μεταφέρει στο φθινοπωρινό δάσος, όπου οι ήρωες θ’ αναπαραστήσουν τον ανοιξιάτικο έρωτα της νιότης τους.
Σε πρώτη ανάγνωση το έργο εμφανίζεται να υποστηρίζει αυτό που εμφανίζεται να είναι το φαινόμενο των καιρών μας: το χρήμα εξαγοράζει τα πάντα. Αλλά αυτό φαίνεται να υποστηρίζεται από κάθε καιρό. Ένας ψεύτης, ανυπόστατος ισχυρισμός, που θρέφεται με την αποδοχή μας και δοκιμάζει κάθε τόσο να ντυθεί το χιτώνα της υπόστασης – εκείνος διαρκώς γλιστράει, διαφεύγει, δεν έχει που ν’ ακουμπήσει. Μια επίπλαστη πλάνη, που μας παραπλανά από την περιπλάνησή μας στον πλάνητα κόσμο, ο οποίος, ξεκινώντας από τα σπλάχνα μας, διαρρηγνύει τα πέπλα που ρίχνουμε πάνω μας και εμφανίζεται σαν τάχα να μας περιβάλει.
‘‘Ο ανθρωπισμός θα καθίσει στην άκρη’’ αποφαίνεται απελπισμένος ο δάσκαλος. Ο δάσκαλος, που είναι ο μόνος, που προσπαθεί ως το τέλος – χωρίς στο τέλος να το καταφέρνει – ν’ αρθρώσει τη διαφορετική άποψη: η τιμωρία είναι έγκλημα.
Είναι εκείνος που μόνος προσπαθεί να δείξει στον τιμωρό τον άλλο δρόμο: να παύσει τη διαδικασία της εκδίκησης, ν’ ανατρέψει την πρόθεσή του, να συγχωρήσει τους άλλους και κυρίως τον εαυτό του που δεν κατάφερε κάποτε να τον υποστηρίξει, να γκρεμίσει το φράγμα, ν’ ανοίξει τη διαδρομή, να σπρώξει τη ζωή να κυλήσει ευλογημένη σε ευημερία.
Είναι μόνος εκείνος που προσπαθεί να υποδείξει στον παραβάτη την άλλη εκδοχή: να υπερασπιστεί τον εαυτό του, παρά τις ενοχές για το έγκλημα του, το έγκλημα που με τόση ευκολία του επιτράπηκε κάποτε – ενθαρρύνθηκε, μάλιστα – να διαπράξει, ν’ αντιταχθεί στην τιμωρία, ν’ αρνηθεί τη θυσία, ν’ απαλλάξει τη ζωή από την καταραμένη ευεργεσία.

φυσά εκεί πάνω

2009-03-02T22:03:00.004+02:00

Περασμένο μεσημέρι. Η αρχαία πέτρα είχε ζεσταθεί. Φορώ λευκά βαμβακερά αθλητικά, σκούρα γυαλιά, μια στρώση κρέμα αντηλιακή στο πρόσωπο. Απλώνομαι πάνω της, ατενίζω ουρανό. Διάφανα γαλανός. Σκηνή όπου τα σύννεφα έχουν στήσει τον απογευματινό χορό τους. Λευκά, ρόδινα, αφράτα σμίγουν αργά, νωχελικά, στροβιλίζονται κι αποχωρίζονται. Και πάλι μαζί και τώρα στροφή και στον κύκλο ξανά και βήμα μπροστά. ‘Άλλος αέρας φυσά εκεί πάνω’ σκέφτομαι. ‘Δηλαδή, φυσά εκεί πάνω’ σκέφτομαι. Εδώ, που βρίσκομαι, η ακινησία είναι τέλεια. Μόνο την ανάσα μου νιώθω: πώς σηκώνει κι αφήνει πάλι την κοιλιά μου να πέσει. Το γαλάζιο, λες, με περικλείει και τίποτα δε με φτάνει από γύρω. Ή, μ’ έχει ανεβάσει κάπου ψηλότερα απ’ όπου ξάπλωσα το κορμί μου – γιατί ούτε τη σκληρή πέτρα νιώθω στη ράχη μου – κάπου χαμηλότερα απ’ όπου φτάνουν τα μάτια μου. Αυτό ήταν. Τελείωσε. Για λιγότερο από μια στιγμή. Αφού, μόλις ανακαλέσω, είμαι πάλι με τη ράχη στη γη. Και είναι όλα εδώ. Επιμένω να κοιτάζω τον μπλε ουρανό, αλλά ακούω τα πουλιά τώρα. Αισθάνομαι στα μάγουλά μου την αύρα που κατεβαίνει από το λόφο. Ανεπαίσθητη, έρχεται η μυρωδιά του πεύκου μαζί της. Ήσυχα, φτάνεις κι εσύ. Το αριστερό σου χέρι στη γάμπα μου, στο δεξί ένα ποτήρι κρασί.

μπάτης

2009-02-27T18:19:00.006+02:00

σηκώνεται ένας μπάτης απ’ τ’ ανατολικά νερά, στέλνει την αύρα του κι αναστατώνει τον αέρα ως ψηλά στους δυτικούς λόφους - μόλις που ο ήλιος έχει γείρει πίσω από την κορυφογραμμή, ενώ για ώρα αρκετή ακόμη καθρεφτίζεται στη λευκή πόλη που απλώνεται μπρος στα μάτια, μπρος στα πόδια μας - δροσίζει το καυτό απόγευμα, δειλά όλα νωχελικά κινούνται, παράθυρα ανοίγουν, βγαίνει κόσμος στις αυλές, τα μπαλκόνια, μ’ έναν καφέ, ένα χυμό, ένα δροσιστικό κάτι καθένας στο χέρι του, ξεδιπλώνει ένα πάνινο κάθισμα, με μια φέτα καρπούζι τα παιδιά, ο χυμός του διατρέχει το λαιμό, λερώνει το ρούχο, τρέχουν τους δρόμους,

ξύπνημα

2009-02-25T19:57:00.016+02:00

ξυπνά αργά, νωχελικά η άνοιξη, ανακλαδίζεται κι αναδεύει απαλά τον αέρα - ζεστό απ’ την ανάσα της, αρωματισμένο απ’ το κορμί της - εξαπλώνει αλμυρά, κυκλικά τα κύματα γύρω της - σαν μας φτάσουν θα τρέξει ένα ρίγος - τυλίγει τροχιές τα χρώματα του πρωινού ή του μεσημεριού - εκείνη την τρυφερή ώρα που ξυπνάς: αργά το πρωί, νωρίς το μεσημέρι, όταν όλοι έχουν φύγει και μόνη στο σπίτι κρατάς την ανάσα σου ν’ ακούσεις τη δροσερή του ησυχία - του απογεύματος, που μακραίνει λίγο ακόμα κάθε μέρα, ξετυλίγει τις διάφανες σκιές, ξεδιπλώνει σε ανθό το μπουμπούκι, εκτοξεύει τον πόθο,

άμμος

2009-02-24T00:07:00.004+02:00

η αμμουδιά είναι ό,τι πιο στέρεο
διατηρεί η μνήμη μου
κάθε καλοκαίρι τη συναντώ
πλάι στο ίδιο γαλάζιο
τη σηκώνω μες στη χούφτα μου
ανοίγω τα δάχτυλα
την παίρνει ο άνεμος

το άρωμα

2009-02-20T23:15:00.003+02:00

Κάποτε, ένα κενό
βασανίζει
την αίσθηση της όσφρησης
Άλλοτε, οι μυρωδιές
αδέσποτες ριπές:
το δάκρυ
ο ιδρώτας
το αίμα
Και η στιγμή
να εισπνεύσεις βαθιά:
η βρεγμένη γη
το ζεστό ψωμί
το μωρό με τ’ όνειρό του

η άγκυρα

2009-02-18T00:17:00.001+02:00

Νερά κυλήσανε τα χρόνια
Οι αλμυρές ημέρες
Ταξίδια ωκεανοί
Αγκαλιές λιμάνια
Έδενε
Το πλοίο της ξεκουραζόταν
Έλυνε
Το πλοίο άνοιγε τη θάλασσα
Το ‘χανε απ’ τα μάτια της η στεριά
Το κατάπινε ο θόλος του ορίζοντα
Ύστερα, το σώμα της αποχωρίστηκε
από το σώμα του πλοίου
Ο χρόνος άλλαξε κατεύθυνση
Μετράει παλιά καλοκαίρια
Διανύει χειμώνα
Μικρό ακρογιάλι, έρημο
Αργά, το κορμί εξαϋλώνεται
Αλλιώτικος αυτός ο δρόμος
Είτε στη φθορά, στη λήθη
Είτε, μέσα σ’ ένα ποίημα,
στην αθανασία

μια άγκυρα αργοπεθαίνει, by Margo

Child, by Sylvia Plath

2009-02-12T22:56:00.004+02:00

Το παιδί

Το καθαρό σου βλέμμα είναι το μόνο απόλυτα όμορφο πράγμα.
Θέλω να το γεμίσω χρώμα και πάπιες,
Το ζωολογικό κήπο του καινούργιου

Που τ’ όνομά του συλλογίζεσαι -
Χιονολούλουδο του Απρίλη, ινδιάνικη πίπα,
Μικρό

Βλαστάρι χωρίς ρυτίδα,
Λίμνη μες στην οποία τα είδωλα
Πρέπει να ‘ναι μεγάλα και κλασσικά

Όχι αυτό το ανήσυχο
Σφίξιμο των χεριών, αυτό το σκοτεινό
Ταβάνι δίχως έν’ αστέρι.

child, by Sylvia Plath

Sylvia Plath, by roadartist

water

2009-02-10T00:00:00.006+02:00

I flow down
through forest and meadow
I meet my sea

όραση

2009-02-04T20:20:00.006+02:00

ατελή μάτια
οι άκρες των δαχτύλων
περιγράφουν φως

Μήδεια

2009-02-01T16:03:00.005+02:00

Γλιστράει η Μήδεια

Ελαφριά στον αέρα
Η μαγεία της ακυρώνει

τους νόμους,
τη βαρύτητα
Αργά γλιστράει η Αργώ μες
στο λιμάνι της Κολχίδας
Ο δισέγγονος του Ερμή φτάνει

την εγγονή του Ήλιου
Συνθλίβει τις άμυνες

Πληγώνει το θηρίο
Γλιστράει η γυναίκα προς τον άντρα
Αδελφός νεκρός
Γλιστρούν τα μέρη του κορμιού στα νερά
Γλιστρούν οι αργοναύτες μακριά,
πάνω στα νερά
Γλιστρούν η γυναίκα και ο άντρας μακριά
Ξένος ο χρόνος, ξένα νερά,
παράξενα σκοτάδια
Μακριά, η ζωή απ’ την αρχή
Στη ζωή παραδίνονται,
στον έρωτα,
στη μάχη της συνουσίας
Στη μάχη κερδίζουν τον έρωτα
Στη μάχη χάνουν τον έρωτα
Σύντομη η ζωή
για τους απογόνους των θεών
Ο άντρας γλιστρά στην προδοσία,
την προσδοκία
Η γυναίκα γλιστρά στην παραφροσύνη,
την ανάγκη, την αδράστεια
το φως πέραν

Μήδεια 2, του Δημήτρη Παπαϊωάννου

αφή

2009-01-31T10:37:00.007+02:00

Η πεταλούδα
πάνω σ’ ώριμο ανθό
Τα δάχτυλά σου

κυοφορία

2009-01-28T22:52:00.003+02:00

Ζητώ απ’ τις λέξεις να μιλήσουν
γι’ αυτό που δε γνωρίζω
δεν έχω ακούσει ούτε δει
Ρωτώ τα λόγια να μου πουν
Η γεύση μου κι η όσφρηση
τι δεν έχουν ακουμπήσει
Βάζω συλλαβές στη σειρά
Προσπαθώ ν’ αρθρώσω
αυτό που δεν αγγίζω
Σχεδόν το υποψιάζομαι
Αν και δε φανερώθηκε
ωστόσο, σχηματίζεται

θέαση

2009-01-26T21:21:00.007+02:00

Το φως εισχωρεί
στις κρυμμένες αιτίες
Αθωότητα

Wilfred Thesiger, Οι Άραβες των Βάλτων, μετάφραση Άρης Μπερλής

2009-01-22T00:39:00.006+02:00

Λίγες αράδες είχα διαβάσει στην οθόνη του κύριου Άρη Μπερλή, όταν το μετέφραζε. Δεν ήξερα το βιβλίο. Σκέφτηκα να διαβάσω το πρωτότυπο, αλλά επικράτησε η δεύτερη σκέψη: να μην έχει χαθεί η μαγεία της πρώτης ανάγνωσης όταν θα διαβάζω την ελληνική έκδοση. Η απόλαυση απέδειξε ότι άξιζε την αναμονή.
Το περίμενα καιρό. Κυκλοφόρησε στις αρχές του Δεκέμβρη. Αλλά ο Δεκέμβρης έχει πολλή δουλειά. Ύστερα, οι γιορτές. Αλλά οι γιορτές έχουν πολλούς περισπασμούς. Τελικά, η επιστροφή στην ευλογημένη καθημερινότητα, όπου όλα τα αγαπημένα έχουν τη θέση και την ώρα τους.
Οι Άραβες των Βάλτων είναι ένα άλλο βιβλίο, ένας τόπος αλλού, ένας χρόνος άλλοτε. Στην αρχή το ρούφηξα άπληστα. Και σαν η δίψα κατευνάστηκε, άρχισα να επιβραδύνω όσο περισσότερο μπορούσα. Άφηνα το σελιδοδείκτη πριν το τελευταίο κεφάλαιο που είχα ήδη διαβάσει. Δεν ήθελα να τελειώσει. Είναι λίγες μέρες τώρα που το διάβασα αλλά δεν το έχω βάλει ακόμη στο ράφι. Κάθε τόσο ξεφυλλίζω και διαβάζω σκόρπια αποσπάσματα. Δεν εννοώ να κλειδώσω αυτή την υγρή γεύση στη μνήμη.
Το βιβλίο είναι ένας περίπατος. Ή, καλύτερα, μια διαδρομή με μονόξυλο ή με ταράντα στα νερά που απλώνονται ανάμεσα σε στενές λωρίδες γης από τον Τίγρη ως τον Ευφράτη. Μια διαδρομή ανάμεσα σε ανθρώπους, οικογένειες, φυλές. Είναι η διαδρομή του συγγραφέα, που ζει μαζί με τους Άραβες των Βάλτων ‘σαν ένας από αυτούς’. Είναι η συμμετοχή του στις δραστηριότητές τους. Η ένταξή του στο συλλογικό. Είναι ο συντονισμός της ανάσας του

με την ανάσα των βάλτων

πλάι μου

2009-01-19T00:17:00.003+02:00

Το μικρό ξύλινο μπαλκόνι
κρεμασμένο πάνω από τη θάλασσα
δονείται τρυφερά στον απαλό κυματισμό
Φέρνεις ένα ποτήρι κρασί και για μένα
Σωπαίνεις πλάι μου
Ο ήλιος παίζει με μια αραιή συννεφιά
κι απλώνει ροδόχλωμο το φως στα νερά
Ο νους μου ξαστερώνει σιγά σιγά
από τη χτεσινή θύελλα
Στέκεις πλάι μου
Πέρα μακριά τα δυο γαλάζια
ατενίζω, να σμίγουν στον ορίζοντα
Ανεβάζεις στα μάτια μου πάλι τη χαρά
Ψηλά φτάνει το βλέμμα μου σήμερα
Είσαι πλάι μου

σαν λιωμένο βούτυρο

2009-01-17T03:31:00.009+02:00

Όταν πρόκειται να παρακολουθήσω μια παράσταση, να περιδιαβώ μια έκθεση, να διαβάσω ένα βιβλίο φροντίζω να ξέρω από πριν όσο γίνεται λιγότερα – τα απολύτως απαραίτητα. Θέλω να μπω εκεί μέσα άδεια. Εκεί να γεμίσω. Δε θέλω να μπω υποψιασμένη. Θέλω να φύγω υποψιασμένη. Κάπως έτσι βρέθηκα στο θέατρο ‘χώρα’ προχτές να παρακολουθήσω την παράσταση του Σίμου Κακάλα “Λιωμένο Βούτυρο” – αν και είχαν μεταδοθεί και γραφτεί τόσα πολλά, που δεν είχα μπορέσει ν’ αποφύγω μερικά.

Στην αρχή παραξενευτήκαμε. Ύστερα γελάσαμε. Πάνω που πηγαίναμε να σοβαρευτούμε, γελούσαμε πάλι. Μας δόθηκε όλη η ιστορία γύρω από το γεγονός. Και, όχι πως διακωμωδήθηκε, αλλά να, αλάφρυνε από το βάρος του γεγονότος ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε το γεγονός – όποιο γεγονός: φέρνοντάς το στα μέτρα μας.
Στη μεγαλύτερη διάρκειά της, η παράσταση αφιερώθηκε σ’ αυτό: πώς βάζουμε το γεγονός στη δική μας ζωή, το κάνουμε να μας αφορά, το βλέπουμε από τη δική μας οπτική γωνίά. Ευχάριστη έκπληξη αυτό το τέχνασμα. Όχι ευχάριστη με την έννοια της χαρούμενης. Χρήσιμη: είναι πιο σωστή λέξη. Όχι χρηστική. Χρήσιμη, για τις εσωτερικές διαδικασίες. Χρήσιμη, για τη διαδικασία της σκέψης.
Και αφού όλες οι έξωθεν περιγραφές και αναφορές και όλες οι αναλύσεις και όλα όσα κουβαλούσαμε μαζί μας για να εκτονώσουμε, να συνδυάσουμε, να χρησιμοποιήσουμε για να ταυτιστούμε ‘σαν λιωμένο βούτυρο’ κύλησαν από μέσα μας, τα φώτα που ήταν όλα σκηνή και πλατεία αναμμένα, έσβησαν, όλα έσβησαν κι έπεσε πηχτό σκοτάδι, άρχισε η μουσική και δειλά λίγες αχτίδες από ένα φακό και το γεγονός ήρθε και αναπαραστήθηκε μπροστά στα μάτια μας που συνήθιζαν το σκοτάδι που μάθαιναν ν’ ακολουθούν τις σκιές και τα είδαμε και τ’ ακούσαμε όλα, όλα όσα μας είχε ήδη περιγράψει ο περίγυρος των πρωταγωνιστών, όλα όσα ξέραμε ήδη, φύγαν από τη σκηνική τους διάσταση κι ήρθαν κι εγκαταστάθηκαν μέσα μας, σ’ αυτό το χώρο που είχαμε αδειάσει μέσα μας και εισπράξαμε το πάθος και το έγκλημα ως γεγονός αυτό καθαυτό, ολόκληρο, ανόθευτο από τις προσωπικές μας εκδοχές.
Ο άνθρωπος δε χωράει. Δε χωράει μες στην ατέλεια. Γι’ αυτό κι έχει ανάγκη να ερμηνεύσει την ατέλεια που τον κυβερνάει. Επειδή η προοπτική του είναι να την κυβερνήσει εκείνος. Ως τότε πάντα ρωτάει αναπάντητα ερωτήματα: μα πώς έγινε; Κανείς δεν ξέρει πώς γίνεται. Ούτε οι πρωταγωνιστές. Είτε της παράστασης που ανεβάζει ο θίασος στο θέατρο είτε της παράστασης που κατεβάζει τη Ζωή στον Άδη. Αφού την κρίσιμη ώρα το πλοίο είναι ακυβέρνητο. Τη θάλασσα της ψυχής ταράζει η μεγάλη, η ανομολόγητη, η αρχέγονη τρικυμία. Η τρικυμία που έρχεται από τους απέραντους βυθούς του ανθρώπου. Τους βυθούς που προσπαθεί ν’ ανιχνεύσει με το φως που εκπέμπουν τα μάτια του.

αυγή

2009-01-13T22:24:00.005+02:00

ξύπνα, αγάπη μου
βγήκαμε απ' τη νύχτα

love scent

2009-01-11T09:56:00.003+02:00

I look around for
the one tree I love;
nowhere it’s seen.
Still love’s in bloom
over my heart’s field;
life scents of it.

εξαρχής

2009-01-10T00:38:00.002+02:00

Θυμάμαι τους καιρούς της οργής
Όταν ο κόσμος δε με χωρούσε
Το θαύμα μου έκοβε την ανάσα
Δοκίμαζα να δαμάσω την ομορφιά
Τότε, μια μέρα, ήρθε ο έρωτας
Διέσχισε το σώμα
Διεύρυνε τις διόδους
Πλάτυνε την αναπνοή
Ώστε, σαν έφτασε ο πόνος
τον ρούφηξα όλο
Μια ολόκληρη ζωή αργότερα
Ζυμωμένη μες στη θλίψη
Έλεγα, μ’ έχει πια εξαντλήσει
Ξημερώθηκα σε μια αγάπη
Ανέτειλα εξαρχής
Να θαυμάσω την ομορφιά
Να εισπνεύσω το θαύμα
Να χωρέσω τον άνθρωπο
Στο πλήρωμα του χρόνου
θα ελευθερωθώ
Ένα διάφανο, χρυσό μόριο
από αγάπη και φως
Θα διασχίσω το σύμπαν
Θ’ ανιχνεύσω τις τροχιές
Θα δω το βασιλιά
να γονατίζει
μπροστά στο δούλο του

ζήτησα ν’ αγαπήσω

2009-01-09T00:07:00.005+02:00

Μου λείπεις
Ήθελα να είσαι εδώ
να σε ακούω
να σε βλέπω
Με πρόλαβε, απόψε, η βροχή
Όπως εκείνο το απόγευμα
Θυμάσαι
Το πρώτο κάλεσμα
που εμποδίσαμε
Διαβάζω πάλι τα παλιά
και τα παλιότερα
Λόγια οργώνουν τα σπλάχνα
Ονειρεύτηκα το στόμα
Άνοιγε, προσπαθούσε
Όχι την αγωνία, όχι
Αλλά κάτι από βαθιά
ν’ αρθρώσει
Εκείνο ξέφυγε
Γλίστρησε απ’ τα χέρια
Ειπώθηκε απ’ τα δάχτυλα
Τα δάχτυλα
Δειλά τα δάχτυλα
επάνω στο βρεγμένο φόρεμα
Ο πρωινός καθρέφτης απορεί
Ποια σκέψη με ομορφαίνει
Ευλογώ την αγάπη
που, τόσο ανθρώπινα
μου χάρισε ο Θεός

πόλεμος

2009-01-08T00:21:00.010+02:00

δηλητήριο
το αίμα του ανθρώπου
στις φλέβες της γης

Επισκέφθηκα την καλή μου φίλη roadartist και βρήκα ό,τι όλοι μπορούμε να κάνουμε καθένας κάτι πολύ μικρό, για να βοηθήσουμε να εγκατασταθεί η ειρήνη.

μετέωρος

2009-01-07T01:04:00.003+02:00

Γαλανή ησυχία φωτίζει τη νύχτα. ‘Δίκιο έχει ο έρωτας,’ ακούω τη σκέψη σου ‘και είναι τρομερός. Πρέπει να φοβηθώ αν είναι να κινήσω, αν είναι μέσα σου να γιορταστώ. Πρέπει να φοβηθώ ότι θα χάσω τον έλεγχο. Να βουληθώ ν’ αφήσω το κλαδί – κοντεύει να σπάσει – που με κρατά μετέωρο, κρεμασμένο στο γκρεμό. Ν’ αφήσω το σώμα να πέσει στη χαράδρα, ν’ αφήσω το είναι να υψωθεί στο στεναγμό.’

φτάνω φως

2009-01-06T00:01:00.006+02:00

Η βροχή τραγουδάει την ερημιά του κόσμου απόψε, την απόγνωση του ανθρώπου, το παιδί χωρίς τη μητέρα του, τον εραστή χωρίς την ερωμένη του. Αίφνης, μες από τα δάκρυά μου αναδύονται τα μάτια σου, το ερωτηματικό βλέμμα, η αγωνία -τι ρωτάς και πώς ν’ ακούσω; - δειλά, με μια αχτίδα απ’ την αγάπη, απ’ τον αξόδευτο έρωτα, γκρεμίζω αθόρυβα όλα τα τείχη εντός σου, διαρρηγνύω τα σκοτάδια, διαλύω τα ψέματα, ξηλώνω τα πέπλα που του έχεις φορέσει να το κρύψεις και φτάνω το φως που είσαι.

giving

2009-01-05T00:02:00.007+02:00

the way you give yourself to me:
completely, holding nothing back;
or it’s love itself

where you give yourself?

το χαλί

2009-01-04T02:28:00.004+02:00

Ζεστά τα κορμιά
Αλκοόλ το αίμα
Βρεγμένοι οι δρόμοι
Καταχνιά το πάρκο
Βιασύνη τα δάχτυλα
Αγωνία τα στόματα
Άδειοι οι δρόμοι
Τέρμα τα γκάζια
Στο χαλί η παράδοση

μικρά πουλιά

2009-01-02T01:33:00.004+02:00

Ο βοριάς δυναμώνει
Διαλύει τα σύννεφα
Επιστρέφει στην ημέρα
τη διαύγεια
Ξάστερη ακολουθεί
η χειμωνιάτικη νύχτα
Ζεστή η καρδιά μου
στη σκέψη σου
Ταξιδεύει
το χάρτη τ’ ουρανού
Από την ανατολή της νύχτας
Ως που δύει το σκοτάδι
Πιάνει λιμάνι
σε άστρα ολόφωτα
Κοιτάζει ψηλά, μακριά
Ένα αστέρι, τη γη
καλεί πατρίδα
Άκου, ξυπνούν τα πουλιά
Μικρά πουλιά
Τραγουδούν
Βλέπεις, αγάπη μου
Ξεφτίζουν το σκοτάδι
Πάμε, τώρα, εμείς για ύπνο

snow flower

2008-12-31T00:02:00.005+02:00

you spread my secret out

to the strong winter
my flower blossoms
through frozen white

Snow, by Louise Gluck

2008-12-30T01:35:00.005+02:00

Χιόνι

Τέλη Δεκέμβρη: ο πατέρας μου κι εγώ
πηγαίνουμε στη Νέα Υόρκη, στο τσίρκο.
Με κρατά
στους ώμους του στον τσουχτερό αέρα:
κομματάκια λευκό χαρτί
αιωρούνται πάνω απ’ τις ράγες.

Στον πατέρα μου αρέσει
να στέκει έτσι, να με κρατά
ώστε να μη με βλέπει.
Θυμάμαι
καθώς κοιτάζω ευθεία μπροστά
τον κόσμο που βλέπει ο πατέρας μου,
μάθαινα
ν’ αφομοιώνω το κενό του,
πυκνό το χιόνι
δεν πέφτει, στροβιλίζεται γύρω μας.

Louise Glück

η κλωστή της βροχής

2008-12-28T09:54:00.003+02:00

Η πόλη μούσκεμα
Κλαίει και πλένεται
Στάζει, ξεπλένεται
Σπρώχνει ρυάκια
στις κατηφοριές
Χρυσά, μουδιασμένα
πεσμένα φύλλα
τρέχουν μαζί με τα νερά
Κι εγώ στους δρόμους της
Αίφνης ανάλαφρη
Χαμηλώνει το έδαφος
κάτω απ’ τα πόδια μου
Αιωρείται το σώμα
Μ’ έλκει στα νέφη
η κλωστή της βροχής
Η βροχή με εισπνέει
Η ζωή μου ανασαίνει
Χωράω το σύμπαν
ολόκληρο μέσα μου
Χωράω στον κόσμο
ολόκληρη

To Every Thing There is a Season, by Alistair MacLeod

2008-12-25T22:38:00.021+02:00

Κάθε Πράγμα Έχει την Ώρα του

Θα σας μιλήσω εδώ για τον καιρό που ήμουν έντεκα χρονών και ζούσα με την οικογένειά μου στο μικρό μας αγρόκτημα στη δυτική ακτή του Κέιπ Μπρέτον. Η οικογένειά μου ήταν εκεί για πολύ, πολύ καιρό κι εγώ επίσης. Είναι εκείνος ο καιρός που μοιάζει με το παροιμιώδες άλλοτε. Χριστούγεννα του 1977 τώρα και, καθώς μιλώ, δεν είμαι σίγουρος κατά πόσο μιλώ με τη φωνή μου εκείνου του καιρού ή με τη φωνή του ανθρώπου που έχω γίνει από τότε. Ούτε είμαι σίγουρος για τις ελευθερίες που παίρνω καθώς περιγράφω το αγόρι που νομίζω ότι ήμουν. Γιατί τα Χριστούγεννα είναι καιρός και για τα δυο, για το παρελθόν και το παρόν, τα οποία συχνά δεν ταιριάζει να συνδυάζονται. Μα καθώς πορευόμαστε μέσα στο τώρα κοιτάζουμε πίσω κάθε τόσο.

Μας φαινόταν ότι θα περιμέναμε για πάντα. Πράγματι, η αναστάτωση είχε αρχίσει απ’ το Χαλογουήν☺, όταν έπεσε το πρώτο χιόνι και μας βρήκε να βαδίζουμε τυλιγμένοι στις μεταμφιέσεις μας σε σκοτεινούς επαρχιακούς δρόμους. Οι μεγάλες νιφάδες ήταν μαλακές κι αναζωογονητικές τότε και θα ‘λεγες γενναιόδωρες, κι η γη όπου έπεφταν ήταν ακόμα ζεστή κι από καιρό ξεπαγωμένη. Έπεφταν ήσυχα μέσα στις λιμνούλες και στη θάλασσα όπου εξαφανίζονταν τη στιγμή ακριβώς που ακουμπούσαν. Εξαφανίζονταν, επίσης, μόλις άγγιζαν τους αναψοκοκκινισμένους σβέρκους και τα χέρια μας ή τα πρόσωπα εκείνων που δε φορούσαν μάσκες. Κουκουλωμένοι τις μαξιλαροθήκες μας, πηγαίναμε από σπίτι σε σπίτι, χτυπούσαμε τις πόρτες για να γίνουμε σιλουέτες στο φως που έβγαινε απ’ τις κουζίνες (λευκές μαξιλαροθήκες πάνω από λευκά ρούχα). Το χιόνι έπεφτε ανάμεσα σ’ εμάς και τις πόρτες και μεταμορφωνόταν σε χρυσόφεγγες αχτίδες. Καθώς γυρίζαμε να φύγουμε, έπεφτε πάνω στα χνάρια μας και, όσο κυλούσε η νύχτα, τα ‘σβηνε μαζί με όλα τα σημάδια των κινήσεών μας. Το πρωί όλα ήταν μαλακά και ήσυχα κι ο Νοέμβρης είχε φτάσει.
Ο αδελφός μου Κέννεθ είναι δυόμισι χρονών και σίγουρα δε θυμάται τα τελευταία του Χριστούγεννα. Είναι το Χαλογουήν που προβάλει στη μνήμη του ως το εξαιρετικό γεγονός για να μείνεις ξύπνιος ως αργά στη μαγική νύχτα που ρίχνει χιόνι. ‘‘Ποιος θα ντυθεί Χριστούγεννα;’’ ρωτάει. Εγώ θα ντυθώ χιονάνθρωπος.’’ Όλοι γελάμε και του λέμε ότι δε χρειάζεται να μεταμφιεστεί κι ότι αρκεί να είναι καλό παιδί για τον βρει ο Άγιος Βασίλης. Καταπιανόμαστε με τα καθημερινά και περιμένουμε.
Κι εγώ είμαι κάπως προβληματισμένος με τον Άγιο Βασίλη αν και προσπαθώ να προσκολληθώ σ’ αυτόν με κάθε τρόπο. Βέβαια, έχω πια μεγαλώσει και δεν πιστεύω ότι υπάρχει στ’ αλήθεια, ελπίζω όμως με όλη μου τη δύναμη να υπάρχει. με τον ίδιο τρόπο, νομίζω, που ο ναυαγός κουνά απεγνωσμένα το χέρι του στα φώτα του περαστικού πλοίου μες στο βαθύ σκοτάδι του πελάγους. Γιατί, χωρίς τον Άγιο Βασίλη, ή χωρίς το πλοίο, η εύθραυστη ζωή μας θα κυλούσε ακόμα πιο απελπισμένη.
Η μητέρα μου ήταν αρκετά υπομονετική με την προσπάθειά μου να το παρατείνω. Μάλλον επειδή το είχε κι άλλοτε αντιμετωπίσει. Κάποτε την είχα ακούσει να μιλά για την αδελφή μου Ανν σε μια απ’ τις γειτόνισσες. ‘‘Νομίζω ότι η Ανν θα πιστεύει στον Άγιο Βασίλη για πάντα’’ έλεγε. ‘‘Μάλλον πρέπει να της εξηγήσω.’’ Κατά κάποιον τρόπο ευχόμουν να μην την είχα ακούσει να λέει κάτι τέτοιο καθώς γυρεύω καταφύγιο κι ενίσχυση έστω και στην άγνοια που ξέρω ότι δε θα τολμούσα να εμπιστευτώ.
Ο Κέννεθ όμως πιστεύει μ’ εκείνη την καθάρια παιδική θέρμη, το ίδιο κι ο Μπρους κι ο Μπάρυ, οι εξάχρονοι δίδυμοι. Πριν από μένα είναι η Ανν δεκατριών χρονών κι η Μαίρη δεκαπέντε, που κι οι δυο αφήνουν πολύ γρήγορα πίσω τους την παιδική ηλικία. Η μητέρα μας έχει πει ότι ήταν ήδη παντρεμένη στα δεκαεπτά της, δηλαδή μόλις δυο χρόνια μεγαλύτερη απ’ τη Μαίρη. Αυτό, επίσης, μου φαίνεται παράξενο όταν το συλλογίζομαι, αλλά ίσως η παιδική ηλικία να είναι μικρότερη για κάποιους απ’ ό,τι για άλλους. Το σκέφτομαι καμιά φορά τα βράδια όταν, αφού έχουμε τελειώσει τις δουλειές μας και τα πιάτα του δείπνου έχουν πλυθεί και σκουπιστεί κι όλα είναι στη θέση τους, καθόμαστε για τη μελέτη μας. Ρίχνω μια πλάγια ματιά στη μητέρα μου, που πάντα έχει κάτι να ράψει ή να μαντάρει, και στον πατέρα μου, που συνήθως κάθεται πλάι στη σόμπα και βήχει ήσυχα κρατώντας το μαντήλι του στο στόμα. Δεν είναι καλά, περισσότερο από δυο χρόνια τώρα και δυσκολεύεται ν’ αναπνεύσει όταν προχωρά έστω και λίγο γρηγορότερα από το πιο αργό περπάτημα. Είναι εκείνος που καταλαβαίνει καλύτερα απ’ όλους τη λαχτάρα μου να συνεχίσω να πιστεύω και λέει ότι οφείλουμε να αφοσιωνόμαστε στα καλά πράγματα στη ζωή μας για όσο περισσότερο μπορούμε. Καθώς τον κοιτάζω με την άκρη του ματιού μου, σκέφτομαι ότι δεν θα μπορεί για πολύ ακόμα. Είναι σαράντα δύο χρονών κι έχει γεράσει.
Αλλά τα Χριστούγεννα, παρ’ όλες τις αβεβαιότητες που προβάλλουν σε διαφορετικές ηλικίες, είναι μια ωραία και λαμπρή γιορτή. Και τώρα που περνάμε τα μέσα του Δεκέμβρη οι προσδοκίες μας κορυφώνονται ενώ η παγωνιά που καλύπτει τα πάντα γύρω μας μεγαλώνει. Ο ωκεανός είναι ακύμαντος και ήρεμος και κατά μήκος της ακτής, οι τεχνητοί ορμίσκοι είναι γεμάτοι λασπόχιονο. Το ρυάκι που κυλά κοντά στο σπίτι μας έχει σχεδόν εντελώς παγώσει και μόνο ένα μικρό αυλάκι βιαστικό νερό βλέπουμε να τρέχει στο κέντρο. Όταν βγάζουμε τα βόδια να ξεδιψάσουν, ανοίγουμε τρύπες με το τσεκούρι στην άκρη του ρυακιού ώστε να μπορέσουν να πιουν δίχως να κινδυνέψουν στον πάγο.
Τα πρόβατα μπαινοβγαίνοντας στο πρόχειρο καταφύγιό τους, χτυπούν ανήσυχα τα πόδια τους ή συνωστίζονται πολλά μαζί σε παρα-στριμωγμένες παρέες. Το έριο συνωμοτεί κατά του ψύχους. Οι κότες κουρνιάζουν ψηλά στο κοτέτσι με τα φτερά τους φουσκωμένα γύρω τους, νιώθοντας ότι δεν αξίζει τον κόπο να κατέβουν στο πάτωμα για να τσιμπολογήσουν λίγους σπόρους. Το γουρούνι, που λίγος καιρός απομένει ως τη σφαγή του, σκληρίζει από δυσαρέσκεια για το κρύο και με το ρύγχος του πετά την ξύλινη ταΐστρα του ψηλά στον παγωμένο αέρα. Το όμορφο νεαρό άλογο ξύνει με το πόδι το μαδέρι στο στάβλο του και ροκανίζει τον ξύλινο φράχτη στο παχνί του.
Έχουμε τοποθετήσει ένα προστατευτικό φράγμα από κλαδιά ερυθροέλατου έξω απ’ την πόρτα της κουζίνας και γύρω από το σπίτι με διάφορα κλαδιά και στρώσεις φύκια. Ωστόσο, το νερό που αφήνουμε στον κουβά της βεράντας έχει παγώσει ως το πρωί και πρέπει να το σπάσουμε με το σφυρί. Τα ρούχα που απλώνει η μητέρα στο σχοινί παγώνουν σχεδόν αμέσως κι ανεμίζουν και τρίζουν κρεμασμένα απ’ τα μανταλάκια τους σαν κομμάτια αποσυναρμολογημένα ρομπότ: τριζοβολούν τα παντελόνια με άκαμπτα πόδια και τα πουκάμισα και τα πουλόβερ με ανοιχτά τ’ αλύγιστα μανίκια τους. Το πρωί κατεβαίνουμε τρέχοντας από τα παγωμένα υπνοδωμάτια ν’ αποτελειώσουμε το ντύσιμο μας κοντά στη σόμπα της κουζίνας.
Αν εξαπλώναμε την παγωνιά μας μισή ήπειρο μακριά ως τις Μεγάλες Λίμνες του Οντάριο, μπορεί να συντομεύαμε τον Χριστουγεννιάτικο ερχομό του μεγαλύτερου αδελφού μας Νηλ. Είναι δεκαεννιά χρονών κι εργάζεται στα πλοία της λίμνης, τα μακριά κι επίπεδα μεταφορικά μέσα δημητριακών και μεταλλευμάτων σιδήρου που διακόπτουν οποιαδήποτε μέρα μετά τις 10 του Δεκέμβρη, ανάλογα με τις συνθήκες του πάγου. Ευχόμαστε να κάνει κρύο, παγωνιά στις Μεγάλες Λίμνες του Οντάριο και να ‘ρθει στο σπίτι όσο γίνεται πιο γρήγορα. Στο μεταξύ οι κούτες του έχουν φτάσει. Έρχονται από διαφορετικά μέρη: Κόμπουργκ, Τορόντο, Σαιντ Κάθρινς, Γουέλαντ, Γουίντσορ, Σάρνια, Σωλτ Σαιντ Μαρύ. Μέρη στα οποία εμείς, με εξαίρεση τον πατέρα μου, δεν έχουμε πάει. Τα εντοπίζουμε μ’ ενθουσιασμό στο χάρτη, ακολουθώντας τη διαδρομή με τ’ ανυπόμονα δάχτυλά μας. Οι κούτες φέρουν την επιγραφή των Καναδικών Ατμοπλοϊκών Γραμμών και το σκοινί τους είναι δεμένο σ’ έναν περίπλοκο ναυτικό κόμπο. Η μητέρα λέει ότι περιέχουν τα ‘ρούχα’ του και δεν μας επιτρέπει να τ’ ανοίξουμε.
Δεν μπορούμε να ξέρουμε την ώρα ή τον τρόπο του ερχομού του. Αν η λίμνη παγώσει νωρίς, θα ‘ρθει με το τραίνο που είναι φθηνότερο. Αν η λίμνη μείνει ανοιχτή ως τις 20 Δεκεμβρίου, θα πάρει το αεροπλάνο γιατί ο χρόνος θα του είναι πιο πολύτιμος από τα χρήματα. Θα κάνει με ωτοστόπ τα τελευταία εξήντα ή εκατό μίλια απ’ το σταθμό ή το αεροδρόμιο. Από την πλευρά μας δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα παρά να ακούμε με τεντωμένα αυτιά στο ραδιόφωνο τα νέα για τον καιρό και τον πάγο από ‘κεί μακριά. Ο ερχομός του εξαρτάται από τόσο πολλούς παράγοντες εκεί έξω τόσο μακριά από μας πάνω στους οποίους δεν έχουμε κανέναν έλεγχο.
Οι μέρες περνούν σε μια πυρετώδη βραδύτητα ως που τελικά στις 23 Δεκέμβρη το πρωί ένα παράξενο αυτοκίνητο στρίβει στην αυλή μας. Η μητέρα ακουμπά το χέρι στα χείλη της και ψιθυρίζει ‘‘Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου.’’ Ο πατέρας σηκώνεται με δυσκολία από την καρέκλα του να κοιτάξει απ’ το παράθυρο. Ο πολυαγαπημένος τους γιος και ο σπουδαίος μεγάλος αδελφός μας επιτέλους είναι ‘δω. Είναι ‘δώ με τα κόκκινα μαλλιά του και τα γένια κι ακούμε το εγκάρδιο γέλιο του. Είναι η χαρά κι η δύναμη κι η σιγουριά για όλους μας.
Είναι άλλοι τρεις νέοι μαζί του που του μοιάζουν πολύ. Είναι κι αυτοί από τα πλοία και πηγαίνουν για τα σπίτια τους στη Νέα Γη. Έχουν να οδηγήσουν ακόμα εκατό μίλια ως να φτάσουν στο φεριμπότ του Βόρειου Σίντνευ. Το αυτοκίνητο είναι πολύ παλιό. Το αγόρασαν στο Θόρολντ για διακόσια δολάρια γιατί ήταν πολύ αργά για να βρουν εισιτήρια κι οδήγησαν ως εδώ χωρίς στάση αφότου ξεκίνησαν. Βόρεια, στο Νέο Μπράνσγουικ, χάλασαν οι υαλοκαθαριστήρες τους, μα αντί να σταματήσουν έδεσαν μακρύ σπάγκο στις άκρες τους και τον πέρασαν μέσα από τα μπροστινά παράθυρα. Από εκείνη την ώρα, όποτε συναντούσαν χιονόπτωση, ένας απ’ αυτούς τραβούσε τo σπάγκο πίσω – μπρος ώστε να λειτουργούν οι υαλοκαθαριστήρες. Τα νέα βγαίνουν με κούραση μα κι ενθουσιασμό απ’ τα χείλη τους κι εμείς τους ακούμε αχόρταγα. Ο πατέρας τους σερβίρει ρούμι ενώ η μητέρα βγάζει τις τάρτες και τα κέικ φρούτων που έχει προσεχτικά φυλαγμένα. Ακουμπάμε στα έπιπλα ή στις πόρτες και τους κοιτάζουμε. Θέλουμε ν’ αγκαλιάσουμε τον αδελφό μας μα ντρεπόμαστε μπροστά στους ξένους. Στη ζεστασιά της κουζίνας οι νέοι γέρνουν το κεφάλι κι ελαφροκοιμούνται, ως που ξάφνου το κεφάλι τους πέφτει πάνω στο στήθος. Σκουντούν ο ένας τον άλλο στο πόδι σε μια προσπάθεια να κρατηθούν ξυπνητοί. Δε θα μείνουν να ξεκουραστούν παρότι έχουν κάνει μακρύ δρόμο, γιατί αύριο είναι Παραμονή Χριστουγέννων κι εκτάσεις από στεριά και θάλασσα είναι ακόμα ανάμεσα σ’ αυτούς και τους αγαπημένους τους. Μόλις φύγουν ορμάμε στον αδελφό μας μ’ αγκαλιές κι ερωτήσεις. Γελά και φωνάζει και μας σηκώνει ψηλά πάνω απ’ το κεφάλι του και μας κουνά πέρα δώθε με τα δυνατά του μπράτσα. Παρόλη τη χαρά του, φαίνεται να τον ξαφνιάζει η όψη του πατέρα. έχει να τον δει απ’ το Μάρτιο. Ο πατέρας απλώς του χαμογελά, ενώ η μητέρα δαγκώνει τα χείλη της.
Τώρα που εκείνος είναι ‘δω είναι τόσα πολλά πράγματα που πρέπει να γίνουν. Έχουμε αφήσει όλα όσα μπορούσαμε για την ώρα που θα ήταν μαζί μας. Ανυπομονώ να του δείξω το έλατο στο λόφο που από μήνες έχω βάλει στο μάτι και θαυμάζω πόσο εύκολα το ρίχνει κάτω και το μεταφέρει στο σπίτι. Πέφτουμε ο ένας πάνω στον άλλο ποιος θα βάλει τα περισσότερα στολίδια.
Υπόσχεται ότι την Παραμονή των Χριστουγέννων θα μας πάει στην εκκλησία με το έλκηθρο που θα σέρνει το όμορφο άλογό μας που μέχρι τον ερχομό του δεν έχουμε τολμήσει να το χαλινώσουμε. Και νωρίτερα το απόγευμα της παραμονής πεταλώνει το άλογο, σηκώνοντας ξεχωριστά κάθε μια οπλή και λειαίνοντάς τη σωστά και σφυρηλατεί το κόκκινο σαν κεράσι πέταλο να πάρει το σωστό σχήμα στο αμόνι. Αργότερα, τα ρίχνει μέσα σ’ έναν κάδο με νερό που βράζει και σφυρίζουν. Ο πατέρας κάθεται πλάι του σ’ έναν αναποδογυρισμένο κουβά και του λέει τι να κάνει. Κάθε τόσο εμείς διαφωνούμε με τον πατέρα μας, μα ο αδελφός μας κάνει ακριβώς όπως του λέει.
Εκείνο το βράδυ, τυλιγμένοι φαρδιά πανωφόρια, στριμωχνόμαστε μες στο άχυρο και, με ζεσταμένες πέτρες στα πόδια μας, ξεκινάμε για το ταξίδι μας. Οι γονείς μας κι ο Κέννεθ μένουν σπίτι, αλλά όλοι οι υπόλοιποι πηγαίνουμε στην εκκλησία. Πριν φύγουμε ταΐζουμε τα βόδια και τα πρόβατα ακόμα και το γουρούνι όσο περισσότερο μπορούν να φάνε, ώστε να είναι ευχαριστημένα την Παραμονή των Χριστουγέννων. Οι γονείς μας χαιρετούν από την πόρτα. Για τέσσερα μίλια διασχίζουμε το δρόμο στο βουνό. Είναι ένα πρόχειρο μονοπάτι των υλοτόμων και δε θα συναντήσουμε ούτε αυτοκίνητα ούτε κανένα άλλο όχημα. Στην αρχή το άλογο είναι άτακτο από ενθουσιασμό και έλλειψη άσκησης κι ο αδελφός μου πρέπει να στέκει στο μπροστινό μέρος του έλκηθρου και να γέρνει πάνω από τα γκέμια. Σιγά – σιγά καταφέρνει ένα τροχάδην και σε λίγο ένα βάδην καθώς το βουνό ανηφορίζει εμπρός του. Τραγουδάμε όλα τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια που ξέρουμε κι έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά μήπως συναπαντήσουμε κουνέλια ή αλεπούδες να διασχίζουν αθόρυβα τη χιονισμένη γη και τ’ αυτιά μας ν’ ακούσουμε φτεροκόπημα από πέρδικες. Δεν κρυώνουμε καθόλου.
Κατεβαίνουμε στην επαρχιακή εκκλησία και δένουμε το άλογο σ’ ένα σύδεντρο, όπου θα ‘χει απάγκιο και δε θα τρομάξει απ’ τ’ αυτοκίνητα. Του δίνουμε βρώμη και ρίχνουμε πάνω του μια κουβέρτα. Στην είσοδο της εκκλησίας, οι γείτονες δίνουν το χέρι τους στον αδελφό μου. ‘‘Γεια σου Νηλ’’ λένε. ‘‘Πώς είναι ο πατέρας σου;’’
‘‘Αχ’’ λέει εκείνος, απλώς ‘‘αχ’’
Η εκκλησία είναι πολύ όμορφη τη νύχτα, με κλαδιά στολισμένα με γιρλάντες και κεριά να φεγγοβολούν και τους ζωηρούς, χαρούμενους ήχους που έρχονται απ’ τον εξώστη της χορωδίας. Παρακολουθούμε τη λειτουργία σαν υπνωτισμένοι.
Στο δρόμο του γυρισμού, αν και οι πέτρες έχουν κρυώσει, είμαστε ζεστοί κι ευτυχείς. Ακούμε τη δερμάτινη ιπποσκευή να τρίζει και τις δοκούς του έλκηθρου να σφυρίζουν κι αρχίζουμε να σκεφτόμαστε τα δώρα που θα πάρουμε. Περίπου ένα μίλι πριν φτάσουμε σπίτι, το άλογο αντιλαμβάνεται τον προορισμό του και ξεχύνεται μπρος με τροχασμό κι έπειτα με σίγουρο καλπασμό. Ο αδελφός μου το αφήνει και κινούμαστε πάνω στο χειμωνιάτικο τοπίο σα μορφές που δραπέτευσαν από χριστουγεννιάτικη ζωγραφιά. Το χιόνι που σηκώνουν οι οπλές του αλόγου πέφτει πάνω μας σαν ασπρόσκονη απ’ τ’ αστέρια.
Σταβλίζουμε το άλογο και συζητάμε με τους γονείς μας και τρώμε το γεύμα που έχει ετοιμάσει η μητέρα μας. Έχω πια νυστάξει κι είναι ώρα για τους μικρότερους να πάμε για ύπνο. Αλλ’ απόψε ο πατέρας μου λέει: ‘‘Θα θέλαμε να μείνεις μαζί μας για λίγο.’’ Κι έτσι κάθομαι ήσυχα με τα μεγαλύτερα μέλη της οικογένειάς μου.
Μόλις οι μικροί σωπαίνουν επάνω, ο Νηλ φέρνει τις κούτες που περιέχουν τα ‘ρούχα’ του κι αρχίζει να τις ανοίγει. Λύνει τους περίπλοκους κόμπους γρήγορα, το σκοινί ξετυλίγεται εύκολα απ’ τα σβέλτα δάχτυλά του. Τα κουτιά είναι γεμάτα δώρα, όμορφα τυλιγμένα, που έχουν επάνω τους ετικέτες. Εκείνα που είναι για τα μικρότερα αδέλφια μου λένε ‘από τον Άγιο Βασίλη’ μα το δικό μου δεν είναι πια ανάμεσά τους κι απ’ ό,τι ξέρω είναι βέβαιο ότι δε θα είναι ποτέ ξανά. Ωστόσο δε με εκπλήσσει τόσο πολύ που νιώθω το σφίξιμο της απώλειας στην καρδιά τώρα που βρίσκομαι στην ενήλικη πλευρά του κόσμου. Είναι λες κι αίφνης μετακινήθηκα σ’ ένα άλλο δωμάτιο κι ακούω μια πόρτα να χτυπά διαρκώς πίσω μου. Μ’ έχει λαβώσει η δική μου μικρή πληγή.
Και τότε τους κοιτάζω όλους καθώς στέκονται εμπρός μου. Οι γονείς μου πλάι – πλάι μπροστά στο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Η μητέρα ακουμπά το χέρι της στον ώμο του πατέρα κι εκείνος κρατά το πανταχού παρόν μαντήλι του. Οι αδελφές μου έχουν περάσει αυτό το κατώφλι πριν από μένα και τώρα ταξιδεύουν μακρύτερα απ’ την κοριτσίστικη ζωή τους μέρα με τη μέρα. Ο μαγικός μεγαλύτερος αδελφός μου ήρθε κοντά μας αυτά τα Χριστούγεννα από μισή ήπειρο μακριά, φέρνοντας μαζί του ό,τι έχει και ό,τι είναι. Κρατώ στο νου μου αυτή την εικόνα με την έγνοια στα πρόσωπά τους.
‘‘Όλοι φεύγουν’’ λέει ο πατέρας ήρεμα και νομίζω μιλά για τον Άγιο Βασίλη. ‘‘Μα δεν υπάρχει λόγος να λυπούμαστε. αφήνουν καλά πράγματα πίσω.’’

☺ Χαλογουήν (Halloween): Η νύχτα της 31ης Οκτωβρίου (παραμονή των Αγίων Πάντων) όταν, σύμφωνα με την παράδοση, βγαίνουν οι νεκροί από τους τάφους τους και η οποία γιορτάζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και τη Βρετανία με μεταμφιέσεις των παιδιών σε φαντάσματα, μάγισσες κ.λπ.

Alistair MacLeod

ειρήνη

2008-12-22T23:58:00.005+02:00

Η μεγαλύτερη νύχτα ήταν χτες
Το φως κερδίζει
Μια σταγόνα χρόνο παραπάνω κάθε μέρα
Η αγάπη την καρδιά μου ξύπνησε
Ανθός ανοίγει
Μια σταγόνα χώρο παραπάνω κάθε μέρα
Μια γλυκιά, τρυφερή, ευλογημένη
Ειρήνη εντός μου
Ξεδιπλώνει η αλήθεια του σύμπαντος κόσμου

η ανάσα της αγάπης

2008-12-21T13:54:00.003+02:00

δεν πάνε για ύπνο, καρδιά μου
τέτοια ώρα τα πουλιά
τα πουλιά αγρυπνούν
κελαηδούν
ν’ αντέξει η νύχτα τις οδύνες
να γεννήσει τη μέρα
να σηκώσει το δίσκο η ανατολή
ο ήλιος ν’ ανέβει τον κόσμο
ν’ ανοίξουν τα μάτια διάπλατα
του ανθρώπου στο φως
δεν πάνε για ύπνο, αγάπη μου
τέτοια ώρα τα πουλιά
τα πουλιά αγρυπνούν
τραγουδούν:
στην ανάσα της αγάπης
γεννιέται η καρδιά

επιστροφή στον έρωτα

2008-12-18T23:46:00.004+02:00

Αυτό το σ’ αγαπώ
Μες στην καρδιά μου στη σιωπή
Γλυκιά πρωινή σιωπή
Σχεδόν πριν το ξύπνημα
Η αγάπη
Που δονεί τα σπλάχνα μου
Είναι για σένα
Αυτό το χαμόγελο
Ζωγραφιά η λαχτάρα
Όλη τη μέρα
Γκριζογάλανη, βροχερή
Ολοκαύτωμα η μέρα
Η λαχτάρα μου
Διανύει τους δρόμους
Ν’ ανταμωθεί μ’ εσένα
Αυτό το ρίγος
Διατρέχει το κορμί
Αστροστόλιστη
Εσπερινή διαδρομή
Επιστροφή στον έρωτα
Απόλυτη η παράδοση
Σμίγουμε σ’ ένα

χειρόγραφο (γ’)

2008-12-14T13:38:00.003+02:00

Γυρεύω πάλι την απάντηση. Αυτή τη μία απάντηση. Την απάντηση που έχουμε κρύψει καλά κάτω από αιώνες μάταιης, σκοτεινής ιστορίας. Διατρέχω τις σελίδες που έχω διαβάσει ή έχω αφήσει ως τώρα αδιάβαστες. Ιδιόγραφη την ξεσκεπάζω στις Αργυροσέληνες - Ακριβό μου Σέλας, λόγος τρίτος. Πίσω, στα πρώτα όνειρα της αυγής του ανθρώπου. Πριν ο άνθρωπος φοβηθεί να πραγματοποιήσει τον μετασχηματισμό. Πριν τρομάξει τον έρωτα.

χειρόγραφο (α΄)

χειρόγραφο (β΄)

διάφανοι

2008-12-11T23:39:00.005+02:00

αυτοί που τρελάθηκαν στην εξοχή
και ο ήλιος δεν ήξερε τίποτα

γίνου φως

2008-12-09T18:30:00.011+02:00

Στέκομαι εκεί που έπεσες
Στέκομαι εκεί απ’ όπου πέταξες
Κρατώ τη μαργαρίτα
που με καλημέρισε
ανθισμένη
απ’ το φυτό που φροντίζω
φυλακισμένο
σε μια γλάστρα στο μπαλκόνι
Της μιλούσα όλο το δρόμο
Γιατί την έκοψα από το βλαστό της
Πού θα την αφήσω
Εκεί που ήσουν
Είσαι εδώ, μου λέει
Είσαι εδώ και ξεκουράζεσαι
απ’ την τρίτη νύχτα
που φλέγεται το πνεύμα σου
μέσα στην πόλη
Την παρακαλώ να σε βοηθήσει
να ελευθερώσεις την ψυχή σου
Την ικετεύω να σε βοηθήσει
Τώρα που ο πηλός που ήσουν
θα διαλυθεί στο χώμα
Γίνου το φως που είσαι

Στη μνήμη του έφηβου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου που, το Σάββατο 6 Δεκεμβρίου, του αφαιρέθηκε η ζωή που του είχε δωρηθεί.

Aς χτίσουμε τον κόσμο πιο όμορφο, πιο φωτεινό - μακριά από μας ο μάταιος χαλασμός.

σαν λουλούδι στην άνοιξη

2008-12-06T23:29:00.006+02:00

Λέγεται ότι: «Ο Μπαχ μόλις είχε γυρίσει από ένα ταξίδι. Η γυναίκα και δύο από τα παιδιά του είχαν πεθάνει κατά την απουσία του. Στο ημερολόγιό του έγραψε: καλέ μου Θεέ, μόνο να μη χάσω τη χαρά μου.» Αυτό σκεφτόμουν το πρωί, ανάμεσα στ’ άλλα, τις δυο ολόκληρες ώρες που στριφογύριζα στο κρεβάτι μου. Ούτε να σηκωθώ είχα διάθεση ούτε να κοιμηθώ μπορούσα. Είχα ξαπλώσει αφού είχα ακούσει τα πουλιά να φέρνουν πάλι την ημέρα. Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πολλές πολλές ώρες ύπνου. Με την κούραση όλης της εβδομάδας και μετά το ξενύχτι. Αλλά στη γειτονιά μου υψώνεται άλλη μια καινούργια οικοδομή. Και για τους οικοδόμους το Σάββατο είναι εργάσιμη.
1. Την πρωινή χαρά δεν μπορεί να μου χαλάσει τίποτα. Ούτε τα σφυροκοπήματα. Ούτε η κούραση που ακόμα με κατέχει. Ξυπνώ, λες, ερωτευμένη, κάθε πρωί. Δεν ήταν πάντα έτσι. Τα τελευταία χρόνια, όμως, δεν ξέρω πώς, η καρδιά μου έχει ανοίξει στη ζωή σαν λουλούδι στην άνοιξη.
2. Μου αρέσει να μένω μες στα σκεπάσματα και να παρακολουθώ τις σκέψεις να διατρέχουν το μυαλό μου. Κάποτε, κάποια επιμένει. Θέλει την προσοχή μου. Συνήθως έχει να μου επισημάνει ότι κάτι μέσα μου δεν αναπνέει σωστά. Του δίνω χώρο.
3. Αγαπώ πολύ τους ανθρώπους. Μερικές φορές, ξαφνιάζομαι κι η ίδια απ’ αυτό. Μερικοί νομίζουν ότι γίνονται εχθροί μου, επειδή διαφωνούν μαζί μου ή δίνουν μια μάχη στην οποία παίζω τον αντίπαλο ρόλο. Είναι στιγμές που εκείνους αγαπώ περισσότερο.
4. Ανοίγω το ραδιόφωνο, πλάι στο κρεβάτι μου, πάντα στη συχνότητα του Τρίτου Προγράμματος. Το χαμηλώνω. Ήταν δυνατά για ό,τι θέλω τώρα από τη μουσική. Πάντα η κλασική μουσική πρώτη θέση στην καρδιά μου. Η άρπα. Λατρεύω την άρπα.
5. Αποφασίζω να σηκωθώ, επιτέλους. Έχω ήδη σηκωθεί μια στιγμή κι έχω ανάψει θερμοσίφωνα. Μπάνιο, πρωινό, blogging. Είναι πάνω από χρόνο που συμμετέχω στο ηλεκτρονικό μέρος της ζωής. Το βρίσκω συναρπαστικό. Τόσοι άνθρωποι ξαφνικά μου είναι γνώριμοι.
6. Η μέρα είναι πολύ τρυφερή, ελαφρά συννεφιασμένη. Δε θα μείνω σπίτι. Ντύνομαι τα μαλακά και άνετα βαμβακερά και ποδένομαι τα running. Κατηφορίζω όλο το δρόμο ως το κέντρο της πόλης. Τη λατρεύω αυτή την πόλη. Έχει χίλιες πληγές. Και χίλια δύο θαύματα.
7. Γυρίζω σπίτι, όταν η γειτονιά έχει πια ησυχάσει. Ρίχνω επάνω μου σαπούνι και χλιαρό νερό, να χαλαρώσουν τα μέλη μου απ’ την ανηφοριά. Μπαίνω μες στην κουβέρτα για τον μεσημεριάτικο ύπνο μου. “Ελληνική συνήθεια” μου είχε πει κάποιος αγαπημένος, μάλλον με αποδοκιμασία. Επέστρεψε στην πατρίδα του μ’ αυτή την ελληνική, απολαυστική, ξεκουραστική συνήθεια πολυτελείας.
8. Δεν έχω καλύτερο τρόπο να βρω τις επτά (7) μεγάλες αλήθειες μου, όπως με προσκαλεί να κάνω η καλή μου e-φίλη roadartist, παρά περιγράφοντας μικρά, καθημερινά πράγματα.

Ας πάρει όποιος θέλει τη σκυτάλη κι ας παίξει με τον εαυτό του, εκθέτοντας ό,τι νιώθει ότι είναι θεμελιωμένο μέσα του.

ορεινή διαδρομή

2008-12-02T22:42:00.003+02:00

Η ομίχλη πυκνώνει στην πλαγιά
Ανηφορίζουμε το μονοπάτι
με προσοχή και τόλμη
χέρι με χέρι
Η ομίχλη πυκνώνει στην πλαγιά
Αργά, σίγουρα ανεβαίνουμε
το πάτριο έδαφος
βήμα το βήμα
Η ομίχλη πυκνή στην πλαγιά
Μακριά, κάτω απ’ τα πόδια μας
κρύβει το χωριό και την κοιλάδα
Την κορυφογραμμή στεφανώνει
σκέπη αργυρογάλανη
Ανοίγει το βλέμμα
Ευφραίνει τα μάτια
η διαύγεια

πνοή της άνοιξης, του Ανδρέα Καρακόκκινου

2008-11-30T23:50:00.012+02:00

Σας έχω πει πάλι, πώς διαβάζω ένα βιβλίο ποίησης.

Αν το επιτρέπουν οι σελίδες, όπως το μικρό, δροσερό, φωτεινό βιβλίο του Ανδρέα, μονορούφι, την πρώτη φορά. Ύστερα το κρατώ μέρες στο προσκεφάλι μου, διαβάζοντας λίγους στίχους κάθε βράδυ. Τα τελευταία βράδια, απολαμβάνω ποιήματα όπως αυτό που δίνει τον τίτλο του στην ποιητική συλλογή.

Ή, όπως:
“Αν μπορέσεις να ονειρευτείς
το χαμόγελο της Ανατολής
ο ήλιος θα σου χαρίσει
μια μέρα λαμπερή
και θα ζεστάνει την ψυχή σου.”
Τον ευχαριστώ πολύ πολύ για τη χαρά που μου έδωσε, να μου το στείλει.
Ο Ανδρέας Καρακόκκινος δε νιώθει την ανάγκη να χρησιμοποιήσει ακριβοθώρητες εκφράσεις. Αναζητά τη φλόγα που ζωντανεύει τις απλές, καθημερινές λέξεις. Εκείνες τον οδηγούν ν’ ακούσει την καρδιά του κόσμου του, την καρδιά του σύμπαντος κόσμου. Είναι γενναιόδωρος και απλόχωρος. Επιτρέπει στις λέξεις του να επεκταθούν στις άπειρες διαστάσεις τους.
Αυτή η μικρή αφιερωματική ανάρτηση, είναι το μικρό μου δώρο, με την ευκαιρία της ονομαστικής του γιορτής.
Ανδρέα, σου εύχομαι ολόψυχα χρόνια πολλά κι ευλογημένα, φωτεινά και δημιουργικά, πλούσια σε ανοιξιάτικες στιγμές.

μαζί ιδρώνουν

2008-11-27T23:43:00.005+02:00

Η ψύχρα μ’ έντυσε το σακάκι σου
Με τύλιξε η μυρωδιά σου
Μας τύλιξε μαζί το σακάκι
Μαζί μέσα στο σακάκι
Κρύβω τα μάτια μου στο λαιμό σου
Λύνω τη γραβάτα, τα κουμπιά
Μαζί μέσα στο σακάκι
Η μυρωδιά σου, η γεύση σου
Το ζεστό σου στέρνο
Μαζί μέσα στο σακάκι
Το στόμα σου
Μαζί τα στόματα
Το σώμα σου
Μαζί τα σώματα
Ιδρώνουν

κάλεσα την αγάπη

2008-11-26T23:14:00.005+02:00

Κάλεσα τις πληγές με τ’ όνομά τους
Κάλεσα να φανερωθούν τα πάθη
Κάλεσα πρώτη την αγάπη
Ειρηνικά εμφανίστηκε
Με πήρε στα φτερά της
Με πήγε στο ξύλινο σπίτι
Παιδιά το είχαμε χτίσει
πάνω στη μεγάλη, αρχαία ελιά
Την αργυροπράσινη, θυμάσαι;
Ανεβαίναμε τον κορμό
Σκαρφαλώναμε τα όνειρα
Ματώναμε γόνατα
Στην εκπνοή της
λύθηκαν οι επίδεσμοι
Φανερώθηκε το σώμα
Πλήρες, υγιές, χωρίς σημάδι
Μα τι ‘ταν που με πλήγωνε;
Δεν ήταν τίποτα, είπε ήσυχα
Ήταν σκοτάδι όταν μ’ έδιωχνες
Κι όταν μ’ εμπόδιζες ήταν η μάχη
Ελεύθερη τώρα, είσαι αγάπη

ανοίγω τη θάλασσα

2008-11-24T00:31:00.005+02:00

Ημερολόγιο καταστρώματος
Ο καιρός δυτικός
Ισχυροί άνεμοι
Ανοίγω τη θάλασσα
Ρωγμή ανοίγω στη θάλασσα
Διαρρηγνύω τη θάλασσα
Διασχίζω τα νερά
Τα νερά με κρύβουν
Με προστατεύουν
Με ξεπλένουν
Απ’ τη σκόνη
Που τίναξε πάνω μου
το μάταιο
Υποφέρουν οι πληγές
την αλμύρα
Η αλμύρα της μάνας
Ο ιδρώτας της
Η όσφρηση
Βαθιά εισπνοή
Μεγάλη βουτιά
Βουτάει το χέρι μου
Το αστέρι μες από την άμμο
Το αστέρι πάνω στον αφρό
Το αστέρι ψηλά στους ήλιους
Βγάζω καθαρό το σώμα μου
Το απλώνω στους επτά ανέμους
Πάει η καταιγίδα, πέρασε
Τα σύννεφα τρέχουν
Τρέχουν τα σύννεφα
Ειρηνικός ο βορράς
Απορροφά
Ό,τι του στέλνει
με μανία ο ορίζοντας
Ζωγραφίζει τον ουρανό του
Η δυτική του άκρη πέφτει
Πίσω απ’ το λόφο όπου
το πατρικό μου καράβι γέρνει
Ανατολικά
Το ρίχνει μέσα στα νερά
Κολυμπάω να το φτάσω
Το ουράνιο τόξο
Τη ζώνη της ίριδας
Θα φορέσω στη μέση μου το βράδυ
Πάνω απ’ το γαλάζιο φόρεμα
‘Είσαι τόσο όμορφη!’
Θα πουν τα μάτια σου
Επειδή μ’ αγαπάνε
Ημερολόγιο καταστρώματος
Ο καιρός αίθριος
Έρωτας ο άνεμος

God Walks Burning Through Me, by Patric Lane

2008-11-13T01:16:00.008+02:00

Ο Θεός Μέσα Από Μένα Καίει

Όταν κοιμάμαι έρχονται στον κήπο τα πουλιά
με τα δώρα τους, τους σπόρους. Μες απ’ τον πάγο

βγαίνουν τη νύχτα φύλλα απ’ το περσινό γρασίδι.
Όλα τα τραγούδια μου γίνονται ένα τραγούδι.

Η παλάμη του χεριού μου και το πέλμα του ποδιού
θυμούνται ό,τι ξεχνώ.

Το παλιό φανάρι πλάι στη λιμνούλα είναι πάντα εκεί.
Τώρα είναι η ώρα να το ανάψει.
Patrick Lane

road

2008-11-10T22:22:00.004+02:00

fresh wind scatters
my past life’s ashes
rain washes

greek version

δρόμος

2008-11-08T16:21:00.007+02:00

στάχτες παρελθόν
σκορπίζει ο άνεμος
βροχή με πλένει

english version

τα λόγια της καστανιάς

2008-11-06T12:17:00.010+02:00

Το κάστανο άνοιξε και δώρισε τον καρπό
Ότι κυοφόρησε
Στον άνθρωπο ή στο έδαφος
Το αιωνόβιο δέντρο μου
διανύει με κάθε καιρό
τον κύκλο του χρόνου του
Φυλάγεται με συστολή
από το χειμώνα
Ξετυλίγεται
στην ανοιξιάτικη θρέψη
Δεν είμαι η γη
Δεν ξέρω να γεννήσω
πλάσματα από χώμα
Μόνο γεννώ τον εαυτό μου
Από την αρχή του κόσμου

τ' άστρα

2008-11-04T00:06:00.009+02:00

Ευλογημένα τ' άστρα. Τα τραγουδούν οι ποιητές. Τα μελετούν οι αστρονόμοι. Αλλά οι αστρολόγοι τα ερμηνεύουν.
Κι εκείνα κοιτούν εμένα.
Θυμάμαι τον πατέρα, πολύ μικρή, στην αυλή ένα βράδυ:
“Βλέπεις πόσα πολλά αστέρια σε κοιτάζουν απόψε;”
Έμεινα άφωνη. Εμένα κοιτάζουν; Εμένα κοιτάζουν!
Αργότερα, η μητέρα απαντά σε μερικές από τις άπειρες ερωτήσεις μου:
“Μα και βέβαια είναι στον ουρανό και την ημέρα. Εμείς δεν τα βλέπουμε, γιατί είναι πίσω απ’ το φως του ήλιου. Μας βλέπουν όμως εκείνα.”

ανατολή

2008-11-03T14:20:00.011+02:00

γενναιόδωρη
ειρήνη ροδόγλαυκη
εισπνέω το φως

εκκρεμότητα

2008-10-29T21:37:00.003+02:00

Το φθινόπωρο φτάνει
Φτιάχνει
Δροσερές υποσχέσεις

Ο ουρανός φουσκώνει
Γεμίζει
Αφράτα τα σύννεφα

Η γη μου διψασμένη
Περιμένει
Βροχή και εκπλήρωση

Ο αγέρας θεριεύει
Διαλύει
Το υγρό της σκέπασμα

Αίθρια ημέρα
Χλωμή, αξεδίψαστη

στο παιχνίδι λέμε ναι

2008-10-27T00:21:00.019+02:00

Οδυσσέας Ελύτης
"Μαρία Νεφέλη"

και

Gustave Moreau
"Hésiode et la muse"

Η ανταπόκρισή μου στην
πρόσκληση της Φλόρας.

Παίξτε κι εσείς
μ' ένα ποίημα,
ένα ρητό,
έναν πίνακα
ή και
κάτι διπλό,
αν νιώθετε
όπως εγώ απόψε.

arms

2008-10-22T12:02:00.006+03:00

I armed myself
with arrows no setting targeted
with arrows hurting me to bleed
I armed myself

greek version

θυμάμαι

2008-10-16T23:18:00.004+03:00

Ένας χρόνος σήμερα από την πρώτη μου ανάρτηση. Έχω περάσει πολύ όμορφα εδώ. Σ’ αυτό το περιβόλι, το κρεμασμένο στο πουθενά, στο παντού. Σ’ αυτόν το χώρο έξω από το χώρο. Που ατελείωτα ανοίγει γι’ αλλού.
Μια μέρα, ανοίγοντας στον κόσμο της καλής μου φίλης roadartist, βγήκα στον κόσμο του free spirit, όταν είχε ήδη αφήσει αυτόν τον κόσμο. Παρατηρώ τώρα ότι στα σχόλιά του δεν εμφανίζεται ημερομηνία. Αλλά ξέρω ότι το τελευταίο – αυτό το “γαμώτο!” του 0comments – ήταν χτες, τέτοια ώρα περίπου, καθώς έρχονται ένα ένα στο e-mail box μου.
Εμείς συνεχίζουμε αιχμάλωτοι του χρόνου και του δρόμου, αλλά η ζωή δεν τελειώνει ποτέ ούτε στέκεται πουθενά.

χρώμα

2008-10-14T00:54:00.012+03:00

φθινοπωρινό
μαύρο, κόκκινο, χρυσό
χώμα γόνιμο

taste

2008-10-13T10:24:00.002+03:00

it’s your love
letting a honey drop of eternity
silently reach my mouth

greek version

distance

2008-10-12T02:16:00.010+03:00

wind whispers
my heart listens to you
a daisy blooms

γεύση

2008-10-09T06:52:00.004+03:00

η αγάπη σου
στάζει ήσυχα μέσα στο στόμα μου
μια σταγόνα από το μέλι της αιωνιότητας

english version

αγκαλιά

2008-10-07T01:57:00.002+03:00

η σάρκα πληγή
ρευστό ανθίζει ρόδο
εύφορη νύχτα

κρυφτό

2008-10-04T06:43:00.002+03:00

χαμηλώνεις τα μάτια
πίσω απ’ τα βλέφαρα σε γυρεύω

φιλί

2008-10-02T01:24:00.005+03:00

ανάσα διάφανη, καυτή

γεύση: βούτυρο σοκολάτα

τρυγώ

2008-09-29T01:40:00.006+03:00

Δυο ροδιές
Στην όχθη του περιβολιού
Εκτός συστηματικής καλλιέργειας
Δίχως επιστημονική επιμέλεια
Με μόνη τη φροντίδα των γονιών
Που γνωρίζουν τη γη
Τι την κούρασε και σκλήρυνε το έδαφος
Όπως γνωρίζεις το κορμί μου
Πώς ο έρωτας το κάνει πάλι εύφορο
Βαριές οι καρποφόρες κλάρες
Προσκυνούν το μουσκεμένο χώμα
Ευλογημένο, βροχερό φθινόπωρο
Τρυγώ τα ρόδια

πάει η μέρα

2008-09-27T00:59:00.009+03:00

Σεπτέμβρης, αργά
μετά τα πρωτοβρόχια
Ζεστή, υγρή ημέρα
Απόγευμα
Μην πάμε σπίτι, ακόμα
Πάμε κάπου
Έχει δρόμους
ανοιχτούς

Ξανθή αμμουδιά
γυμνά τα πόδια
Θάλασσα
γλαυκοπράσινη
διάφανη
ακύμαντη
Διώχνει τον κόπο
Διαλύει το μόχθο

Απέναντι στον ήλιο
που βασιλεύει
Ελαφρό το κορμί
Βλέπει ουρανό
το μέτωπο
Η καρδιά χαμογελά
Πάει η μέρα
απ’ την άλλη πλευρά

Winter 2, by Patrick Lane

2008-09-24T01:07:00.013+03:00

Χειμώνας 2

Στο λεύκωμα που κρατά στα λεπτά του χέρια
Χιλιάδες φωτογραφίες που έφτιαξε από χειμώνα.
Κάθε μια τραβηγμένη τέλεια, κάθε μια άσπιλο
λευκό μόνο με μια ελάχιστη σκιά μερικές φορές
ένα φευγαλέο, εφήμερο γκρι να προδίδει
την εικόνα εκείνου που φωτογράφισε.
Τον ευχαριστεί να το ξεφυλλίζει αργά και να θυμάται.

Patrick Lane

το δώρο της λήθης λησμόνησα

2008-09-22T01:48:00.006+03:00

… Χαράξου κάπου με οποιονδήποτε τρόπο και μετά πάλι σβήσου με γενναιοδωρία … (Οδυσσέας Ελύτης, Μαρία Νεφέλη)

‘‘Άφησε εμένα να βοηθήσω το ζώο’’, είπες απλώνοντας τα χέρια σου - τα όμορφα χέρια σου - κι ακόμα δεν είχες σηκώσει τα μάτια σου στα δικά μου.
Ένας από τους μαθητευόμενους κυνηγούς του πατέρα μου και του αδελφού μου είχε πληγωθεί. Με φώναξαν από την πλαγιά και πήγα να τον φέρω πίσω. Σχεδόν πριν την αυγή. Πώς βρέθηκες εκείνη την ώρα στο βουνό; Εσύ δεν κυνηγούσες. Εσύ μόνο βοηθούσες. Και προστάτευες. Όλα τα πλάσματα. Όλα τα πράγματα. Και ήξερες πώς να νοιάζεσαι. Ήξερες πώς να φροντίζεις. Έπαιρνες τις πληγές στα χέρια σου κι εκείνες γιατρεύονταν. Πώς βρέθηκες εκείνη την ώρα στο βουνό; Εσύ δε δούλευες. Ο μικρότερος της Αρχόντισσας. Ο λατρευτός της. Ο που είχε το απυρόβλητό της.
Ήσουν όμορφος. Και ήσουν καλός. Τους αγαπούσες όλους. Πώς μπορούσες; Όλοι σε μισούσαν. Απελπισμένα σε λάτρευαν. Ήσουν ο τέλειος. Ο τέλεια προστατευμένος.
Χαμογελούσες, ήλιοι τα μάτια σου. Σε αγαπούσα. Σκοτείνιαζες, βυθοί τα μάτια σου. Σε αγαπούσα. Κι αργότερα, όταν σου μιλούσα για την αγάπη μου, τα μάτια σου διάπλατα σαν ξάστερη μέρα.
Δε μίλησα. Η καρδιά μου αγαλλίασε. Άφησα το μικρό μου σκύλο στα χέρια σου. Λίγο πιο πέρα, κάτω από μια γέρικη ελιά πλάι στο μικρό ρυάκι, που οδηγούσε λιωμένο το χιόνι στο μεγάλο ποταμό για να βρει ύστερα τη θάλασσα, γονάτισες και τον απίθωσες πλάι σου. Έβγαλες από το δισάκι σου ό,τι χρειαζόταν. Εσύ πάντα είχες ό,τι χρειαζόταν. Ένα φύλλο από το γιατρικό. Μόλις θα το ‘χες κόψει - απ’ το δρόμο που ήρθες έχει γιατρικά ολόκληρη η ρεματιά, λες κι είναι σπαρμένα - τόσο που μοσχοβολούσε. Ένα μαντήλι για το δέσιμο.
Στάθηκα όρθια πλάι σας κι ένιωθα την εμπιστοσύνη του μικρού μου ζώου στα χέρια σου. Ένιωθα την εμπιστοσύνη στα χέρια σου. Ξημέρωνε. Από μακριά. Πίσω απ’ τα βουνά. Τα βουνά που μας προστάτευαν από τον έξω κόσμο. Τα βουνά που μας έκλειναν στο δικό μας κόσμο. Με κοίταξες. Πρώτη φορά με κοίταξες στα μάτια. Πρώτη φορά σήκωσες τα μάτια σου στα δικά μου. Ο ουρανός είχε το χρώμα των ματιών σου αυτήν ακριβώς τη στιγμή. Ο μικρός μας τετράποδος δοκίμαζε το δρόμο του. Τα κατάφερνε να φυλάει το πληγωμένο του πόδι κάπως.
‘‘Καλημέρα, καλό δρόμο,’’ είπες.
‘‘Καλημέρα, σ’ ευχαριστώ.’’
Το μπλε τ’ ουρανού γινόταν αχνότερο τώρα μπρος στο μπλε των ματιών σου, καθώς ο ήλιος ανηφόριζε την ανατολή, ακόμα κρυμμένος πίσω απ’ τα οχυρωτικά βουνά μας.
Μόλις που έφτανα στο σπίτι και φάνηκαν απ’ τη δυτική ράχη ο πατέρας μου κι ο αδελφός να επιστρέφουν με το κυνήγι της ημέρας - κι ο ήλιος έβγαζε το ξανθό του κεφάλι απ’ την ανατολική πλαγιά. Ετοίμασα το γεύμα τους. Θα έφευγαν πάλι, για τ’ όργωμα τώρα.
Την άλλη μέρα ο μικρός μας κυνηγός φάνηκε να ξέχασε το τραύμα του και βγήκε να ξεκινήσει για το καθημερινό του ανηφόρι. Άκουσα τον αδελφό μου να του φωνάζει να μείνει πίσω στο σπίτι. Βγήκα στο κατώφλι:
‘‘Άφησέ τον ν’ ακολουθήσει. Θα βγω παραπάνω να τον φέρω που θα ‘χει μείνει πίσω.’’
Έβαλα το νερό στη φωτιά και βγήκα σε λίγο ν’ ακολουθώ από μακριά την κυνηγετική μου οικογένεια. Ο πιστός μας κυνηγός με περίμενε εκεί που σε είχαμε συναντήσει χθες και, καθώς έφτανα, μπήκε μες στα λιόδεντρα ως εκεί που μας περίμενες εσύ. Του άλλαξες το φύλλο το γιατρικό στην πληγή. Ύστερα κρύφτηκε. Ή δεν τον είδα άλλο πια. Ως που άκουσα το σιγανό του γαύγισμα και ήξερα ότι έπρεπε να επιστρέψω. Τον ακολούθησα. Έτσι γινόταν κάθε μέρα. Ως που ο χειμώνας ήρθε σκληρός και οριστικός.
Πέντε φεγγάρια από την αυγή που χαράξαμε το σημείο της αγάπης μας στον κορμό της αρχαίας ελιάς, εσύ άγνωστος κι ο μεγαλύτερός αδελφός σου επισκέφθηκαν το σπιτικό μου. Δεν άκουσα τον ήχο της φωνής σου εκείνο το βράδυ. Δεν αντίκρισα τα μάτια σου. Η χειραψία σου έφερε στον πατέρα και τον αδελφό μου ανατριχίλα. Ο αδελφός σου μιλούσε μόνο. Ζήτησε αυτό που ήξερες ότι δεν έπρεπε να ζητηθεί. Κι όταν έκανε να υποχωρήσει, σηκώθηκες. Καληνύχτα, αγαπημένε μου.
Το πρωί, καθώς ξυπνούσε το χωριό μας, είχα υψωθεί και τα έβλεπα όλα. Μακριά στο χώρο. Μακριά στο χρόνο. Άλλη μια φορά αγαπηθήκαμε μάταια. Καλημέρα, αγαπημένε μου.
Ο πιστός μας φύλακας με είχε ακολουθήσει ως την άκρη κι ύστερα, όσο εγώ ήμουν κοντά σου, βρήκε το μονοπάτι να κατέβει εκεί που είχα αφήσει το κορμί μου. Περίμενε μαζί μου μες στο χιονιά ως ν’ ακούσει τη σιωπή του ερχομού της αυγής. Τότε, σε οδήγησε σε μένα.
Έπαιξες τα μάτια σου μόλις έφτασα. Με είδες. Με σκεφτόσουν. ‘Θα τα καταφέρεις,’ έλεγες, ‘χωρίς εμένα.’ Ήταν εκείνος ο σιωπηλός νέος που με κοίταζε και ταραζόταν. Όχι άλαλος, όχι. Μα μιλούσε τόσο σπάνια. Και δε χαμογελούσε ποτέ. Όχι πως είχε δύστροπη καρδιά, κάθε άλλο. Μόνο που ήταν απέραντη η θλίψη του. Ήξερε όμως πώς να προστατεύει τους αδικημένους από το δίκιο του κόσμου και το σπίτι του ήταν μικρό κι ειρηνικό. Με τη γιαγιά του ζούσε πολλά χρόνια τώρα - οι γονείς του είχαν χαθεί. Και δεν ήταν φτωχός, είχε το μέρος του στη γη κι ήταν δουλευτής και πρόθυμος. Δεν θα μου έλλειπε ό,τι χρειαζόταν. Έτσι έλεγες στον εαυτό σου.
‘Ναι, ζήτησα αυτό που είχε δοθεί στη μητέρα σου από το δικό της πατέρα, αυτό που στο κρεβάτι του θανάτου της λίγο μετά τη γέννα είχε ορκίσει τον πατέρα σου να το κληροδοτήσει στο γιο τους. Ναι, ζήτησα αυτό που δεν θα μου επέτρεπε να πάρω εσένα. Έτσι έπρεπε. Έτσι. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Να φεύγαμε, έλεγα. Μα θα ‘βγαιναν στρατός από το σπίτι της Αρχόντισσας δούλοι κι αφεντικά και θα μας έφερναν πίσω. Να σκοτωθούμε, έλεγα. Μα δεν είμαι τόσο τολμηρός. Ούτε τόσο αμαρτωλός είμαι.’
‘Αμαρτωλός;’
‘Δε θέλω να ξέρεις. Δε θέλω να ξέρεις.’ Και μου έκρυψες πια τις σκέψεις σου.
Τότε υψώθηκα πάλι μακριά σου να δω τις περασμένες μέρες. Τη μέρα που δεν έφτασα στην αρχαία ελιά, το ίδιο βράδυ, στο τραπέζι, είπες σε όλους ότι ήταν η ώρα για το γάμο σου. Και ποια ήθελες να πάρεις; Εμένα. Τους άντρες διαπέρασε ένα ρίγος ηδονής. Τις γυναίκες ένα ρίγος οδύνης. Κοίταξες τα μάτια της μάνας σου κι εκείνη τα χαμήλωσε. Πρώτη φορά. Ύστερα τα σήκωσε πάλι γρήγορα ίσια στα δικά σου και είπε με τη σίγουρη φωνή της: ‘‘Ναι, θα μιλήσουμε πάλι γι’ αυτό αύριο.’’
Αύριο, η μητέρα σου πρωί - πρωί ήταν έτοιμη για ταξίδι: ‘‘Θα πάω στο μοναστήρι. Σα θα ‘μαι πίσω, θα κάνουμε ότι χρειάζεται για το γάμο σου. Στο μεταξύ δε θέλω να το συζητήσεις με κανέναν.’’
‘Σύμφωνοι, μάνα,’ άκουσε τη σκέψη σου. Άπειρα χρόνια είχαν περάσει, σου φάνηκε, από τότε που της μιλούσες με τη σκέψη σου.
Όλοι έλεγαν ότι αργούσες να μιλήσεις. Μ’ αφού δε χρειαζόταν. Έβλεπες, άκουγες, έτρεχες, γελούσες. Κι αν ήθελες κάτι έπιανες το φουστάνι της μάνας σου. Εκείνη κοίταζε μες στα μάτια σου και ήξερε ακριβώς τι έπρεπε να κάνει να για σένα.
Σε μένα μίλησες πρώτη φορά, στην αυλή της εκκλησίας. Το ήξερα, επειδή το διηγούνταν. Κι από τότε είχα μάθει ότι δεν επιτρεπόταν να πλησιάζω την οικογένεια της Αρχόντισσας. Κανείς δεν ήξερε τι μου είχες πει ή αν εγώ είχα προλάβει ν’ αρθρώσω συλλαβή πριν με τραβήξει βιαστικά η μάνα μου μακριά σου. Το έβλεπα τώρα: ‘σ’ αγαπώ,’ είχες πει. Ύστερα πήγες θλιμμένος και τράβηξες το φουστάνι της μάνας σου - για πρώτη φορά θλιμμένος. Εκείνη κράτησε το χέρι σου σφιχτά κι όταν φτάσατε στο αρχοντικό με την άμαξα σε πήρε στη δροσερή σκιά της κάμαράς της και σου είπε: ‘μίλησέ μου τώρα γιε μου με όλες τις λέξεις που ξέρεις.’ Μίλησες πολύ ώρα ως που έφυγε όλη η θλίψη. Ύστερα χώθηκες στο στήθος της, θήλασες κι αποκοιμήθηκες.
Κάθε φορά που η μάνα έλλειπε στο μοναστήρι, όλα στο σπίτι γίνονταν όπως όταν ήταν εκεί. Εκείνο το βράδυ, όμως, ο μεγαλύτερος αδελφός διέταξε τις γυναίκες να φάνε στην κουζίνα γιατί οι άντρες είχαν να συζητήσουν στην τραπεζαρία. Εκείνο το βράδυ έμαθες το μυστικό νόμο που από πολλές γενιές τηρούνταν στον αρχοντικό οίκο και που οι αδελφοί σου είχαν διδαχθεί από τους θείους τους, αφού ο πατέρας σας έφυγε νωρίς. Σα θα γινόταν ο γάμος σου, θα μπορούσες να έχεις τη γυναίκα σου την πέμπτη νύχτα, αφού θα της είχαν μάθει πρώτα οι μεγαλύτεροι τα συζυγικά καθήκοντα. Κι εσύ θα είχες τις δικές τους γυναίκες τις τέσσερις πρώτες νύχτες του γάμου σου, για να σου μάθουν ποια είναι τα δικά σου.
Σπάραξαν τα σπλάχνα σου, μα ούτε το βλέφαρό σου δεν κινήθηκε. Δεν είπες λέξη. Άντεξες τα αδελφικά χτυπήματα στον ώμο ενώ εντός σου αιμορραγούσες. Ξάπλωσες στο κρεβάτι σου και με τα μάτια ορθάνοιχτα στο σκοτάδι κατανόησες όλη τη δυστυχία του αρχοντικού οίκου. Τις μαραμένες γυναίκες, για τις οποίες οι αδελφοί σου έλεγαν πόσο ήταν ανήθικες, αφού τις είχαν οι ίδιοι εξαναγκάσει. Το χωριό κι όλα τα χωριά τριγύρω που ήταν μεγάλη συμφορά θαρρούσαν, αν κάποιος από τον αρχοντικό οίκο ήθελε την κόρη τους για γυναίκα του. Και τη μάνα. Αυτό εννοούσαν οι θείοι όταν έλεγαν: ‘Μόνο τη μάνα σας ξέρετε, λεβέντες μου, σίγουρα. Και μόνο ότι είσαστε από το ίδιο αίμα με τον πατέρα σας.’ Έπρεπε πριν γυρίσει η μάνα. Έπρεπε πριν γυρίσει η μάνα να έχεις φύγει. Είχες ακόμα δυο βράδια.
‘Όμως, αγάπη μου, δεν είναι έτσι. Μα πού πας αξημέρωτα;’
‘Έτσι είναι καλή μου. Πάω να φροντίσω την πληγή σου.’
Βγήκες μέσα στη νύχτα του χιονιά. Ίσως το φως που είχα γίνει να μαλάκωνε λίγο το παχύ σκοτάδι μπρος από τα μάτια σου. Έφτασες στο παράθυρο της κουζίνας της γιαγιάς. Χτύπησες σιγά. Άνοιξε. Είχε κιόλας σηκωθεί κι άναβε τη φωτιά. Ο σιωπηλός της εγγονός θα ξυπνούσε αργότερα. Της τα είπες όλα. Σε άκουγε, μα ήξερε. Όλοι τα ήξεραν. Όλα τα ήξεραν. Θα έφευγες της είπες πάλι για το βορρά, για τη χώρα όπου μεγάλωσες κι ανδρώθηκες και σπούδασες. Ναι, κατέβαινε ο πόλεμος - ακριβώς γι’ αυτό θα ήσουν χρήσιμος εκεί. Να παντρέψει μόνο τον εγγονό της με μένα και θα είχε ό,τι ήθελε. Θα άφηνες παραγγελία στη μάνα σου. Όχι. Πώς να την περιμένεις; Πώς να κοιτάξεις τα μάτια της πάλι; Έκρυψες το πρόσωπό σου.
‘‘Η μάνα σου, γιε μου, έχει πέντε γιους κι είναι όλοι από τον άντρα της. Οι νεώτεροι αδελφοί του σκότωσαν τον πατέρα σου, λίγο μετά που γεννήθηκες εσύ, μόλις που είχε πεθάνει ο παππούς σου. Τον σκότωσαν με το φαρμάκι που τους κοίμιζε η μάνα σου τις νύχτες που πήγαιναν στην κάμαρά της. Ήταν η μόνη ευτυχισμένη γυναίκα στο σπίτι. Και διψούσαν να ρουφήξουν τη χαρά της. Η μάνα σου δεν είχε πια άλλο φαρμάκι, όταν τη βρήκε ο νεώτερος τη νύχτα του γάμου του. Κανείς δεν τόλμησε να ρωτήσει πώς του ακύρωσε τα μέλη. Το πρωί, μπροστά στους έντρομους κουνιάδους της, όρισε τον εαυτό της Αρχόντισσα. Ήταν η χήρα του μεγαλύτερου. Κανείς δεν την πλησίασε πια. Μόνο που, μη ξέροντας πώς να μιλήσει με τους γιους της, άφησε τα ‘αντρικά’ απείραχτα. Δεν τολμούσε άλλωστε κι εκείνη να φανερώσει ό,τι όλοι ήξεραν - ούτε τους δολοφόνους ούτε το μυστικό της. Ήταν αναγκασμένη να προσποιείται ότι τον άντρα της τον βρήκε ξαφνικό θανατικό. Αργότερα, που η βούλησή της ήταν πιο ισχυρή κι αφού είχατε μεγαλώσει αρκετά, φρόντισε ένας - ένας οι αδελφοί του άντρα της να ξεχωρίσουν το μερτικό τους στη γη και να πάρουν τις οικογένειές τους, να κατοικήσουν άλλα σπίτια. Αλλά ο νόμος τους έχει περάσει και σε τούτη τη γενιά. Γι’ αυτό πήγε στο μοναστήρι προχθές. Να φέρει το φαρμάκι του ύπνου. Να σε φυλάξει απ’ το κακό. Να φυλάξει το γάμο σου, τα παιδιά σου και τα εγγόνια σου και τα δισέγγονά σου.’’
Αυτά είπε με μια ανάσα η γριά γυναίκα και δεν ήξερες πού είναι το καλό και πού το άδικο. Δεν ήξερες για ποιο να κλάψεις από τη χαρά, για πιο να ουρλιάξεις απ’ τον πόνο. Για πρώτη φορά δεν ήξερες.
Μόλις που είχε πάρει να χαράζει κι ένα βουητό σηκώθηκε. Ο θρήνος των πουλιών πάνω απ’ το κορμί μου. Σωπάσατε ν’ αφουγκραστείτε. Το σιγανό γαύγισμα του Πιστού στην πόρτα. Η γριά γυναίκα άνοιξε. Έτρεξες πίσω του. Ακολούθησαν. Όλο το χωριό κίνησε μες στο χιονιά σχεδόν αξημέρωτα. Κάποιοι στάθηκαν στην άκρη του γκρεμού. Μαζί ο πατέρας κι ο αδελφός μου. Συνέχισες ν’ ακολουθείς τον Πιστό στο απόκρημνο μονοπάτι. Σκίζονταν τα ρούχα σου. Συνέχιζες. Μάτωνε το κορμί σου. Έφτανες. Είδες. Άγγιξες. Ψηλάφισες. Ήξερες. Δεν είχα πεθάνει μόνη μου. Μαζί με το παιδί μας. Αν ήξερες. Αν το ήξερες. Αν ήξερες όλα όσα έμαθες τόσο ξαφνικά, τόσο άτοπα. Αν δε βιαζόσουν ν’ αποφασίσεις πριν δοκιμάσεις πάλι να κοιτάξεις στα μάτια τη μάνα. Αν περίμενες τη μάνα. Αν… Αν… Αν…
‘Δεν πειράζει, αγαπημένε μου. Στ’ αλήθεια, δεν πειράζει. Θα δοκιμάσουμε πάλι. Θα τα καταφέρουμε την άλλη φορά. Την άλλη φορά.’
‘Την άλλη φορά.’
Έμεινες ασάλευτος εκεί πολλές ώρες. Κατέβηκαν κι άλλοι. Ο αδελφός μου. Πήραν το κορμί μου. Έφυγαν. Είμαστε πάλι οι δυο μας. Οι τρεις μας. Σιωπηλοί. Ο Πιστός γάβγισε σιγανά. Ήταν ώρα. Πήγες απ’ το σπίτι. Πήρες τα απαραίτητα. Το άλογό σου. Έφτασες στο μοναστήρι πριν το σκοτάδι. Καθίσατε, εσύ κι η μητέρα σου, αντικριστά στο τραπέζι, κοιτάξατε ο ένας τον άλλο μες στα μάτια και τα είπατε όλα δίχως ν’ ακουστεί μια λέξη.
Το πρωί έφυγες. Λίγες μέρες αργότερα πέρασες τα σύνορα. Ερχόταν ο πόλεμος. Χρειάζονταν γιατρούς. Χρειάζονταν ιπτάμενους.
Ήμουν μαζί σου σε όλο το ταξίδι. Ύστερα στην εκπαίδευση. Ήμουν μαζί σου σε όλα τα ταξίδια. Σε όλες τις πτήσεις. Στο πίσω μέρος του μυαλού σου, όπου δεν έβλεπες εσύ, μα όπου από μένα δεν μπορούσε να κρυφτεί, κατοικούσε πάντα η σκέψη πότε και πώς θα πέσεις από ψηλά να με ακολουθήσεις. Ήμουν εκεί και σου θύμιζα ότι η μητέρα σου περιμένει να τελειώσει ο πόλεμος και να σε δει ν’ ανηφορίζεις την πλαγιά για το μοναστήρι. Αλλά πονούσες πολύ. Υπόφερες για ό,τι χάσαμε. Ενώ εγώ ήμουν ελεύθερη να μην πάσχω πια. Μόνο άκουγα, έβλεπα και πετούσα. Πετούσα μαζί σου. Και φρόντιζα να στέλνω στην καρδιά σου την ελπίδα.
Πετούσαμε πάνω από τη χώρα μας, δυτικότερα από τα βουνά μας. Κατεβαίναμε τις πύλες και μπαίναμε στην ήπειρο. Ύστερα στην έρημο. Ύστερα πάλι πίσω. Σε μια επιστροφή, στράφηκα στο οροπέδιό μας και είδα τους ανθρώπους του. Ο πόλεμος δεν τους έφτασε, μόνο το βάσανο της φτώχιας και του φόβου. Σήκωσα το βλέμμα στην πλαγιά, στο μοναστήρι. Η μητέρα σου έλλειπε. Είχε ελευθερωθεί. Δεν μπόρεσα να σου το πω. Μα ούτε να σου λέω ψέματα μπορούσα. Και σώπασα.
Ήσουν έτοιμος τώρα. Κι ούτε που ήθελα να σ’ εμποδίσω πια. Λαχταρούσες ν’ απαλλαγείς απ’ τα δεσμά. Απ’ την οδύνη του νου, που δεν κατανοεί ότι η ζωή έχει άπειρους τρόπους να συνεχίσει τη ζωή της. Στο επόμενο ταξίδι, το αεροπλάνο σου έπεσε στην έρημο.
Εκτοξευτήκαμε στο φως. Μαζί. Ιδού, τα δώρα μας: η Συγνώμη, η Ειρήνη... κι άλλο ένα. Ναι, είναι κι άλλο ένα. Εσύ το κράτησες. Εγώ κάπου το έχω λησμονήσει._

άκου τις λέξεις όταν σωπαίνουν (βροχη)

2008-09-21T02:59:00.007+03:00

Μοχθεί, ιδρώνει η γη
Κλαίει ο ουρανός
Ανοίγει πηγές
Πλένεται ο τόπος
Κλείνει πληγές
Η δίψα καταπραΰνεται
Το νερό
στη βαρύτητα αφήνεται
Να ελκυστεί
απ’ το κέντρο της έλλειψης
Κελαρύζει φροντίδα
Τραγουδάει ζωή
Μουσκεύει δάση ταράτσες
Ποτίζει πάρκα, αυλές
Κατρακυλά υδρορροές
Πλημμυρίζει δρόμους
Θαμπώνει παράθυρα
Ξεδιπλώνει ομπρέλες
χρωματιστές
Βρέχει,
ξεπλένει, ξεδιψά
Ό,τι το ζήτησε

χειρόγραφο (β')

2008-09-19T19:37:00.006+03:00

Ξαφνικά, ήθελα να κάνω κάτι μόνο για μένα. Από μένα για μένα. Κι έπιασα να ξεφυλλίζω τα χειρόγραφα βιβλία μου. Ύστερα ήθελα να παίξω ιδιογράφως πάλι. Από τις Αργυροσέληνες - Σφαίρα από Σκοτάδι, λόγος πρώτος.

πρώτη χειρόγραφη συμμετοχή

στην άκρη του καλοκαιριού

2008-09-10T01:39:00.005+03:00

Οι μέρες μικραίνουν σταθερά, σ’ αυτή τη γαλανή άκρη του κόσμου. Οι νύχτες ψυχραίνουν τον αέρα. Τα πρωινά, δροσιά λαμποκοπά πάνω στα πράσινα. Ησυχία. Μόλις που ακούγεται ο ψίθυρος του ανέμου. Η θάλασσα ακίνητη. Η χρυσή αμμουδιά γυμνή. Κανείς. Χάραμα. Σιγά, πολύ σιγά, βαδίζουμε μέσα στο νερό. Μην ταράξουμε τη γαλήνια ώρα. Πρωινό λυκόφως. Δεν κολυμπάμε. Μόνο αφήνουμε το κορμί επάνω της. Σε λίγο, τα κλειστά μάτια βλέπουν ό,τι ο δίσκος του ήλιου αναδύθηκε.

άκου τις λέξεις όταν σωπαίνουν (θαλασσα)

2008-08-14T02:48:00.005+03:00

Μια υπόσχεση
Από μακριά
Σιγοσφυρίζει
Σιγοτραγουδά
Σα να σέρνεται
Σα να κυλά
Από πολύ μακριά
Από πολύ βαθιά
Ξέρει τ’ όνομά μου
Είναι η αγκαλιά
Το άλας του κόσμου
Το αλάτι της γης
Η αλμύρα του κορμιού
που είμαστε
Πού είμαστε
Μέσα σε τόσο γαλάζιο
Ωχροί στους βυθούς
Κόκκοι άμμου
Λευκοί στους αφρούς
Δροσοστάλες
Διάφανοι στου ανέμου
Πνοές
Τους δρόμους

My lady can sleep, by Leonard Cohen

2008-07-26T00:37:00.013+03:00

Η καλή μου κοιμάται
Πάνω σ’ ένα μαντήλι
Ή, το φθινόπωρο
Σ’ ένα πεσμένο φύλλο

Βλέπω τους κυνηγούς
Γονυπετείς εμπρός της
Τους αποφεύγει
Ως και στον ύπνο της

Μόνο δώρο να προσφέρουν
Η έμμονη θλίψη τους
Ψάχνω τις τσέπες μου
Για μαντήλι ή φύλλο

poems, by Leonard Cohen

πατρίδα

2008-07-19T00:11:00.011+03:00

Το ακρογιάλι αδειάζει
Φέρνει ειρήνη
αυτό το βράδυ
Κάποιοι γυρίζουν σπίτι
Εμείς πάντα είμαστε
Εδώ η πατρίδα
Στα γυμνά κορμιά
τα πασπαλισμένα άμμο
Στον τρυφερό κυματισμό
Τη λευκογραμμή
που ραντίζει αλμύρα
τ’ αποσταμένα πέλματα
Το πέλαγος
αστράφτει σκοτάδι
Κι ένας ουρανός
αργυροσέληνος
μας ονειροσκεπάζει

γέρμα

2008-07-08T01:29:00.009+03:00

Είναι την ώρα που φεύγεις
Το θαύμα
Ανάμεσα στα δυο γαλάζια
Η πληγή
Με όλα τα κόκκινα
Απ' το απαλό του δέρματος
Ως το βαθύ του αίματος

summer time

2008-07-06T17:35:00.006+03:00

A salty smell
A blue light taste
And the wave
Brings over a song
From open sea
From deep waters
That silver rock
Commend its body
To noonday sun
Under its shade
On sandy seaside
Lovers snuggling
A frozen melon
With the knife
Upon the table
Underneath
Backyard’s roof
Swallows nesting

greek version

θαμπό χώμα

2008-07-05T03:08:00.012+03:00

Βροχή χρειάζεται η γη, είναι καιρός που έχει στεγνώσει. Η ανάσα αργή, τα χείλη της άχρωμα, θαμπό το χώμα. Βροχή φέρνει το στερέωμα, σύννεφα μαζεύει ο άνεμος, βαραίνει, γέρνει, λίγες σταγόνες αφήνει στο στόμα. Ξετυλίγεται. Έν’ αστραπόβροντο δέχεται, βαθιά στην καρδιά, ξανά στην πληγή. Μόλις η πληγή έλεγε να κλείσει, ανοίγουν οι ουρανοί της.